.بریده‌ای از شعر «عقاب»سرشناس‌ترین شعر فارسی سده بیستمسروده دکتر پرویز ناتل خانلرییکم شهریور ۱۴۰۵#مح

.بریده‌ای از شعر «عقاب»سرشناس‌ترین شعر فارسی سده بیستمسروده دکتر پرویز ناتل خانلرییکم شهریور ۱۴۰۵#محمود_فاضلی_بیرجندی عمر در اوج فلک بُرده به سر دم‌زده در نفس باد سَحَر ابر را دیده به زیر پر خویش حَیَوان را همه فرمانبر خویش بارها آمده شادان ز سفر به رهش بسته فلک طاق ظفر سینهٔ کبک و تَذَرْو و تِیهو تازه و گرم‌شده طعمه او اینک افتاده بر این لاشه و گند باید از زاغ بیاموزد پند بوی گندش، دل و جان تافته بود حال بیماری دق یافته بود دلش از نفرت و بیزاری، ریش گیج شد، بست دمی دیده خویش یادش آمد که بر آن اوج سپهر هست پیروزی و زیبایی و مهر فر و آزادی و فتح و ظفرستنفس خرم باد سحرست دیده بُگشود به هر سو نگریست دید گِردَش اثری زین‌ها نیست آن چه بود از همه سو خواری بود وحشت و نفرت و بیزاری بود بال بر هم زد و برجِست از جا گفت که: «ای یار ببخشای مرا سال‌ها باش و بدین عیش بناز تو و مردار تو و عمر دراز من نیم در خور این مهمانی گند و مردار تو را ارزانی گر بر اوج فلکم باید مرد عمر در گند به سر نتوان برد» شهپرِ شاهِ هوا، اوج گرفت زاغ را دیده بر او مانده شگفت سوی بالا شد و بالاتر شد راست با مهر فلک، همسر شد لحظه‌ای چند بر این لوح کبود نقطه‌ای بود و سپس هیچ نبود.به یاد استاد دکتر پرویز ناتل خانلری.۲۹ اسفند ۱۲۹۲ ـ یکم شهریور ۱۳۶۹.https://t.me/dejnepesht4000