http://darastaneh.com/2019/06/11/%d8%b3%db%8c%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa-%d8%b1%d8%a7-%d8%a8%d8%a7-%d9%

http://darastaneh.com/2019/06/11/%d8%b3%db%8c%da%af%d8%a7%d8%b1%d8%aa-%d8%b1%d8%a7-%d8%a8%d8%a7-%d9%85%d9%86-%d8%b1%d9%88%d8%b4%d9%86-%da%a9%d9%86/شعر و عکس از بهار بزرگمهراز خیابان که عبور می‌کنم، تو را نمی‌بینمدر جایی دوردست ایستاده‌ای،بر بلندای قله ساپیتوآدر قعر دریاچه فیروزه‌ایدر تاریک‌ترین لحظاتی که چراغ از آشکار کردنش شرم داردبر تلی از آفریده‌ها، با کمی فاصله از عرش خدابر پشت منسیگارت را با من روشن کن،هم‌زمان که دیده نمی‌شوی، چشم‌چرانی می‌کنیرد تازیانه ی چشم‌هایت بر بدنم مانده‌است،آنقدر که سبک سنگین می‌کنی مرا، جسمم را،‌ توانم راو من به پشت سرم برمی‌گردم،‌ و تو را نمی‌بینمنشان تو در هر هوایی، اندامی جدید به خود می‌گیردآن‌جا که سنگینی بار را بر پشتم احساس می‌کنمتو صدای زمخت وطن‌پرستی هستیآن‌جا که دستانم نیستند تا میوه‌های استوایی ترش شیرین را از سبزیشان جدا کنند،تو تجسم دموکراسی می‌شویدموکراسی که مانند طعم میوه‌های استواییبرای من غریب استآن‌جا که مالاریا، ایدز و وبا، درد شناخته شده‌آم می‌شوندتو آوای داوطلبانه زمینی، بدون نشان،‌ بدون مرزاز آن‌جای دور که ایستاده‌ای، مرا ببینبرگ‌های تنباکو را برای تو شخم میزنمتا سیگارت را با من روشن کنی،خیابان‌هایت را با من بسازیخانه‌هایت را بر روی من بنا کنیسنگینی پشتم را سنگین‌تر کنی،قد که راست کنممیبینی که تاریخ بر پشت من ساخته‌شده است