#دریچه_شعرروزی هزاربار با تو برخورد می‌کنمو هربار، اسمم را کجا شنیده‌ای؟و چقدر چهره‌ام برای تو آشناس

#دریچه_شعرروزی هزاربار با تو برخورد می‌کنمو هربار، اسمم را کجا شنیده‌ای؟و چقدر چهره‌ام برای تو آشناست!و چقدر تقصیر چشم‌های تو نیستکه در نقطه‌های کورِ خانه زندگی می‌کنم وتکرار می‌شوم هرروزشبیه عطر بهارنارنج، روی میز صبحـانهشبیه خطوط قهوه‌ایِ چای، تهِ فنجان‌هاو شبیه اخبار ساعت هشت‌ونیم، رأس ساعت هشت‌ونیمـ و آن زن که چشم‌هایش در آینه زیباترند  قرن‌هاست دارد ابروهایش را برمی‌دارد و  فکر می‌کند   دارد   دنیا را در چشم‌های تو تغییر می‌دهد ـتقصیر چشم‌های تو نیست، می‌دانماین خانه تاریک‌تر از آن ا‌ستکه چهره‌ام را به خاطر بسپاریو ببینی چگونه بوی مرگ از انگشت‌هایم چکه می‌کندهربار که نمی‌پرسی شعرِ تازه چه دارماین خانه تاریک‌تر از آن استکه پوشیدن پیراهن حریرو آویختن گوشواره‌های مرواریدتکلیفِ گوشه‌ای از شب‌ را روشن کندو یادمان بیاورد که سال‌هاست به نقطه‌های کورِ زندگی عادت کرده‌ایمو سال‌هاست با عصای سپید کنار هم راه می‌رویمو سال‌هاست با خطوط بِریل با هم حرف می‌زنیم.لیلا کردبچه@daricheh93http://Daricheh93.ir