📌 تسلیمِ بی‌قید و شرط؛ جوهره‌ی بنیادینِ دعوت📍 نکات دعوی تربیتی - ١٦▪️ فرمان خداوند به فرشتگان برای سجده بر آدم (ع)، تجلیِ والاترین مقامِ بندگی یعنی «تسلیمِ مطلق» است. فرشتگان بدونِ کمترین درنگ، تردید یا اعتراض، به این دستور عمل کردند؛ چرا که روحِ اسلام و حقیقتِ آن، چیزی جز سرسپردگی در برابرِ پروردگارِ جهانیان نیست. یک مؤمنِ واقعی، حتی در مواردی که حکمتِ یک دستور برایش پوشیده است، به مقتضایِ ایمان و اعتماد به علمِ ازلیِ الهی، فرمان را بر دیده می‌نهد.▪️ یک فردِ مسلمان، در برابرِ امرِ خدا و رسولش صاحب‌اختیار نیست که به میل و سلیقه‌ی خود عمل کند یا نکند؛ چنان‌که قرآن صراحتاً می‌فرماید: «وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ» (هیچ مرد و زن مؤمنی را نسزد که وقتی خدا و رسولش کاری را مقرر کردند، برای خود در آن کار [در برابر فرمانِ الهی] اختیاری قائل باشند). ▪️ بر هر دعوتگر و داعی راهِ حق لازم است که پیش از هر چیز، این معنا را در لایه‌هایِ عمیقِ قلبِ خود ریشه‌دار کند. + حقیقتِ دعوت، فراخواندنِ مردم به بندگیِ آگاهانه‌یِ خداست؛ و مظهرِ این بندگی، انقیادِ کامل در برابرِ شریعت است. + دعوتگر نباید انجامِ فرامینِ الهی را مشروط به فهمِ فلسفه‌یِ آن‌ها کند، بلکه باید با «رضایت و اختیارِ» قلبی، پیشتازِ میدانِ اطاعت باشد تا کلامش بر دیگران اثر بگذارد. 📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (ما يستفاد مما يتعلق بآدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)✔️موضوع: نفوذ کلامِ داعی در گروِ «انقیاد» اوست!بسیاری از مردم به دنبالِ استدلال‌هایِ پیچیده نیستند، بلکه به دنبالِ الگویی می‌گردند که «بویِ بندگی» بدهد. +اگر یک دعوتگر در برخورد با احکام الهی (حتی احکامِ کوچک) اهلِ مصلحت‌سنجیِ شخصی یا معطل کردنِ دستور برای تحلیل‌های عقلی باشد، ناخودآگاه روحِ «سرکشی» را به مخاطبِ خود منتقل می‌کند.✔️درس بزرگ: قدرتِ نفوذِ کلامِ یک داعی، به همان میزانی است که خود در برابرِ خداوند فروتن و تسلیم است. ۱. وقتی شما بدونِ چون و چرا به فرمانِ حق عمل می‌کنید، در واقع در حالِ فرستادنِ یک پیامِ قدرتمندِ غیرکلامی به مخاطب هستید که: «خداوند شایسته‌یِ اطاعتِ مطلق است». ۲. چالشِ امروزِ دعوت، غلبه‌یِ «نفسِ خودرأی» بر فرامین الهی است. وظیفه‌یِ ما این است که ابتدا در درونِ خود، بتِ «من بر اساسِ فهمِ خودم عمل می‌کنم» را بشکنیم و به جایگاهِ «سَمِعنا و اَطَعنا» بازگردیم.