من نمی‌خوام شبیهش بشم. نمی‌خوام بقیه رو تحقیر کنم و سعی کنم از چیز‌هایی دفاع کنم که حتی خودم هم چیز زیادی راجع بهشون نمی‌دونم. می‌ترسم اونقدر سیس حق‌به‌جانب بودن بگیرم که نقد دیگری رو نشنوم. می‌ترسم اونقدر متکبر بشم که فکر کنم عقل کلم و همه چیز رو می‌دونم. کابوسم اینه یروز برسه و من شک نکنم. می‌ترسم آدم امنی نباشم. نمی‌خوام آدمی بشم که وقتی وارد یک جایی می‌شه تن و بدن حاضرین از حضورش بلرزه، حس بد بگیرن و سعی کنن اونچه که هستن رو قایم کنن؛ صرفا بخاطر حضور من. می‌ترسم بی‌شعور بشم و خودم نفهمم. نمی‌خوام گیر‌های بی‌خود بدم به بقیه تا از ابراز وجود کردن بترسن یا از وجودیت خودشون شرم داشته باشن. نمی‌خوام روزی برسه ‌که من‌ هم نذارم بقبه حرفشون رو بزنن صرفا چون من نمی‌تونم درست نقد کنم و بحث رو جلو ببرم. من می‌ترسم زور دیکتاتور کوچولوی درونم از من بیشتر بشه. مثل اون.