ما غمگین‌تر بودیم از آنان...از آنان که آرامشان می‌کردیم،از آنان که دردشان محرز بود و چشم‌ها را به گر

ما غمگین‌تر بودیم از آنان...از آنان که آرامشان می‌کردیم،از آنان که دردشان محرز بود و چشم‌ها را به گریه وا می‌داشت.درد ما را نمی‌شد دید، اما همچون زخمی بر روی استخوان، عمیق بود و هرثانیه جان خسته‌مان را می‌سوزاند، که راه می‌رفتیم و لنگ می‌زدیم، که دراز می‌کشیدیم و رنج می‌بردیم، که خوابمان نمی‌برد، که شادی را احساس نمی‌کردیم، که لبخندهامان عمیق نبود...درد ما مدت‌ها، آرام آرام با گوشت و استخوان ما عجین شده‌بود و ما به مزمن‌ترین حالتِ یک انسان، غمگین بودیم.داشتیم از درون می‌سوختیم و حوصله‌ای برای شرح و گریستن نداشتیم.داشتیم از درون می‌سوختیم و دیگران را آرام می‌کردیم، مرهم می‌شدیم و دلداری می‌دادیم.نا آرام‌ترین بودیم و می‌گفتیم: آرام باشید، درست می‌شود.و خودمان با درد لاعلاجی بر جان، ایستاده‌بودیم و باور داشتیم درست نمی‌شود...