تحمل هیچ جمعی را ندارممن در تنهایی خویش جهانی می سازم باشکوه تر از دنیای فانی آدمهازنده و پرتحرک و پ

تحمل هیچ جمعی را ندارممن در تنهایی خویش جهانی می سازم باشکوه تر از دنیای فانی آدمهازنده و پرتحرک و پویامی توانم ساعتها فکر کنمساعتها پرواز کنمساعتها ...می توانم سالها سفر کنمبه درون خویشبه جهانی ساخته و پرداخته ی خودبی مدار و بی جدول و بی نگاه های مزاحممن بر دیوار اتاق تاریک و سرد ، نقشی می کشم از رویاها و آرزوهارنگارنگ و گرمتنهایی موهبتی ستودنی استمثل آفتاب ، مثل مادر ، مثل کتاب ...من انسانم و لایق آرامشمی رنجم و در ادامه می بخشمققنوسی می شوم برخاسته از خاکستر خویشتخیل ، مرا زنده نگه می دارد ...و این خوب استخیلی خوب ...