📌 آدم (ع) سرسلسله‌ی بشر؛ ابطالِ پندارِ تکاملِ تدریجی📍 نکات دعوی تربیتی - ١٥▪️ حضرت آدم (ع) ریشه و منشأ نخستینِ تمامی انسان‌هاست. خداوند متعال او را مستقیماً از «خاک» و به صورتِ انسانیِ کامل و تمام‌عیار آفرید. این حقیقتِ صریحِ قرآنی، خط بطلانی بر نظریه‌ی داروین و دیگر دیدگاه‌های باطلی است که گمان می‌کنند انسان در یک فرایندِ تکاملی از گونه‌های دیگر (همچون میمون) پدید آمده است.▪️ قرآن کریم بر خلقتِ مستقیم و آنیِ انسان تأکید دارد؛ چنان‌که خداوند می‌فرماید: «إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِّن طِينٍ * فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ» (به خاطر بیاور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان گفت: من بشری را از گِل می‌آفرینم؛ پس هنگامی که آن را نظام بخشیدم و از روحِ خود در آن دمیدم، [بلافاصله] برای او سجده کنید). (سوره ص: ۷۱-۷۲)▪️ امام فخر رازی در تفسیر خود به نکته‌ی ظریفی اشاره می‌کند: حرفِ «فاء» در واژه‌ی «فَقَعوا» (پس [بلافاصله] سجده کنید)، نشان‌دهنده‌ی پیوستگی و فوریت است. این بدان معناست که به محضِ تکمیلِ خلقتِ جسمانی و دمیدنِ روح، فرمان سجده صادر شد؛ بنابراین، جایی برای فرضیه‌هایِ مربوط به تطورِ گونه‌ها و گذشتِ قرن‌های طولانی برای تبدیل شدنِ یک موجود به موجود دیگر باقی نمی‌ماند.▪️ همچنین در حدیث شریف نبوی آمده است که: «خداوند آدم را بر صورتِ خویش (یعنی همان صورت و هیئتِ کاملِ انسانی) آفرید». این بدان معناست که آدم (ع) از همان لحظه‌ی نخست، با همین اندام و هیئتِ متعالیِ بشری قدم به عرصه‌ی هستی گذاشت و هرگز مرحله‌ای به نام «غیرِ انسان بودن» را سپری نکرده است.📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (ما يستفاد مما يتعلق بآدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)✔️موضوع: بازگرداندنِ «عزتِ نفسِ الهی» به مخاطب+یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌هایی که تفکراتِ مادی‌گرایانه به روح بشر زد، پیوند دادنِ ریشه‌ی او به حیوانات بود. وقتی انسان خود را محصولِ یک تصادفِ بیولوژیکی از نسلِ میمون ببیند، سقفِ پروازِ معنوی‌اش کوتاه می‌شود. اما دعوتگر با تکیه بر این بند از کتاب، شکوهِ خلقت را به انسان یادآوری می‌کند.✔️درس بزرگ: یک داعی موفق در اولین قدمِ دعوت، باید به مخاطب یادآوری کند که او «شاهکارِ مستقیمِ پروردگار» است، نه نسخه‌یِ تکامل‌یافته‌یِ یک حیوان. ۱. تأکید بر خلقتِ مستقیم، باعث ایجادِ «مسئولیت‌پذیری» در انسان می‌شود؛ چون می‌فهمد برای هدفی والا و با طراحیِ خاص الهی آفریده شده است.۲. دعوتگری که کرامتِ ذاتیِ مخاطب را زنده کند، راه را برای پذیرشِ احکامِ الهی هموارتر می‌سازد. انسانی که بداند ریشه در خاکِ بهشتی و روحِ الهی دارد، به پستی و گناه تن نمی‌دهد.