تراس کوچکی به اندازه یک صندلی جلوی اتاق خواب است. نشسته بودم و یک فنجان قهوه را مزه مزه میکردم و نگا

تراس کوچکی به اندازه یک صندلی جلوی اتاق خواب است. نشسته بودم و یک فنجان قهوه را مزه مزه میکردم و نگاهم به آسمان صاف بود.شهریور ماه در حال پایان بود . و شبها خنک تر شده بود. صدای زنگ در را شنیدم.دم در رفتم و در را که باز کردم . مردی با موهای سپید و هیکل ورزشکاری به یادگار مانده از دوران جوانی که حدودا بالای هفتاد سال بود ،‌جلوی در دیدم.با باز بودن در روبرو فهمیدم ساکن آپارتمان روبروی من است. فورا سلام کردم و دستم را که به سمتش دراز کرده بودم به گرمی فشرد. تعارفش کردم گفت" جوون من با شما کار دارم"گفتم" بفرمائید. در خدمتم"گفت" میل پرده پذیرائی از جایش دررفته من و زنم پیر هستیم و نمیتونیم دوباره سرجاش بگذاریم. زحمتش با شما"گفتم" چشم ، و دنبالش راه افتادم"آپارتمان آنها بنظر بزرگتر می آمد. خانه بسیار مرتب و روی همه مبلها ملافه سفید کشیده شده بود .و همه اشیاء مثل خودشان عمری داشتند"میل پرده را جا زدم و پرده را آویزان کردم. کلی زن و شوهر از من تشکر کردند و پذیرائی شدم. کمی که با مرد و زن پیر گرم گرفتم از احوال همسایه هنرمندم سوال کردم و گفتم" در این مدت کوتاه که آمدم چندین بار صدای موسیقی را از آنجا شنیده ام و کلی لذت برده ام."زن که داشت چایش را میخورد . انگار چای پرید توی گلویش و فنجان را روی میز گذاشت و سرفه‌ای کرد و پرسید" واقعا، صدای موسیقی شنیدی؟گفتم" بله، چرا تعجب کردید"گفت " آخر دوسالی می‌شود که این دختر در یک سانحه رانندگی جانش را از دست داد. و ادامه داد بله ،‌این دختر جوان پیانو و ویولن خوب می‌نواخت. "به سختی بزاق دهانم را قورت دادم و با چشمانی که از ترس و نگرانی گشاد شده بود ، نگاهی به مرد و زن که روبرویم نشسته بودند کردم و گفتم" اما من خودم خانمی مسن و دختر جوان را دیدم.و با خانم مسن حرف زدم"زن با چشمانی پرسشگر به همسرش نگاهی کرد و گفت" نکند دوباره مادرِ دختر برگشته. تو اونو دیدی"مرد مسن" سرش را به علامت نفی تکان داد و گفت " که نمیداند"ترجیح دادم بحث را ادامه ندهم چون بیشتر خودم وحشت زده میشدم. خداحافظی کردم .چندروزی بود که حرف همسایه مثل خوره به جانم افتاده بود. من خودم صدای موسیقی را شنیده بودم و مادر و دختر را دیده بودم.قصد داشتم دوباره با زن و مرد پیر صحبت کنم که دیدم درشان قفل خورده .‌ با خودم گفتم" حتما به خانه اقوام شان رفته اند .وقتی برگشتند در اولین فرصت از انها میپرسم."طبقه اول سه تا آپارتمان قفل خورده بود. و تنها من بودم که در خانه ام باز و بسته میشد.آن شب حالم خوش نبود و تب داشتم زودتر از شب‌های قبل خوابم برد. ناگهان به صدای چیزی شبیه کلنگ که آرام و مداوم به دیوار میخورد با نگرانی از خواب پریدم.گوشهایم را به سمت صدا تیز کردم. صدا از زیرزمین خانه بود. مثل این بود که کسی مشغول کندن بود.من فقط یکبار با بنگاهی زیرزمین رفتم تا انبار مربوط به من را  نشان دهد.‌ زیرزمین تاریک بود و لامپ هم نداشت. به سرعت بالا آمدم. و از آنها روز اصلا سمت  زیرزمین نرفتم.در دوسه شب اخیر ، علاوه بر صدای ضربه بر دیوار،  نیمه های شب صداهای مبهمی میشنیدم .اگر اشتباه نکنم صدای جیغ های ریز و کوتاهی میان صداها بود.ترس و وحشت به جانم افتاده بود. و تصورات عجیب و غریبی آزارم میداد.عزمم را جزم کردم که از آن خانه سراسر رعب و وحشت فرار کنم.از اضطراربی که گرفته بودم شبها خواب درست و درمانی نداشتم . هر روز با تنی خسته از خواب بیدار میشدم.صبح آن روز که از در بیرون آمدم و داشتم در را قفل میکردم،‌به صدائی که سلام کرد به عقب برگشتم.دیدم که در روبرو بغل دست زن و مرد پیر، باز است.  از روزی که به آن آپارتمان اسباب برده بودم،‌ قفل خورده بود و تا به امروز هم از آن آپارتمان ندیده بودم کسی آمد و شد کند. الان در باز بود و آقائی با کت و شلوار اتو خورده و یک جلیقه ساتن براق به رنگ طوسی به تن داشت ، بیرون در ایستاده بود.