📌 توبه و استغفار؛ پناهگاهِ همیشگی در مسیرِ دعوت و بندگی📍 نکات دعوی تربیتی -١٩▪️ هنگامی که حضرت آدم و همسرش در اثرِ وسوسه‌یِ شیطان دچارِ لغزش گشته و از آن درخت ممنوعه چشیدند، پروردگارشان آنان را موردِ خطاب قرار داد و عهدی را که با ایشان بسته بود، یادآوری نمود و از دشمنیِ آشکارِ شیطان پرده برداشت. آدم و حوا در آن لحظه‌یِ سرنوشت‌ساز، بی‌آنکه راهِ لجاجت، توجیه و عذرتراشی را بپیمایند، با تمامِ وجود به تقصیرِ خود اقرار کرده و رو به درگاهِ الهی آوردند. ▪️ آنان ناله‌کنان و خاضعانه گفتند: «رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ» (پروردگارا! ما به خویشتن ستم کردیم، و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی، قطعاً از زیانکاران خواهیم بود). + این اعترافِ سریع و صادقانه، مفهومِ حقیقیِ بندگی را متجلی ساخت؛ یعنی اقرار به کوتاهی در برابرِ عظمتِ خالق و پناه بردن به رحمتِ بی‌کرانِ او.▪️ از این فرازِ داستانی می‌آموزیم که توبه، ضرورتی همیشگی برای هر مسلمان، به ویژه برای دعوتگران و داعیان است.+ هیچ انسانی از خطا مصون نیست، چنان‌که در حدیثِ شریف نبوی آمده است: «کُلُّ بَنی آدمَ خَطّاء، و خَیرُ الخَطّائین التَّوّابون» (همه‌یِ فرزندانِ آدم بسیار خطاکارند، و بهترینِ خطاکاران توبه‌کنندگان‌اند). ▪️ شایسته است که هر دعوتگر، مردم را به سوی این حقیقتِ امیدبخش فراخواند که خداوندِ رحمان، توبه‌پذیر است و آغوشِ رحمتش همواره بر رویِ بازگشت‌کنندگان گشوده است.+ استغفار، نه تنها مایه‌یِ پاکیِ جان از آلودگیِ معصیت است، بلکه نردبانی برای صعود به مراتبِ والاترِ ایمان و تقرب به پروردگار محسوب می‌شود.📚 منبع: المستفاد من قصص القرآن للدعوة والدعاة، الباب الأول (ما يستفاد مما يتعلق بآدم عليه السلام) ✍ عبد الكريم زيدان📝 تدوین: نوگرا #المستفاد🌱 @dawate 💡 نکته دعوی (تحلیل و استخراج کاربردی)✔️ موضوع: «داعیِ مستغفر»، دعوتش اثرگذارتر است!گاهی یک داعی در حینِ فعالیت‌های تربیتی و اجتماعی، ناخودآگاه خود را در مقامِ «پاک و بی‌گناه» و مخاطب را در مقامِ «خطاکار» می‌بیند. این جداسازی، سدِّ بزرگی در مسیرِ جذبِ قلوب ایجاد می‌کند.✔️ درس بزرگ:قدرتِ نفوذِ کلامِ ما در ادعایِ بی‌عیب بودن نیست، بلکه در نشان دادنِ «شیوه‌یِ درمان» است. + وقتی مردم ببینند که خودِ دعوتگر نیز مدام در حالِ نقدِ خویشتن، استغفار و تمدیدِ پیوندِ صمیمانه با خداست، به او اعتماد می‌کنند.+ استغفارِ مدام، روحِ «کبر» را در وجودِ داعی می‌کُشد و به کلامش «نورانیت» و «صداقت» می‌بخشد.+ فراموش نکنیم که دعوتِ موفق، یعنی همراهیِ صمیمانه‌یِ یک گناهکارِ تائب با دیگران، به سوی پروردگارِ توبه‌پذیر.