بیا این‌جوری بهش فکر کنیم. زندگی یه قایقه با پاروهای چوبی. و ما داریم تلاش می‌کنیم این قایقِ سنتی رو تبدیل کنیم به قایق موتوری. که با موتور کار کنه. که سریع‌تر راه بره. که انرژی کمتری از ما بگیره برای راه رفتن. همه‌ی ما در طول زندگی داریم تلاش می‌‌کنیم که برسیم به اون قایق موتوریه. بعضیا می‌رسن. بعضیا نمی‌رسن. تا این‌جای کار مشکلی نیست. یه فکتِ مشخص و ثابته. مشکل زمانی شروع می‌شه که بعضی‌ها در حین تلاش برای به دست آوردنِ قایق موتوری، پاروهای قایق سنتی‌عه رو از دست می‌دن. حالا، نه قایق موتوری رو دارن، نه پارو رو. وسط اقیانوس موندن و به رفتنِ بقیه نگاه می‌کنن. امیدشون فقط به اینه که بادی بیاد و قایق‌شون رو حرکت بده. یا یه طنابی از سمت قایق موتوری ِ کناری انداخته بشه و بکشتشون. یه‌سری خوش‌شانسن البته. باد می‌آد یا طنابی انداخته می‌شه براشون. یه‌سریِ دیگه نه. شانسیه. و خب می‌دونی؟ نباید از روی شانس قمار کرد. درستش اینه که موقعِ ساختنِ قایق موتوری، مراقب پاروهات باشی.