#پارت_چهار#اجبار_ناخواسته صدای نت‌های پیانو کل سالن رو گرفته بود. جانگ‌کوک با ترس به آینه نگاه می‌کر

#پارت_چهار#اجبار_ناخواسته صدای نت‌های پیانو کل سالن رو گرفته بود. جانگ‌کوک با ترس به آینه نگاه می‌کرد و منتظر بود تا در باز بشه.صدای کلید انداختن واضح به گوشش می‌رسید. هر لحظه ضربان قلبش بالاتر می‌رفت. در باز شد و دونفر وارد اتاق شدن؛ اول به‌خاطر نور زیاد نتونست کامل ببیندشون.«هاه، اینا واقعا ترسناکننن...»لباس سیاه به همراه نقاب و دستکش‌هاشون باعث شد جانگ‌کوک بیشتر از قبل بترسه!از دید تهیونگ: سریع از شرکت می‌زنه بیرون و سوار ماشین می‌‌شه. گوشیشو درمیاره؛ تو فکرش بود زنگ بزنه به پلیس که جیمین دوتا ضربه می‌زنه به شیشه ماشین.در ماشین رو باز می‌کنه و جیمین سوار می‌شه.-می‌خوای چیکار کنی؟ -فرصت زیادی ندارم؛ هرکاری باشه انجام می‌دم. -من یکیو می‌شناسم که می‌تونه با شماره ردیابی کنه.-چرا زودتر اون دهن واموندتو باز نمی‌کنی که بهم بگی؟ آدرسشو بگو زود تا بریم.ماشینو روشن کرد و سریعاً به سمت اون‌جا رفت.-سلام من یه آدرس فوری می‌خوام.-از چه طریقی می‌خوای برات پیدا کنم؟ -شمارشو دارم؛ هرچی سریع‌تر پیدا کنی درعوض پول بیشتری هم گیرت میاد.-بذار توی سیستم چک کنم ببینم چقدر طول می‌کشه.…-بالای دوساعت طول می‌کشه. -من نمی‌تونم تا اون موقع صبر کنم!ولی در آخر راضی شد که کارشو انجام بده؛ شاید زودتر به دستش برسه. از ساختمون اومد بیرون و به فکر این بود که یه کاری کنه.وقتی که تهیونگ درگیر پیدا کردن جانگ‌کوک بود، خبرها به گوش ربکا (همسر تهیونگ) رسیدن. اون نمی‌خواست از تهیونگ جدا شه، برای همین دستور داد هرچی سریع‌تر اون برنامه‌نویس رو سربه‌نیست کنن.ربکا می‌خواست هرجوری شده که تهیونگ رو برا خودش داشته باشه.و این اتفاق باعث می‌شد که از هم دورتر شن.-سلام خانم.-کارت چیه؟-امروز تهیونگ اومد شرکت و می‌خواست از شما طلاق بگیره.چشم‌های ربکا گرد شد! این از فکر ربکا به دور بود که تهیونگ بخواد ازش طلاق بگیره؛ اونم بعد اون همه اتفاق که باعث بدنام‌شدنش که شده بود.باید یه فکری می‌کرد تا هرجور شده تهیونگ رو بغل خودش نگه داره.از دید تهیونگ:همین که سوارماشین شد با دست‌های یخ‌زده شروع به حرکت کرد. اگه بلایی سر جانگ‌کوک بیارن چی؟؟ هیچ‌وقت خودمو نمی‌بخشم.قلبش از ترس با بالاترین سرعتش می‌تپید. پاش رو روی گاز فشار می‌داد، یک دستی فرمون رو گرفت. موبایلشو دراورد و انگشت سر شده‌اش رو به‌زور روی صفحه کشید و شماره طرف رو لمس کرد تا باهاش تماس بگیره!صدای بوق‌های بی‌نتیجه قلبش رو فشار داد. چند بار پشت سر هم زنگ زد ولی کسی تلفن رو برنداشت. بغض گلوشو فرا گرفت. «حالا چیکار کنم؟ چجوری نجاتش بدم؟»محکم به فرمون می‌کوبید و داد می‌زد: «از ایییین زندگی متنفرم… از همههه چی متنفرم...»با دست‌هایی لرزون صورتشو پاک کرد: «اوکی، باید آروم باشم. می‌رم پیش ربکا و همه‌چی رو براش تعریف می‌کنم. اون حتماً درکم می‌کنه.»به سمت خونه‌ی ربکا رفت.با تنی یخ زده و دستای عرق کرده زنگ در خونه ربکارو زد که شاید بتونه اونو راضی کنه در باز شد ربکا بیرون اومد. تهیونگ روی صندلی توی حیاط، به گل‌های باغچه نگا می‌کرد. همشون یک دست سفید بودن ولی وسط اون‌همه سفیدی، یکیشون حاله‌ی قرمزی داشت و خودنمایی می‌کرد. با لبخندی پر از درد بهش نگاه می‌کرد، متوجه اومدن ربکا شد؛ برای همین با صدایی رسا گفت: «می‌دونی؟ این گل‌ها خیلی قشنگن ولی یکیشون خیلی خوشگل‌تره؛ جانگ‌کوک دقیقاً همون گل قرمزه‌ست، برای من همون‌قدر خاص و جذابه. نمی‌دونم اینارو درک می‌کنی یا نه.»تهیونگ که می‌دونست قانع کردن ربکا سخته و نمی‌دونستیم از کجا شروع کنه ادامه داد: «اگه اون اتفاق نمیفتاد هیچ‌وقت به فکر ازدواج با تو نمیفتادم!»ربکا که می‌دونست چه خبره و درباره‌ی چی حرف می‌زنه، خیلی خونسرد قدم برداشت و جلوش نشست؛ نفس عمیقی کشید...