کــوه دردیـم و کسی از حـال مـا آگاه نیـستجـز غـم دیریـنه ای با قلب مـا هـمــراه نیستآســمـان تـیـره بخـتی ابر رحـمـت بـرده اسـتدر شب تاریـکمـان جـز نـاله ای گـه گاه نـیستبا همـین حـال خـراب خـود گـرفـتـاریم ، لـیک این همه دلـواپسی از بـهـر مـا دلخـواه نیـستبرکه ی خشکیده را سنگ جـفا پر کـرده اسـتدر شـب تاریـک مـا اصـلا نـشان از مـاه نیستسـهـم مـا از زندگانی ، دست کی افـتاده استکــز تـمــام شــادمانی قسمــتی جـز آه نیـست بار انـدوهی بـه دوش و دل پریشـان و حـزینطاقـتی دیگــر بـرای این غـم جــانـکاه نیـست از جـفــــای روزگار و خـلـــق بی مـــقـدار دونغیر غصه حاصلی در خـرمـن و خـرگاه نیستمـا پــریشــانـتر ز بادیــم در کـف دســـتان تـو  اینهمه جور وجفا شایسته مان، ای شاه نیستمـا نـداریم شکـوه از این محنـت و شـبهای تارجان اگرخواهی گرفتن جای هیچ اکراه نیست☀️ @dastan_saaraa ☀️