📌 وسوسه در لباس خیرخواهی؛ راهبرد فریبِ ابلیس📍 نکات دعوی تربیتی -٩▪️ پس از آنکه ابلیس به سبب استکبا

📌 وسوسه در لباس خیرخواهی؛ راهبرد فریبِ ابلیس📍 نکات دعوی تربیتی -٩▪️ پس از آنکه ابلیس به سبب استکبارش رانده شد، خداوند متعال آدم و همسرش را در بهشت جای داد و بهره‌مندی از تمام نعمت‌ها و میوه‌های آن را برایشان مباح گرداند؛ جز یک درخت که آن‌ها را از نزدیک شدن به آن بازداشت و فرمود: «وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ» (و به این درخت نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید بود). ▪️این نهیِ الهی، برای دور نگاه داشتنِ آنان از لغزش‌گاه‌ها بود؛ چرا که نزدیک شدن به حریمِ ممنوعه‌ها، انسان را در معرض سقوط قرار می‌دهد. ▪️ ابلیس که غرق در حسادت بود، تابِ دیدنِ این عزت و آرامش را نداشت. او برای نفوذ به قلب آدم، از درِ «خیرخواهیِ دروغین» وارد شد و با وسوسه‌گری (وسوسه)، کوشید تا پوششِ حیا و کرامت را از تن آنان برکند. شیطان برای توجیهِ گناه، از منطقی فریبنده استفاده کرد و به آن‌ها گفت: «پروردگارتان شما را از این درخت نهی نکرد، مگر برای اینکه مبادا به دو فرشته تبدیل شوید یا زندگی جاودانه بیابید!» ▪️ او برای آنکه نقشه خود را کامل کند و جای تردیدی باقی نگذارد، به دروغ سوگند یاد کرد و گفت: «إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ» (من قطعاً از خیرخواهان شما هستم). او با این سوگند غلیظ، خود را در چهره‌ی یک «مربی و دلسوز» نشان داد تا بتواند سدِ مقاومتِ آنان را بشکند و آنان را به نافرمانی بکشاند.📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (قصة آدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)❗️موضوع: دشمن در لباسِ «ناصح»؛ بزرگ‌ترین چالشِ داعییکی از پیچیده‌ترین موانع در مسیر دعوت، وسوسه‌هایی است که با برچسبِ «مصلحت» و «دلسوزی» عرضه می‌شوند. شیطان برای شکست دادنِ آدم، به او پیشنهادِ شرّ مطلق نداد، بلکه به او وعده‌یِ «جاودانگی» و «فرشته‌خویی» داد.✔️درس بزرگ: یک دعوتگر باید به شدت هوشیار باشد؛ چرا که بسیاری از جریان‌های منحرف و تفکراتِ باطل، با شعارهای زیبایی چون «آزادی»، «پیشرفت» و «حقوق بشر» به سراغِ مردم می‌آیند. ۱. شیطان همواره زشتی را در لفافه‌ای از زیبایی می‌پیچد.۲. ادعای «خیرخواهی» (نُصح)، لزوماً به معنای حقیقت داشتنِ کلام نیست. ▪️داعی موفق کسی است که فریبِ عنوان‌های پرزرق و برق را نخورد و معیارِ تشخیصش، تنها «حدود و مرزهای الهی» باشد، نه ادعاهایِ ناصحانِ دروغین.