‌شود. در بولیوی حضور بانک جهانی و واگذاری منابع آبی به یک شرکت خصوصی و بردنِ دستِ جمعیت زیادی از فرو

‌شود. در بولیوی حضور بانک جهانی و واگذاری منابع آبی به یک شرکت خصوصی و بردنِ دستِ جمعیت زیادی از فرودستان زیر سنگِ سنگینِ سیاست‌هایِ توسعه، جبهه دوست و دشمن را مشخص کرده بود. اما در ایران ربط مسأله آب به سیاست‌های توسعه و تبعات آن اگرچه قابل ردگیری است ولی، دو نیرویِ کاملاً مشخص را به این شکل ساده روبروی یکدیگر قرار نمی‌دهد. این وضعیت که در این مرحله پیچیده و درهم‌تنیده سایر حوزه‌ها است، و نیاز دارد تا در کنار سایر حوزه‌ها وضعیتش تحلیل و تصریح شود، در حال تبدیل شدن به ضد خود است. یعنی مسأله آب و بحران آب در حال مصادره‌شدن از جانب گروه‌هایی است که در تز کلی‌اشانِ در بهترین حالت هیچ چیز بیشتر از همین طرح‌های توسعه ندارند. یعنی جریانی که بحران را ساخته است، از بحران برای خود ابزاری ساخته است برای پیش‌برد اهدافش. این اهداف در شرایط فعلی اهدافی سیاسی‌اند که ماهیتِ کلی آن‌ها سرنگونیِ بخشی از حاکمیتِ سیاسی برای استمراربخشیدن به کلیتِ نظامِ حاکم، در معنایِ گسترده اقتصادی و سیاسی و اجتماعی است. نوه احمق رضاشاه به همراه نخست وزیرِ اسرائیل پس از حوادث دی‌ماه در کلیپ‌هایِ چنددقیقه‌ای راهکار و نویدِ حلِ معضل را بعد از براندازی به ایرانیان می‌دهند. در داخلِ نیروهایِ اصلاح‌طلب و اصولگرا و نهادگرا و ترکیب‌های مختلفی از آن‌ها انگشت تقصیر را بسوی یکدیگر می‌گیرند. آب و مسأله آب، از خودش و محتوایش خالی می‌شود و پیراهنی خونی می‌شود برای لشکرکشی و صف‌آرایی نیروهایی که هریک به اندازه‌ای که دستشان می‌رسیده، مستقیم و غیرمستقیم در این بحران نقش داشته‌اند. جدالشان در شرایط فعلی بر سر این است که کدام یکی باید قربانی بحران بشود تا رفع بلایِ اجتماعی بشود. بنابراین بهتر آن است که مسأله آب تا حد امکان گنگ، تاریک و زیرزمینی بشود و از آن تنها یک پیراهن خونی برای نشان دادن و فراخواندنِ “همه” به جنگ با “مقصر اصلی” باقی بماند. همه همانقدر گنگ و کلی است که مقصر اصلی اسمِ مشخص و جزئی. اینگونه است که نیروهای مختلف در یک ساده‌سازی و در جنگ با یک کلمه یا یک نفر یا یک گروه خاص بسیج می‌شوند. راه نجات در همه چیز، از جمله در مسأله آب، می‌شود سرنگونیِ همان دشمن جزئی. بنابراین مسأله آب در ایران پیش از آنکه محملی روشن برای اعتراضات باشد، دستمایه‌ای تاریک برای مصادره است و از این‌رو باید به شکلی ایجابی در مقابل آن ایستاد. یعنی باید تا حد امکان در نسبت با سایر حوزه‌ها، ساختار تاریخیِ حاکم بر آن و جدال نیروهایی که مستقیم و غیرمستقیم درگیر آن بوده و هستند، مشخص شود تا صف‌آرایی روشنی میان نیروهایِ درگیر درست شود.