#پارت_286دلبری را قاطی صدایش کرد و درحالی که با یقه‌ی کت آریو بازی می‌کرد ارام و زمزمه وار گفت: چه ر

#پارت_286دلبری را قاطی صدایش کرد و درحالی که با یقه‌ی کت آریو بازی می‌کرد ارام و زمزمه وار گفت: چه رنگی دوست داری؟تعجبش را به سختی پنهان کرد... گویا دخترک انقدر ها هم ساده نبود و بازی را بلد بود. فقط خبری از تله‌ی پیش رویش نداشت.از نظرش بهتر شد، حال دیگر کمتر دلسوزی او را می‌کرد.دل به بازی‌اش داد و گفت: با وجود تو فکر کنم هر رنگی جذابیت خاص خودش رو داشته باشه.دخترک ذوق زده از خیالات خام خویش لبخند زد.مهمانی تا دیروقت ادامه داشت و در آن شب معاملات بزرگی در پشت پرده انجام شد.اما برای او اهمیتی نداشت، او فقط با یک هدف آنجا بود و جز رسیدن به هدفش چیزی نمی‌خواست.رو به پرهام گفت: امیرعلی چی شد؟پرهام ماگ سفید را که ارم نیروی انتظامی رویش بود مقابل او قرار داد و گفت: درجه‌هاش ازش گرفته شده و فعلا تا زمان تشکیل دادگاه نظامی بازداشت هستش.آریو کمی از چای داغش را نوشید و گفت: به خاطر نافرمانی؟پرهام: فقط نافرمانی نبود که. به خطر انداختن جان شهروند بود، در واقع کارش نوعی گروگان گیری بود. آریو متعجب پرسید: میشکاتی چی پس؟پرهام: فراموش کردی میشکاتی از قبل بهش شک کرده بود. مطمئنا اون شکش به یقین تبدیل شده بود و دنبال یک دلیل برای حذف امیرعلی بود. ولی پسره‌ی احمق توی این مورد زرنگ بازی در آورد و زودتر فرار کرد.پرهام: تا کی اینجایی؟آریو بیخیال پاهایش را روی میز قرار داد و گفت: فراموش کردی صاحب خونه‌ات خودمم؟پرهام با پایش لگدی به پای او زد و گفت: غلط کردی، چون صابخونه‌ای باید بیای شب بمونی؟ خوبه بهت اجاره می‌دم.آریو: والا من که اجاره‌ای دریافت نکردم.پرهام پر از خشم ظرف شیرینی را کنار ماگ گذاشت و گفت: کلا پنج ماهه که اجاره‌ات عقب افتاده.آریو: و کلا پنج ماهه که تو اومدی اینجا. نگران نباش فردا می‌رم.پرهام جدی و نگران گفت: تو که کاری خارج از برنامه نمی‌کنی... می‌کنی؟آریو از جایش بلند شد و درحالی که به اشپزخانه می‌رفت گفت: من از اون درجه دار های زیردستت نیستم که مجبور به اطاعت کردنت باشم پس حدتو بدون. برای شام هم برای من چیزی نگیر . شیرینی خوردم میل به غذا ندارم.پرهام: قرار هم نبود چیزی بگیرم می‌خواستم نون پنیر گوجه بدم بهت.آریو پوزخندی زد و گفت: یک وقت خسته نشی از این زندگی اشرافیت.پرهام بیخیال تلویزیون را روشن کرد و گفت: همه که مثل تو با نون حروم بزرگ نشدن بخوان پز اشرافی بودنشون رو بدن.آریو خندید و گفت: هیچوقت کم نمیاری نه؟پرهام: چرا کم بیارم؟ وقتی می‌تونم جوابتو بدم؟ راستی یادم رفت بپرسم، نیلوفر خوبه؟آریو که گویی بار دیگر قلبش را خراش می‌دادند با چهره‌ای گرفته گفت: خوبه. دارم فکر می‌کنم شاید بهتره زودتر بفرستمش.پرهام: بیخیال پسر، عجله کردن و پیش بردن هولهولکی نقشه‌هات راه درست نیست. بذار به وقتش. اینجوری خودت هم خیالت راحتتره، دردسرهاش هم کمتره.دیگر چیزی نگفت، شاید حق با پرهام بود. باید بیشتر فکر می‌کرد تا بتواند تصمیم درستی بگیرد.