■مهمانان ناخوانده خانه فلسفهیکی از مصیبت های ما از جانب کسانی است که ادبیات خوانده اند و به طور پراک

■مهمانان ناخوانده خانه فلسفهیکی از مصیبت های ما از جانب کسانی است که ادبیات خوانده اند و به طور پراکنده و گسسته و خودآموز کتاب های فلسفه را ذوقی ورق زده اند و نه پژوهش شایسته ای در این زمینه انجام داده اند و نه استاد دیده اند. این ها مدام والد گونه و دیکتاتور مآبانه،  آن هم از نوع سخیف آن، در مورد فیلسوفان سخن می گویند و مفاهیم آنها را از سر ذوق در شبه تحلیل های ادبی و نظری خود به کار می گیرند. از این مسیر بر ادبیات خوانده های دیگر فخر می فروشند که فلسفی درباره ی ادبیات و نظریه های ادبی سخن می گویند و در حین حال بر خود فلسفه خوانده ها هم می تازند که این ها فلسفه را خوب نفهمیده اند و نا به جا قلمرو فلسفه را به ادبیات و نظریه های ادبی می کشانند. اخیرأ هم کسانی به نظریه ها و جریان های شعری فلسفی و پیشرو تاخته اند که عاری از معنا هستند و اتهامات بیهوده دیگر. نوشته های آنها، تحلیل هایی پر از احکام و مفاهیم فلسفی ناسنجیده و فهم نکرده‌ است. آنها همچون کشیشان نوکیشی هستند  که حکم به ارتداد اندیشمندان نو اندیشی را صادر می کنند. من به ندرت به نقد این سخنان  و متون می پردازم، چرا که بر این باور هستم به تعداد آدم ها می تواند در ساحت نظر، دیدگاه وجود داشته باشد. کلام را کوتاه کنم ، توصیه من به این دوستان این است که اول، نزد استاد فلسفه، فلسفه را عمیق و گسترده شاگردی کنند و دوم،  دیکتاتور بودگی و پرخاشگری نظری و زبانی و کلامی را کنار بگذارند و راه گفتگو را با این جریان های شعری در پیش گیرند و فقیه گونه حکم به بدعت و ارتداد آنها ندهند.#مهدی_خبازی_کناریhttps://t.me/andishkadeh_rirahttps://t.me/davat1394/18516