اینجا که اسمش جزیره اس، این خونه که روی آبهاینکه دلش خونه دریا، اینکه دل من کبابهاینکه نمی باره بارو

اینجا که اسمش جزیره اس، این خونه که روی آبهاینکه دلش خونه دریا، اینکه دل من کبابهاینکه نمی باره بارون، این ابر که پاره پاره اساینا همه اش شعره خالو، اینا همه اش استعاره اساینکه در خونه من با یه لگد باز میشههر کسی اینجا بمونه، اکتاویو پاز میشهاینکه غروبو کسی از سنگِ پَسینی ببینهاینکه یه آدم بتونه رو سنگ مرغون بشینهاینکه نمی باره بارون، این ابر که پاره پاره اساینا همه اش شعره خالو، اینا همه اش استعاره اساینکه شرایط به شدت نا پیش بینی پذیرهاین بادِ گاهی گداری در حول و حوش جزیرهاين خاک هايی كه سرخ و اين آب هايی كه آبیاين باد كه باشعوره قدّ يه آدم حسابیاين باد كه باشعوره قدّ يه آدم حسابیاين باد كه باشعوره قدّ يه آدم حسابیاینکه نمی باره بارون، این ابر که پاره پاره اساینا همه اش شعره خالو، اینا همه اش استعاره اس...امیر مهدی اصغری