#دریچه_شعر ای گل تازه! که بویی ز وفا نیست تو راخبر از سرزنش خار جفا نیست تو رارحم بر بلبل بی‌برگ و نوا نیست تو راالتفاتی به اسیران بلا نیست تو راما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تو رابا اسیر غم خود رحم چرا نیست تو را؟فارغ از عاشق غمناک نمی‌باید بودجان من! این همه بی باک نمی‌باید بودهمچو گل چند به روی همه خندان باشی؟هم‌ره غیر به گلگشت گلستان باشیما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟به جفا سازد و صد جور برای تو کِشد؟شب به کاشانهٔ اغیار نمی‌باید بودغیر را شمع شب تار نمی‌باید بودهمه جا با همه کس یار نمی‌باید بودیار اغیار دل‌آزار نمی‌باید بودتشنهٔ خون منِ زار نمی‌باید بودتا به این مرتبه خون‌خوار نمی‌باید بوددیگری جز تو مرا این همه آزار نکردجز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکردآن چه کردی تو به من، هیچ ستمکار نکردهیچ سنگین‌دلِ بیدادگر این کار نکرداین ستم‌ها دگری با من بیمار نکردهیچ کس این همه آزارِ منِ زار نکردگر ز آزردن من هست غرض مردن من مُردَم، آزار مَکِش از پی آزردن منجان من! سنگ‌دلی، دل به تو دادن غلط است بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط استچشم امید به روی تو گشادن غلط است روی پُر گَرد به راه تو نهادن غلط استرفتن اولاست ز کوی تو، ستادن غلط استجان شیرین به تمنای تو دادن غلط استتو نه آنی که غم عاشق زارت باشدچون شود خاک بر آن خاک گذارت باشدمدتی هست که حیرانم و تدبیری نیستعاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیستاز غمت سر به گریبانم و تدبیری نیستخون دل رفته به دامانم و تدبیری نیستشرح درماندگی خود به که تقریر کنم؟عاجزم چارهٔ من چیست؟ چه تدبیر کنم؟مدتی شد که در آزارم و می‌دانی توبه کمند تو گرفتارم و می‌دانی تواز غم عشق تو بیمارم و می‌دانی توداغ عشق تو به جان دارم و می‌دانی توخون دل از مژه می‌بارم و می‌دانی تواز برای تو چنین زارم و می‌دانی تواز زبان تو حدیثی نشنودم هرگزاز تو شرمندهٔ یک حرف نبودم هرگزمکن آن نوع که آزرده شوم از خویتدست بر دل نهم و پا بکشم از کویتگوشه‌ای گیرم و من بعد نیایم سویتنکنم بار دگر یاد قد دل‌جویتدیده پوشم ز تماشای رخ نیکویتسخنی گویم و شرمنده شوم از رویتبشنو پند و مکن قصدِ دل‌آزردهٔ خویشور نه بسیار پشیمان شوی از کردهٔ خویشچند صبح آیم و از خاک درت شام روم؟از سر کوی تو خودکام به ناکام روم؟کس چرا این همه سنگین‌دل و بدخو باشد؟جان من! این روشی نیست که نیکو باشداز چه با من نشوی یار؟ چه می‌پرهیزی؟یار شو با من بیمار، چه می‌پرهیزی؟چیست مانع ز من زار؟ چه می‌پرهیزی؟بگشا لعل شکربار، چه می‌پرهیزی؟چارهٔ من کن و مگذار که بیچاره شومسر خود گیرم و از کوی تو آواره شوماز سر کوی تو با دیدهٔ تر خواهم رفتچهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفتتا نظر می‌کنی، از پیشِ نظر خواهم رفتگر نرفتم ز درت شام، سحر خواهم رفتنه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفتنیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفتخرده بر حرف درشت من آزرده مگیرحرف آزرده درشتانه بود، خرده مگیرآن چنان باش که من از تو شکایت نکنماز تو قطع طمع لطف و عنایت نکنمپیش مردم ز جفای تو حکایت نکنمهمه جا قصهٔ درد تو روایت نکنمدیگر این قصهٔ بی‌حد و نهایت نکنمخویش را شهرهٔ هر شهر و ولایت نکنمخوش کنی خاطر وحشی به نگاهی سهل استسوی من گوشهٔ چشمی ز تو گاهی سهل استوحشی بافقی  دیوان اشعار / ترکیبات »گلهٔ یار دل‌آزار     @daricheh93http://Daricheh93.ir