آیا چیزی برای مشارکت کردن در اختیار او گذاشته است؟این پرسش‌ها شعر را از دادگاه «معناداری» به آزمایشگ

آیا چیزی برای مشارکت کردن در اختیار او گذاشته است؟این پرسش‌ها شعر را از دادگاه «معناداری» به آزمایشگاه ساختار می‌برند. و شاید در نهایت بتوان نظریه‌ی ما را در یک گزاره فشرده کرد:شعر لازم نیست معنای تثبیت‌شده داشته باشد؛ اما باید منطق تولید معنا داشته باشد. این منطق ممکن است پنهان، ناخودآگاه، چندلایه، متناقض، گسسته و حتی برای خود شاعر ناشناخته باشد. اما باید در متن قابل پیگیری باشد. شعر می‌تواند گنج باشد؛ اما باید دست‌کم نشانه‌هایی از نقشه‌ی خود را در اختیار ما بگذارد. وگرنه هر چیزی را می‌توان شعر نامید، هر آشفتگی‌ای را می‌توان پیچیدگی خواند و هر ناتوانی‌ای را می‌توان پشت واژه‌ی «آوانگارد» پنهان کرد.شاید یکی از وظایف نقد در زمانه‌ی ما دقیقاً همین باشد: بازگرداندن مسئولیت به زبان. نه بازگرداندن شعر به معنای واحد. نه دفاع از شعر روشن در برابر شعر دشوار. نه محکوم کردن ابهام. بلکه دفاع از این اصل ساده اما بنیادین: اگر شعر فهم را به تعلیق درمی‌آورد، باید چیزی ساخته باشد که ارزشِ فهمیدن داشته باشد. و شاید مرز میان شعر دشوار و کلاهبرداری زبانی را بتوان در همین یک جمله پیدا کرد:شعر دشوار از ما می‌خواهد راهی را که شاعر ساخته است پیدا کنیم؛ شعرِ پیچیده‌نما از ما می‌خواهد راهی را که شاعر نساخته است، خودمان اختراع کنیم.@tabarshenasi_ketabhttps://t.me/davat1394/18499