تا به حال شده با روان‌شناسی کارآزموده به گفت‌وگو بنشینی؟ تجربه‌ای که پیش از مواجهه و همنشینی با او، حتی در خیال نیز نمی‌گنجد! زمانی که در برابر سرچشمهٔ کنش‌ها و واکنش‌های خود قرار می‌گیری؛ زمانی که لایه‌های پنهان وجود خویش را می‌بینی و درمی‌یابی که چگونه سال‌ها ناآگاهانه، تحلیلی نادرست از افکار و رفتارت داشته‌ای!من در بسیاری از عرصه‌های زندگی، "مصادره به مطلوب" را اصل قرار داده‌ام و این، عین خودخواهی است. به یاد دارم در سال‌های گذشته، ساعت‌ها با دوست روان‌شناسم گفت‌وگو می‌کردم و در پایان هر مباحثه، تکه‌های پریشان وجودم بر زمین ریخته بود و راهی برای سروقامت شدن نمی‌یافتم، مگر با پذیرش حقایق هستی خویش.یکی از برکات این تخریب و بازآفرینی درون، تقرب ناخودآگاه به خودآگاه بود؛ اینکه توانستم در لحظات سرنوشت‌ساز، آگاهانه انتخاب کنم: خودخواه باشم یا نه؟غالباً حال دلمان با کسانی خوب است که در میانهٔ اولویت‌های خود و دیگران، تعادل برقرار می‌کنند. به دور و بر خود بنگرید: چند تن از دوستانتان چنین موازنه‌ای را حفظ می‌کنند؟ شاید ریشهٔ نزدیکی و صمیمیت در روابط آدمیان، چیزی نیست جز شناختِ خود.#یادداشت_دامون_اخوان