بنابراین اگر بخواهیم حساب ۲۸ مرداد را با ادبیات صاف کنیم، باید بگوییم: کودتا نخست چپ را از خیابان و مطبوعات بیرون کرد؛ سپس ادبیات را واداشت سیاست را در «زمستان»، در کندوها، در مدرسه، در تیمارستان، در خانه و در زندگی آدم‌های معمولی پنهان کند. سلطنت توانست روزنامه را ببندد، چاپخانه را مصادره کند و شاعر را زندانی کند؛ اما نتوانست شکست را پاک کند. شکست تبدیل به شعر شد، شعر تبدیل به داستان شد، داستان تبدیل به حافظه شد و حافظه ماند. شاید برای همین است که هنوز، هفتادوسه سال بعد، ۲۸ مرداد تمام نشده است: کودتا یک روز بود؛ ادبیات، دادگاهِ بی‌پایان آن روز شد.https://t.me/davat1394/18478