برو اے تُرک که تَرڪ تو ستمگر کردمحیف از آن عمر که در پاے تو من سر کردمعهد و پیمان تو با ما و وفا با دگرانساده دل من که قسم هاے تو باور کردمبه خدا کافر اگر بود به رحم آمده بودزان همه ناله که من پیش تو کافر کردمتو شدے همسر اغیارو من از یار و دیارگشتم آواره و ترڪ سرو همسر کردمزیر سر بالش دیباست تو را کے دانیکه من از خار و خس بادیه بستر کردمدر و دیوار به حال دل من زار گریستهر کجا ناله ے ناکامے خود سر کردمدر غمت داغ پدردیدم وچون در یتیماشکریزان هوس دامن مادر کردماشڪ ازآویزه ے گوش تو حکایت مے کردپند ازاین گوش پذیرفتم ازآن درکردمپس از این گوش فلڪ نشنود افغان کسیکه من این گوش ز فریادو فغان کر کردماے بسا شب به امیدے که زنے حلقه به دردیده را حلقه صفت دوخته بر در کردمشهریارا به جفا کرد چو خاکم پامالآنکه من خاڪ رهش را به سر افسر کردم { شهریار }https://t.me/deel_neeveeshteeh