عمو ابراهیم 💎 عمو ابراهیم به سختی از پله‌های پاساژ بالا می‌آمد که نادر صاحب مغازه‌ی روبه‌روی‌اش را دید- چاکر عمو ابرامم هستیم دربستو بعد در حالی که دست او را می‌گرفت تا در بالا آمدن از پله‌ها کمکش کند، اضافه کرد:ولی خودمونیم، حسابی پیر شدیا، تلنگت دیگه حسابی درفته...سپس بلند و کشدار خندیدعمو ابراهیم و هم در حالی که سعی می‌کرد نفسی تازه کند گفت:دیگه کار من از پیری هم گذشته نادر خان، باید یه کلمه بالاتر و بعد پیری بسازن واسه منسپس و این بار هر دو با هم خنديدند.عمو به در مغازه که رسید، دید قبل از او ارسلان جلوی در مغازه به انتظار او ایستاده -سلام بر بهترین استاد درجه یکِ چرم دوز و چرم‌ ساز شهرعمو به زحمت کمری راست کرد و گفت:-سلام به تو جوون خوش قد و بالا و رعنای دوست داشتنی، دیگه خجالتم نده، ببخشید معطل شدی، صبر کن الان در رو باز می‌کنم بریم تولحظاتی بعد عمو آتشی به سماور گازیِ کنجِ مغاره‌اش انداخت و سپس مشغول تعمیر کیف شانه‌ای ارسلان شد و در همون حالت رو به ارسلان گفت:- خب تعریف کن دیگه چه خبر، مگه کیفت خراب بشه یه سری به ما بزنی، وگرنه عمو که دیدن نداره.ارسلان در حالی که سرش را به پایین می‌انداخت پاسخ داد:- دیگه خجالتم نده، خودت خوب میدونی که اندازه‌ی عموی واقعیم دوسِت دارم، ولی کار و گرفتاری مگه میذاره آدم‌ بتونه به کسی سر بزنهعمو در حالی که پشت چرخِ چرم دوزی می‌نشست گفت:- خب البته حق داری، منم تو رو اندازه‌ی برادرزاده واقعیم دوست دارم، بلکم بیشتر، فکر کنم از همون اوائلی که تو این پاساژ مغازه رو راه انداختم مشتریم هستی و سوا از اونم که‌ فکر کنم ده سالی میشه همسایه‌‌ایم، راستی بابا و مامان رو چند وقتیه تو محل ندیدم، خوبن انشالله؟+آره خوبن خداروشکر مامان زانو درد داره کمتر میاد بیرون، بابام ترجیح میده بیشتر خونه باشه و کتاب بخونه و تلویزیون تماشا کنه. راستی تو ویترین کیف حاضری نداری؟ مگه دیگه نمیدوزی؟عمو روی صندلی چرخِ چرم‌دوزی نیم چرخی زد و پاکت سیگارش را برداشت و در حالی که در جیبش دنبال فندک می‌گشت چند سرفه‌‌ی خشکی کرد و جواب داد:- والا نه دیگه، حقیقت حس و حالش نیست، خودت میدونی ناخوشم و واقعا نمیرسم کیف حاضری بدوزم، مگه که مشتری سفارش...ارسلان حرف او را قطع کرد و با کمی عصبانیت و هیجان گفت:- خب پس لااقل نَکش این بی‌صاحبو، چرا داری به خودت ظلم می‌کنی؟ چند بار بهت گفتم جمعه‌ها با اکیپ ما بیا بریم کوه کلی واست خوبه و حال هوات عوض میشه، ولی یه بارم نیومدی.عمو در حالی که با فندک سیگارش را روشن می‌کرد نگاه متعجبی به ارسلان کرد و زد زیر خنده زد و گفت:- خدا خیرت بده، تو کجایی و ما کجا؟ من الان دو تا پله رو میام بالا قلبم می‌گیره بعد تو میگی بیام کوه؟!! راستی سماورم جوش اومده زحمت دم کردن چایی با خودتارسلان در حالی که به سمت او می‌رفت و دستش را روی شانه‌‌اش می‌گذاشت با حالت و لحنی دلجویانه‌ای گفت:- قربونت برم، تو یه ساله مریض احوالی من پنج ساله دارم بهت میگم بیا. حالا بگذریم ولی یه قولی باید بهم بدی جوونِ ارسلان مواظب خودت باش، می‌خوام چراغ این مغازه صد ساله دیگه هم روشن باشه و هر موقع میام اینجا از دیدنت ذوق کنم و از حرف زدن باهات حظ.عمو در حالی که سیگارش را در نعلبکی روی میز خاموش می‌کرد، با صدایی گرفته و آرام پاسخ داد:چَشم رو چِشَم. ولی توی هم قول بده بیشتر به من سر بزنی، میدونی آدم پیر و تنها که میشه، پشت هر دری که نشسته، حالا فرقی نمی‌کنه خونه یا مغاره‌، فقط چشم به درِ که یکی بیاد داخلو آدمو از تنهایی دربیاره. دو کلوم اختلاط با محبت کاره ده تا والیوم ده رو می‌کنه.ارسلان لبخند شیرین و با محبتی زد و به چشمان او چشم دوخته و گفت:- بقول خودت، چَشم، رو چِشَم