♻️جامعه همچون رودی پر تلاطم به مسیر خود ادامه می دهد. چند روز پیش مسابقات دوچرخه سواری کوهستان،قهرما

♻️جامعه همچون رودی پر تلاطم به مسیر خود ادامه می دهد. چند روز پیش مسابقات دوچرخه سواری کوهستان،قهرمانی کشور در شهر اراک برگذار شد.پیست مسابقه به زیبایی و فنی طراحی شده بود. خوابگاه برای شرکت کنندگان پیش بینی شده بود. غالب شرکت کنندگان مدعی بودند و هر یک عناوینی داشتند.شور و هیجان مسابقات در بخش بزرگسالان به اوج خود رسیده بود. رقابت برای ایستادن بر روی سکو تنگاتنگ بود. بخش بانوان هم کمتر از بخش مردان نبود هم کیفیت رکابزنی و هم چالش های که برای به چالش کشیدن بانوان پیش‌بینی شده بود و آنان نیز دست از پا نشناخته با شهامت موانع را پشت سر می گذاشتند هیجان رقابت و جسارت آن چشمان هر تماشاگری را به پیست می دوخت و گاهی دهان از دیدن چالش ها بی اراده باز می ماند. و جوانان شایسته ای که سودای قهرمانی و تحقق آرزوهای خود را داشتند. دست بر زانوان خود با کمترین حمایت، امید را صرف می کردند. جوانان دختر و پسری که برای ایستادن بر سکوی قهرمانی و تحقق آرزوهایشان هر مشقت و سختی را بر خود هموار کرده بودند. ...گذشته از شور جوانی و حس و حال و هیجان رقابت چند نکته به نظر آمد که بیان آنها خالی از لطف نیست.۱- غالب شرکت کنندگان در مسابقه از هیچ حمایتی برخوردار نبودند. و بیشتر از هزینه شخصی برای حضور در مسابقه مایه گذاشته بودند. ( هزینه رفت و برگشت ، هزینه نگهداری دوچرخه ، لباس و لوازم ایمنی ، خوراک و...) ۲- خوابگاه ای که برای شرکت کنندگان در نظر گرفته شده بود خوابگاهی بود از شرکت ماشین سازی اراک ، به گفته سرایدار خوابگاه حدود ۱۶ میلیارد هزینه تعمیر و بازسازی آنجا شده بود. الحق و الانصاف خوب هم بازسازی شده بود. اما آنچه دردآور بود نگاه تخریب گرایانه شرکت کنندگان بود ...طی همان دو شب ـ ـ تعدادی از جا مایع دستشویی شکسته شده بود. ـ دوچرخه ها را به داخل اتاق ها برده بودند.ـ هر اتاق را که نگاه می کردی انگار مغول حمله کرده است هیچ چیز مرتب نبود. ـ شام و ناهار را از جیب مبارک و از بیرون سفارش می دادند که غالبا کیفیت نداشت. ـ روز مسابقه هم چندان تدارکات قابل توجهی توسط میزبان پیش‌بینی نشده بود. ـ مسابقه در این سطح از نظر فنی خوب بود اما نظر شرکت کنندگان را جلب نمی کرد. ـ تعدادی از شرکت کنندگان حتی سرپرست هم نداشتند خود آمده بودند و خود مسابقه داده بودند و خود هم در حال برگشت بودند. روایت این رویداد از زوایای مختلف جذابیت و حسرت های خود را دارد اما آنچه موجب می شود دل آدمی در کوران زخم های بر تن نشسته قرص شود. امیدواری جوانان در عین شکایت های بی حدشان بود. امید و امید؛ آنچه نفس های ایران را از به شماره افتادن باز می دارد امید است. امید به دیده شدن، به ایستادن، به غلتیدن در خاک و بلند شدن ، امید به روزهای روشن و... این روی سکه امیدی است که در کالبد جوانان جای دارد (که گاهی ما از آنها ناامید می شویم) میدان داری می کند. روی دیگر بی تدبیری و بی توجهی و بی لیاقتی مسئولینی است که پای بر دوش این جوانان گذاشته موقعیت خود را مستحکم کرده و خر خود می رانند و فرهنگ ورزش و نشاط جامعه را قربانی بی کفایتی می سازند. با این وجود ،با تمام کاستی های فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی در پس ناملایمات، وجود جوانانی که می توانند آینده کشور را به جهت درست بپیمایند امیدوار کننده است. #ح_درویشی ✍#قلمـبیداری https://t.me/darvishane49