📌 شجاعت در اعتراف؛ توبه، آیینِ نخستینِ دعوتگران📍 نکات دعوی تربیتی - ١٢▪️ هنگامی که آدم و همسرش ندا

📌 شجاعت در اعتراف؛ توبه، آیینِ نخستینِ دعوتگران📍 نکات دعوی تربیتی - ١٢▪️ هنگامی که آدم و همسرش ندای پروردگار و توبیخِ او را درباره‌ی نزدیک شدن به درخت ممنوعه شنیدند، و دریافتند که ابلیس با فریب‌کاری چگونه آنان را به نافرمانی کشانده است، با قلبی مالامال از پشیمانی و اندوه به سوی خداوند بازگشتند. آنان بی‌آنکه بهانه‌تراشی کنند یا گناه را به گردنِ تقدیر بیندازند، به خطای خود اعتراف کرده و چنین نیایش کردند: «رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ» (پروردگارا! ما به خویشتن ستم کردیم و اگر ما را نبخشایی و بر ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود). ▪️ این اعترافِ صادقانه و فروتنانه، کلیدِ گشایشِ درهای رحمت الهی شد. خداوند متعال توبه‌ی آنان را پذیرفت؛ چنان‌که می‌فرماید: «فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ» (سپس آدم از پروردگارش کلماتی را دریافت نمود [و با آن‌ها توبه کرد] و خدا توبه‌ی او را پذیرفت، چرا که او بسیار توبه‌پذیر و مهربان است). ▪️ نکته‌ی بسیار ظریف در این مقام آن است که خداوند خود، کلمات و شیوه‌ی توبه را به آدم آموخت. این نشان‌دهنده‌ی آن است که اگر بنده‌ای حقیقتاً قصد بازگشت داشته باشد، پروردگار راه را برای او هموار می‌سازد. حضرت آدم (ع) با خشوع و تضرع این کلمات را بر زبان جاری کرد و به دنبال او همسرش نیز در این مسیر گام نهاد و خداوند با فضلِ خویش، پیوندِ گسسته را بار دیگر برقرار نمود.📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (قصة آدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)موضوع: توبه؛ سلاحِ داعی در برابر یأسبزرگ‌ترین هدف شیطان پس از لغزشِ یک داعی، این است که او را در بن‌بستِ «شرمساری» و «ناامیدی» حبس کند تا دیگر جرئت و صلاحیتِ ادامه دادنِ مسیرِ دعوت را در خود نبیند. ❗️اما داستانِ آدم (ع) به ما می‌آموزد که فرقِ میانِ «انسانِ مؤمن» و «ابلیس» در برخورد با گناه است: ابلیس تکبر کرد و رانده شد، اما آدم (ع) اعتراف کرد و برگزیده شد.✔️درس بزرگ: یک دعوتگر معصوم نیست، اما باید «اوّلین توبه‌کننده» باشد. ۱. صداقت با خود: اگر در مسیر فعالیت‌های تربیتی دچار لغزشی شدید، شجاعتِ اعتراف به درگاه خدا را داشته باشید. ۲. بازگشتِ سریع: اجازه ندهید گناه، فعالیتِ دعوت شما را متوقف کند. توبه‌یِ صادقانه نه تنها لکه‌ی گناه را پاک می‌کند، بلکه به کلامِ داعی سوز و گدازی می‌بخشد که برخاسته از تجربه‌یِ عمیقِ رحمتِ الهی است. توبه، پلِ بازگشت به میدانِ مجاهدت است، نه بهانه‌ای برای کناره‌گیری.