#پارت_287در ماشین به انتظار دخترک نشسته بود.با زنگ موبایلش نگاهش خیره‌ی لبخند نیلوفرش شد که تصویرش ن

#پارت_287در ماشین به انتظار دخترک نشسته بود.با زنگ موبایلش نگاهش خیره‌ی لبخند نیلوفرش شد که تصویرش نه تنها روی صفحه‌ی گوشی بلکه در دل و جانش نقش بسته بود.تماسش را پاسخ داد.آریو: سلام عزیزم. خوبی؟نیلوفر با صدای شادی پاسخ داد: سلا آریو. کجایی؟آریو خندید به بی‌صبری او... این دختر حتی اگر تمام تلاشش را هم می‌کرد نمی‌توانست خلق و خوی کودکی‌هایش را تغییر دهد.آریو: نیلوفر ابی، من که گفتم به مدت سه روز تهران نیستم. نیلوفر سمت اتاق آریو رفت و در را بست و گفت: خب نمی‌گی کجایی؟آرزو: الان ورامینم.ورامین؟ چرا یکدفعه‌ای رفته بود ورامین؟با یاد ویلای زیبای آریو در ورامین با لحن دلخوری گفت: ویلایی؟آریو خندید و گفت: اگر اونجا نرم که باید برم توی خیابون شب بمونم.نیلوفر با سرتقی پاسخ داد: خودت عیبی نداره. ولی دوستاتو اونجا نبر. اونجا مال ماست. نمی‌خوام کس دیگه‌ای وقتی من نیستم بره اونجا.دلش پر کشید برای مایی که نیلوفر در جمله‌‌اش به خودشان تعمیم داده بود.نگاهش به رزیتا افتاد که از خانه‌ی چون کاخ پدرش بیرون آمد.در پاسخ به نیلوفر گفت: باشه چشم عزیزم. قول می‌دم جز خودم کسی اونجا نره. نیلوفر جان من باید برم. چیزی لازم داشتی حتما بگو.نیلوفر با تردید نسبت به عجله‌ی او برای قطع تماس گفت: مراقب خودت باش. خداحافظ.از ماشین پیاده شد و در را برای او باز کرد. امشب شب تسویه حساب بود اما او منتظر بود تا این شب زودتر به پایان برسد. صدای معشوق کوچکش چنان آشوبی در دلش به‌پا کرده بود که دلتنگ دیدارش بود.نمی‌دانست چطور این حس اینقدر در جان و دلش عمیق شده بود که یک روز ندیدنش بی‌قرارش می‌کرد.تمام مسیر دخترک در کنارش حرف می‌زد اما هوش و حواس او در پی نیلوفر بود.رزیتا: نظرت چیه؟وقتی جوابی نگرفت دستش را روی بازوی او قرار داد و نوازشگونه بازویش را لمس کرد و با صدای زیبایش گفت: آریو حواست به منه؟نگاهش را از رو به رو گرفت و گفت: ببخشید یک لحظه حواسم پرت شد. چیزی گفتی؟رزیتا: چیز مهمی نبود. الان کجا می‌ریم؟آریو: پیشنهاد تو چیه؟رزیتا چرخید و تکیه‌اش را به در ماشین داد و خیره‌ی نیم رخ او گفت: یعنی هرجا من بگم می‌ریم؟آریو: بگو ببینم چی توی ذهنت می‌گذره که همچین لبخند شیطونی روی لبت نقش بسته؟رزیتا خندید و گفت: بریم خونه‌ات.آریو متعجب ابروهایش را بالا انداخت... بالاخره به چیزی که می‌خواست رسیده بود. دخترک خودش با پای خودش به سمت تله می‌رفت بدون آنکه آریو تلاشی بکند.اما نگذاشت او متوجه افکارش شود و گفت: خونه‌ام؟رزیتا: دیشب با نوه‌ی رهنورد داشتم صحبت می‌کردم راجب تو. گفت یک ویلای خیلی خوشگل داری توی ورامین. هرچند اونم خودش ندیده ولی تعریفش رو زیاد شنیده. بریم اونجا.ویلایی که نیلوفرش منعش کرده بود از بردن مهمان را می‌گفت. رو به رزیتا کرد و گفت: اونجا الان مال من نیست.دروغ هم نگفته بود در واقع خودش هم قصدش رفتن به آنجا بود ولی بعد از حرف زدن با نیلوفر پشیمان شد. نه تنها آن خانه بلکه کل زندگی او متعلق به نیلوفر بود فقط خودش خبر نداشت.