در شهری قدیمی و پر از رمز و راز، در خانه ای با حیاط سنگفرش یادگار قصه‌های هزار و یک شب مردی جوان به نام امید زندگی می‌کرد. امید شاعر بود؛ قلبش از عشق زیبا روحی که یک بار او را دید بود می‌سوخت و کلمه‌های او در دفترچه‌ای کوچک زندگی،خود پژواکی از امید و اشتیاق به معشوقی بود که هنوز چهره‌اش برایش چون سایه‌ای در نور ماه مبهم بود و دور به نظر می‌رسید.امید شب‌ها در سکوت خلوت خانه، به یاد او می‌نشست؛ او را در خواب تجسم می کرد، گویی نسیمی نرم از دل باغ‌های دوردست، نامش را زمزمه می‌کند. روزها در خیابان‌های باریک شهر قدم می‌زد و در هر نگاه، در هر صدا تصویر معشوق خود—مهتاب —را می‌یافت. هر چه بیشتر به او می‌نگریست، دلش در فریادهای بی‌پایان عشق می‌سوخت و ناله های از درد و شور در وجودش پیچید می شد .اما به مرور زمان، این عشق پاک و روشن، جای خود را به آتشی فروزان از جنون داد. امید آنچنان در عالم خیال فرو رفت که دیگر مرز بین واقعیت و خیال برایش محو گشت؛ دقایق روشن روز با شب‌های تاریک یکسان شدند و کوچه‌های شهر به صحنه‌ای شدند که در آن خاطرات و رویا های بی پایان درهم می‌آمیختند. در این میان، اشعار او پیچیده‌تر و معناتر میشد؛ هر بیت، چون گامی در مسیری ناشناخته از عشق و جنون، خواننده را به دنیایی دیگر می‌برد.شبی مهتابی، در حیاط خلوتی که تنها چراغ‌های قدیمی و صدای باد، همدم او بودند، امید ناگهان خود را در میانه سایه‌های متحرک یافت. در سکوتی عمیق و در نور نقره‌ای ماه، مهتاب—یا شاید تنها تجسمی از آرزو و اندوه او پدیدار شد. چشمانش چون دو آینه تاریک و در عین حال پر از نوری نامرئی، همه رازهای نهفته در دل امید را فاش کردند. لحظه‌ای تمام شد و زمان چون آب از میان انگشتانش سرایت کرد؛ او در آن دیدار، به اندازه‌ای فرو رفت که دیگر توان بازگشت به دنیای واقعی را نداشت.از آن پس، امید شب‌ها در کوچه‌های خالی و زیر سایه‌ درختان گهن می‌گشت؛ گویی در جستجوی ردپایی از مهتاب در هر گوشه و کنار، قلبش که همزمان آگاه و بی‌اختیار از جنون می‌زد. اشعارش اکنون سرشار از طنین‌های دور و زنگار خاطرات، قصه‌ای شدند از عشق بی‌پایان و جنونی که در دل آدمی جای گرفته است؛ جنونی که شاید در همان لابه‌لای آن، ذره‌ای از حکمت و زیبایی الهی نهفته باشد.در پایان، امید با نگاهی خیره به مهتاب، خود را در میان تاریکی و نورِ آن شب واگذاشت؛ آگاه از این که عشق، در سایه جنون، همواره در پلی است میان دنیای محسوس و دنیای رازآلود. شاید این سرنوشت، تقدیر هر عاشقی باشد؛ قصه‌ای از شور، درد، و زیبایی که تنها آنهایی می‌فهمند که در عمق جانشان، ریشه در این دوگانگی نهاده‌اند.به امید اینکه تمام عاشق های جهان به عشق خود برسندمن الله توفیق خیرالمبینhttps://t.me/dastanhay_zendegi