ملاحظاتی چند برای استفاده‌ی درست از هوشواره دوات، پایگاه اطلاع‌رسانی فرهنگ، فلسفه، هنر و ادبیات، هُ

ملاحظاتی چند برای استفاده‌ی درست از هوشواره دوات، پایگاه اطلاع‌رسانی فرهنگ، فلسفه، هنر و ادبیات، هُش‌دار:مدیرمسوول و سردبیر دوات از نخستین کاربران رایانه‌های خانگی در ایران‌اند؛ تجربه‌ای که از دهه‌ی شصت، با کلی‌زدن از خورد و خوراک و هزینه‌های ضروری زندگی در خانه‌ی استیجاری نبش کوچه‌ی شنگول آغاز شد. پدری که آن روزها می‌گفت: 《نهضت سوادآموزی آینده برای بی‌سوادان کامپیوتر است》؛ پس بر کل خانواده تکلیف بود که توانای استفاده از آن شوند.با خرید 《کمودور》 ۶۴ و کار با برنامه‌ی 《داس》/ DOS، برنامه‌هایی را از روی کتاب‌های برنامه‌نویسی انتخاب می‌کردیم، وخط‌به‌خط می‌نوشتیم و سپس به اجرا در می‌آوردیمش؛ برای نمونه برنامه‌ای برای داشتن دفترچه‌ی تلفن. یعنی پیش از آن‌که رایانه برای ما آماده باشد، ما باید یاد می‌گرفتیم چگونه آن را به خدمت بگیریم.امروز نیز هوش‌مصنوعی/هوشواره را چنین می‌بینم: دستیار و منشی هوشمند، نه صاحب اندیشه و نه جایگزین آفرینشگر.پس متن شعر، نقد، داستان، مبانی فلسفه، ترجمه، عکس، نقاشی و مانند آن را به نام خودمان و حاصل کار هوش مصنوعی به‌عنوان دستاورد فکری خویش عرضه نکنیم. هوشواره در هر گوشی و رایانه، بر اساس داده‌های در دسترس، جست‌وجوها، گفت‌وگوها و اولویت‌هایی که از کاربر می‌شناسد، پاسخی متناسب‌تر فراهم می‌کند؛ و شخصی‌سازی می‌شود؛ نوعی سایه‌ی هوشمند که می‌تواند در خدمت اندیشه باشد، نه جای اندیشه.توصیه‌ی مشفقانه‌ام به باشندگان خردورز و محبان و خود خودم آن است که منشی و دستیار خود را همدست کاهلی و جهل خود نکنیم و نگذاریم ارباب پندار، کردار، گفتار و روح ما شود. انسان به آزمون و خطا نیازمند است؛ باید ببیند، تجربه کند، بکوشد، کژی و راستی را از هم بازشناسد. سهل‌الوصول بودن پاسخ، نباید ما را از سختی و دشواریِ دیدن و اندیشیدن محروم کند.ادبیات نیز مرزهایی دارد؛ به‌ویژه آن‌جا که شومن‌بودن، میل به دیده‌شدن، تعریف‌شنیدن و تجلیل‌شدن جای تحلیل و صراحت را می‌گیرد. گریز از صراحت‌ورزانِ تلخ‌گو و پناه‌بردن به پهلوان‌نمایان، با این پند که 《با پهلوانان باش تا پهلوان شوی》، آدمی را پهلوان نمی‌کند. البته همنشینی بر آدم اثر می‌گذارد، اما 《یالانچی》 ــ هر که باشد ــ با طنز و رفتار سبک‌سرانه و ادای پهلوان درآوردن، حقیقتاً پهلوان نمی‌شود.هوشواره قرار نیست القائات ما را در جهان پراکنده کند یا تجربه‌ی فکری ما را به دیگر کاربران انتقال دهد؛ هر کاربر با سایه‌ی هوشمند خویش روبه‌روست. اگر بگوییم 《در حافظه داشته باش که من اهل تحلیلم، نه تجلیل》، هوشواره می‌کوشد بر اساس همین ترجیح و بر مبنای زاویه‌ای که خودمان برای بررسی متن تعیین کرده‌ایم، در خدمت ما باشد.این همان هوشواره‌ای است که می‌خواهیم: نوکرِ اندیشه، نه ارباب آن. علی‌رضا پنجه‌یی معلم، خیام پنجم شهریور یک‌هزار و چهارصد و پنج خورشیدیhttps://t.me/davat1394/18507