ما معمولاً خودمان را موجوداتی آگاه، منطقی و صاحب اختیار می‌دانیم. تصور می‌کنیم وقتی کسی را دوست داری

ما معمولاً خودمان را موجوداتی آگاه، منطقی و صاحب اختیار می‌دانیم. تصور می‌کنیم وقتی کسی را دوست داریم، از کسی متنفر می‌شویم، تصمیمی می‌گیریم یا مرتکب اشتباهی می‌شویم، دقیقاً می‌دانیم چرا چنین کرده‌ایم.اما روان انسان پیچیده‌تر از این است.گاهی پشت یک انتخاب ساده، انگیزه‌ای وجود دارد که خودمان از آن بی‌خبریم.چرا به بعضی آدم‌ها بیش از اندازه وابسته می‌شویم؟چرا از برخی افراد بدون دلیل روشن خوشمان نمی‌آید؟چرا بارها در موقعیت‌های مشابه، یک اشتباه را تکرار می‌کنیم؟چرا گاهی چیزی می‌گوییم که قصد گفتنش را نداشتیم؟اینجاست که مفهوم «ناخودآگاه» اهمیت پیدا می‌کند. همه‌چیز در روان ما در سطح آگاهی اتفاق نمی‌افتد. بخشی از امیال، ترس‌ها، تعارض‌ها و خاطرات می‌توانند خارج از دسترس مستقیم آگاهی قرار داشته باشند؛ اما این به معنای بی‌اثر بودنشان نیست.گاهی آنچه نمی‌توانیم به زبان بیاوریم، خود را در جای دیگری نشان می‌دهد:در یک رؤیا،در یک لغزش زبانی،در یک شوخی،در یک انتخاب تکرارشونده،در یک سکوت طولانی،یا حتی در چیزی که ظاهراً یک «اشتباه ساده» به نظر می‌رسد.از این منظر، روانکاوی فقط به آنچه فرد می‌گوید گوش نمی‌دهد؛ بلکه به چگونگی گفتن، نگفتن و تکرار کردن نیز توجه می‌کند.شاید مهم‌ترین پرسش این نباشد که:«من چرا این کار را کردم؟»بلکه این باشد:«چه چیزی در من، پیش از آنکه خودم بدانم، مرا به انجام این کار سوق داد؟»#دانستنیهای_روانشناسی @darbandimoshaver