🔴اوایل سال ۱۳۶۱ بود.یک روز تلفن خانه زنگ خورد. یکی از همسایه‌ها پشت خط بود. سؤال ساده‌ای داشت:«آقا، سیگار کشیدن حلال است یا حرام؟»علامه جعفری پاسخ داد: «مباح است. اما علت این سؤال چیست؟»زن گفت: «پسر جوانی دارم که سیگار می‌کشد. هر وقت به او می‌گویم سیگار نکش، جواب می‌دهد: اگر سیگار بد بود، آقای جعفری سیگار نمی‌کشید!»برای محمدتقی جعفری، این جمله با یک پاسخ فقهی تمام نشد؛انگار ناگهان مسئلۀ دیگری پیش رویش قرار گرفته بود؛ مسئله‌ای دربارۀ مسئولیت انسان در برابر رفتار خودش.خودش بعدها این لحظه را چنین توصیف کرد: «انگار که دیوار زندگی شکاف بردارد و ابدیت را نشان دهند.»فکر کرد اگر رفتار من باعث شود یک جوان، کاری را ادامه دهد که برای او زیان‌آور است، آیا من در برابر این تأثیر مسئول نیستم؟به زن گفت: «از طرف من به پسرت بگو: جعفری از امروز اقدام به ترک سیگار خواهد کرد.»و این بار حرف فقط یک حرف نبود.تصمیم گرفت.ترک سیگار را آغاز کرد و چند ماه بعد، تا آبان همان سال، برای همیشه آن را کنار گذاشت.شاید نکتۀ مهم این خاطره، خود ترک سیگار نباشد.نکته این است که جعفری وقتی فهمید رفتار او برای دیگری تبدیل به دلیل شده است، رفتار خودش را اصلاح کرد.او می‌توانست بگوید: «من که نگفتم تو سیگار بکش»!اما چنین نکرد.برای او، انسان فقط مسئول حرف‌هایی که می‌زند، نبود. گاهی باید پاسخگوی پیامی هم باشد که با رفتار خود به دیگران منتقل می‌کند.و شاید این پرسش برای امروز ما نیز همچنان زنده باشد:اگر کسی از رفتار ما برای انتخاب زندگی خودش الگو بگیرد، آیا حاضریم مسئولیت آن رفتار را بپذیریم؟؟؟#دوست_داران_دانایی@danaeeii