📌 کرامتِ انسان و آغازِ تقابلِ حق و باطل📍 نکات دعوی تربیتی - ٦▪️ در این بخش، نخست خلاصه‌ای از داستا

📌 کرامتِ انسان و آغازِ تقابلِ حق و باطل📍 نکات دعوی تربیتی - ٦▪️ در این بخش، نخست خلاصه‌ای از داستانِ حضرت آدم (ع) را بر پایه‌ی آیاتِ قرآن مرور کرده و سپس آموزه‌هایی را که برای «مسیر دعوت و دعوتگران» راهگشاست، تبیین می‌کنیم. این مبحث در دو محور کلی ارائه می‌شود: نخست، بررسیِ تفسیریِ وقایع و دوم، استخراجِ فوایدِ کاربردی برای اهلِ دعوت.▪️ خداوند متعال آدم (ع) را از گِل آفرید و آنگاه به فرشتگان فرمان داد تا به نشانه‌ی تحیت، تکریم و اعتراف به فضیلتِ این مخلوقِ جدید، در برابر او سجده کنند. شایان ذکر است که این سجده، به معنای پرستشِ آدم نبود، بلکه سجدۀ بزرگداشت و اکرام بود؛ چنان‌که ابن‌عباس (رض) می‌فرماید: «سجده برای آدم بود، اما حقیقتِ طاعت و بندگی برای خدا صورت گرفت.»▪️ تمامی فرشتگانِ الهی فرمان‌برداری کردند، اما ابلیس راهِ کبر و لجاجت را برگزید. او از سجده امتناع کرد و با این سرکشی، در شمارِ کافران درآمد. خداوند در قرآن کریم این صحنه را چنین ترسیم می‌فرماید: «به خاطر بیاور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان گفت: من بشری را از گِل می‌آفرینم؛ پس هنگامی که آن را نظام بخشیدم و از روحِ خود در آن دمیدم، برای او سجده کنید. پس همۀ فرشتگان سجده کردند، مگر ابلیس که تکبر ورزید و از کافران بود.» (سوره‌ی ص: ۷۱-۷۴).📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (قصة آدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)موضوع: ریشه‌ی «امتناع از حق»؛ کبر و خودبرتربینی▪️نخستین سدی که در تاریخِ هستی در برابرِ فرمانِ حق ایجاد شد، نه «کمبودِ استدلال» بود و نه «ابهام در پیام»، بلکه «تکبرِ» شنونده بود. ابلیس حقیقت را می‌دانست و دستور را شنیده بود، اما چون خود را برتر می‌دید، از پذیرشِ واقعیت سر باز زد.▪️درس بزرگ: یک دعوتگر باید بداند که گاهی مخاطبِ او، حقانیتِ سخن را به خوبی می‌فهمد، اما «غرور و جایگاهِ اجتماعی‌اش» اجازه نمی‌دهد آن را بپذیرد. + در فعالیت‌های تربیتی، گاهی پیش از ارائه‌ی برهان و منطق، باید روی «نرم کردنِ قلب» و «رفعِ موانعِ روانی» کار کرد. + داعی موفق کسی است که با تواضعِ صمیمانه‌ی خود، راه را بر کبرِ مخاطب ببندد تا او احساس نکند با پذیرشِ حق، کوچک شده است.