خاله زبیده💎 گفتم" علی جان، پسرم پاشو تا هوا تاریک نشده این آش رو ببر خونه آقاجون و بی بی . بی بی سر

خاله زبیده💎 گفتم" علی جان، پسرم پاشو تا هوا تاریک نشده این آش رو ببر خونه آقاجون و بی بی . بی بی سرما خورده "علی گفت" مشق هامو ننوشتم . تا الان خوابیده بودم"چاره ای نداشتم ، بلند شدم و قابلمه آش را گذاشتم تو زنبیل و به صدای بلند که بچه ها بشنوند گفتم" بچه ها تا میرم و برمیگردم باباتونم خونه برگشته."از در بیرون زدم. روزهای سرد زمستانی بود و هوا زود تاریک میشد. کوچه دراز بود به ته کوچه نرسیده یک میانبری از بین دوتا خانه بود. شکر خدا در باز بود، رد شدم و رفتم سمت خونه بی بی.آقاجون داشت وضو می‌گرفت. رفتم داخل خانه و آش را گذاشتم روی کرسی. کمی خانه را جمع و جور کردم . سماور را روشن کردم. از آنها خداحافظی کردم. از در بیرون آمدم . هوا تاریک مثل قیر بود. مهتاب هم نبود کمی کوچه را روشن کند. مشغول کار شده بودم و زمان از دستم در رفته بود.بدبختانه در میانبر خانه همسایه بسته بود . خجالت کشیدم در بزنم. به ناچار با سرعت به سمت بالای کوچه راه افتادم .کوچه آقاجونم به موازات کوچه ما بود. بدون میانبر ده الی دوازده دقیقه راه بود. از هر خانه ای نور ضعیفی بلند بود. برق نبود و همه روشنایی ها وابسته به نفت بود. در نتیجه اگر مهتاب نبود کوچه ها تاریک تاریک بود.تند و تند قدم برمی‌داشتم. در قابلمه به قابلمه میخورد و صدائی بلند میکرد. بد نبود سکوت کوچه را میشکست. کوچه خلوت بود .چون به محض تاریک شدن هوا در روستا مخصوصا زمستان  همه میروند توی خانه هایشان.یک لحظه صدای خُرخُر شنیدم. آب دهانم را قورت دادم. به پشت سرم نگاهی کردم. به تصور اینکه صدای سگ است ، گفتم" چخه چخه" اما پشت سرم کسی نبود. نمیدانم چرا اینقدر از این صدا  ترسیده بودم . من بچه روستا بودم. دوباره صدای زوزه به صدای خُرخُر اضافه شد. با خودم گفتم" یا رب چرا سرکوچه نمیرسم. چرا این راه اینقدر طولانی شد.به یکبار توی تاریکی صدای آشنائی شنیدم. گفت" ننه علی از کجا میای"صدای خاله زبیده بود. انگار خون گرمی توی رگهام جریان پیدا کرد. خوشحال شدم و ذوق زده گفتم" از خونه آقاجونم میام. بی بی سخت سرما خورده" با تعجب پرسیدم" خاله تو از کجا میای!گفت" وا نفهمیدی از کجا میام. دستش رو به سمت راستش دراز کرد گفت" از خونه دختر خوندم میام"خاله زبیده سه تا شوهر کرده بود اما بچه دار نمیشد. دختر خوندشم دختر شوهر دومش بود.من با دل قرص و محکم سر کوچه رسیدم. خاله پابه پای من می آمد در حالیکه یک پای خاله چند سانت کوتاهتر از پای دیگرش بود. و همین بلند و کوتاهی پایش راه رفتن را برایش سخت میکرد. اما الان به راحتی با من قدم برمی‌داشت.آنقدر هول رسیدن به خانه را داشتم که این موضوع فراموشم شد. سرکوچه ، دست چپ  به فاصله دوکیلومتری قبرستان ده بود . و من به سمت راست کوچه پیچیدم. یک دفعه خاله ناپدید شد. صدایش کردم جوابی نیامد.به سمت کوچه خودمان راه افتادم. در حالیکه تمام بدنم میلرزید. و از خاله خبری نبود. قلبم تند و تند میزد. از اینکه خاله غیبش زده بود وحشت منو گرفته بود.تقریبا خانه ما به نیمه کوچه نرسیده بود. نور ضعیف فانوس را دیدم. مطمئن شدم این نور از جلوی در خانه ماست.تا این چند قدم را به خانه برسم مُردم و زنده شدم. زنبیل از دستم افتاد و نفهمیدم چه اتفاقی افتاد.چشمهایم را که باز کردم نورخورشید به صورتم زد . لبخندی زدم و دیدم همه خانواده دورم نشستن. بی بی بیچاره با احوال مریض اش گریه میکرد.کم کم شب قبل یادم افتاد‌ . به صدای بلند گفتم خاله زبیده. بلند شدم و نشستم.  بی بی گفت" دخترجان تا صبح چندبار تو عالم بیهوشی خاله زبیده رو صدا میکردی. مگه خاله با تو بود.گفتم" با من نبود . وسطهای کوچه صدام کرد. با هم حرف زدیم ،‌ سرکوچه که رسیدیم یک دفعه گم شد"بی بی پرسید "خود زبیده بود"گفتم" تو تاریکی صورتش رو ندیدم فقط صداش رو شنیدم"تازه فهمیدم که بیچاره خاله زبیده اصلا اون وقت شب بیرون نبوده. پس چه کسی بوده" همه گفتن" تو از ما بهترون رو دیدی. یعنی جن دیده بودم،  که به شکل خاله زبیده به چشمم آمده بود . میگفتن" اون به سمت قبرستون رفته . برای همینه که ما شبها به سمت قبرستون نباید بریم اونجا پر از جن هست"خلاصه مدتی بعد از جریان آن شب با احتیاط و دلهره وارد انبار آذوقه و آغل گوسفندان میشدم. آن شب باد شدیدی بود.  صدای زوزه باد وحشت به دل می انداخت. رفتم انبار تا کمی پیاز بیاورم. سبد را پرکردم. فانوس خاموش شد.با عجله برگشتم. باد در را بسته بود. تو تاریکی راه بیرون رفتن از انبار رو گم کردم. زوزه های باد که لابلای درختان می پیچید  بیشتر شبیه خنده بود. کسی صدایم میکرد. ننه علی راه در از اینطرفه.فریاد میزدم ولم کنید. به در میکوبیدم.  بوی تند پیاز توی دماغم پرشده بود.نویسنده: #اکرم_مولایی #book  #story #داستان_کوتاه 🆔 @dastan_kootah 🌹