📌 هبوط به زمین؛ آغاز مأموریت بزرگ و کارزارِ دائمیِ دعوت📍 نکات دعوی تربیتی- ١٣▪️ اگرچه خداوند منان توبه‌ی آدم و همسرش را پذیرفت، اما این پذیرش مانع از خروج آنان از بهشت و هبوط به زمین نگشت. خداوند به آنان فرمود: «اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ» (فرود آیید در حالی که برخی دشمن برخی دیگر خواهید بود، و برای شما در زمین تا مدتی معین، جایگاه استقرار و بهره‌مندی است). مخاطب این خطاب، آدم، حوا و ابلیس بودند که همگی به زمین فرستاده شدند. ▪️ هبوط از بهشت و آمدن به زمین، پیامد و اثرِ طبیعیِ آن لغزش (خوردن از درخت ممنوعه) بود؛ چرا که آن عمل، ستمی به خویشتن محسوب می‌شد که نتایجی را در زندگی دنیوی به دنبال داشت.+ْ اما باید به این نکته‌ی ظریف توجه کرد که نافرمانی نسبت به پروردگار که موجب کیفر اخروی می‌شود، با توبه به طور کامل بخشیده شد؛ به گونه‌ای که اثر آن معصیت از روح و جانِ آنان پاک گشت. چنان‌که خداوند می‌فرماید: «وَعَصَىٰ آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَىٰ * ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَىٰ» (آدم پروردگارش را نافرمانی کرد و از مقصود بازماند، سپس پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و هدایتش کرد).▪️ پس از این بازگشت و برگزیدگی، زمین به جایگاهِ استقرار و میدانِ آزمایش انسان تبدیل شد تا در آن زندگی کنند و تا زمانِ معین (پایان عمر) از مواهب آن بهره‌مند گردند.+ این هبوط، در حقیقت آغازِ یک رویاروییِ همیشگی میانِ فرزندانِ آدم و شیطان در صحنه‌ی گیتی است که لزومِ حضورِ دعوتگران را برای هدایتِ بشر دوچندان می‌کند. 📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (قصة آدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)✔️ موضوع: زمین؛ نه تبعیدگاه، بلکه میدانِ مجاهدتِ داعیبسیاری تصور می‌کنند هبوطِ انسان به زمین، تنها یک جریمه و تبعید بود؛ اما با تأمل در این بند، درمی‌یابیم که زمین «میدانِ مأموریت» است. خداوند پس از پذیرش توبه، آدم (ع) را به عنوانِ یک «برگزیده» به زمین فرستاد تا کارزارِ دعوت را آغاز کند.✔️درس بزرگ:یک داعی نباید با نگاهی بدبینانه و منفعلانه به دنیا بنگرد. زمین برای ما محلِ فرار نیست، بلکه «قرارگاهِ دعوت» است. ۱. ارزشِ تجربه: لغزشِ آدم و توبه‌ی او، به او تجربه‌ای بخشید که در مسیرِ هدایتِ فرزندانش از آن بهره برد. توبه، دعوتگر را با کوله‌باری از شکوفایی و تواضع به میدان بازمی‌گرداند. ۲. هوشیاری در کارزار: دشمنیِ شیطان (بعضکم لبعض عدو) یک واقعیتِ گریزناپذیر در زمین است. هنرِ یک دعوتگر این است که این تضاد را مدیریت کرده و با کلامِ حق، مرزهایِ مکرِ شیطان را عقب براند. زمین، فرصتِ کوتاهی (إلی حین) برای تجارتِ ابدی از طریقِ دعوت است.