#پارت_292خانوم جون خیره در چشمان او با ناراحتی گفت: تا کی می‌خوای خودتو ازار بدی؟با تعجب از سوال بی مفهوم او پرسید: منظورتون چیه؟خانوم جون: وقتی عاشق پدربزرگت شدم، می‌دونستم حسم کاملا یک طرفه است. اون تنها به عنوان همسر وظایفش رو نسبت به من انجام می‌داد اما حسی به من نداشت. ذره ذره زجر می‌کشیدم. تو عالم خامی و جوونی رفتم باهاش حرف زدم. رفتم درد و دلم رو پیش آدمی بردم که از سنگ بود و خودش عامل زجرم. می‌دونی چی گفت؟ اونجا برام مثالی زد که قلبم رو شکوند اما وقتی بزرگتر شدم بهتر معنیش رو فهمیدم. اون روز بهم گفت:«عاشقی که با عشق یک طرفه‌اش انتظار محبت معشوقش رو داره مثل یک خارپشته که دلش آغوش و نوازش می‌خواد، این کار فقط به طرف مقابلش آسیب می‌زنه. پس از من توقعی نداشته باش.» آریو دستش را جلو برد و دستان کم توان پیرزن رنج کشیده‌ی پیش رویش را گرفت و نوازش کرد و گفت: من متاسفم بابت این همه زجری که کشیدی. خجالت می‌کشم که از رگ و ریشه‌ی همچین آدمی هستم. هیچوقت دوست ندارم با مرور خاطراتت خودتو اذیت کنی.پیرزن لبخند تلخی زد و گفت: اینارو گفتم چون چیزی رو توی چشمات دیدم که سالها پیش توی آیینه میدیدم. من شاید پیر و زمین گیر شده باشم ولی هنوزم می‌فهمم تو قلب آدمای مقابلم چی می‌گذره. نیلوفر خیلی خوشبخته که آدمی مثل تو عاشقانه دوستش داره. ولی نمی‌خوام عذابی که من کشیدم رو تو بکشی.آریو خوشحال شد از دلسوزی پیرزن سرد گذشته و پر محبت امروز و پاسخ داد: نگران نباشید. می‌دونم هم نگران عذاب منید، هم میترسید که من نیلوفر رو مجبور به کاری کنم. می‌خوام بدونید من حتی از این حس یک طرفه لذت می‌برم. قصد انکار کردن یا پنهان کردنش رو از کسی ندارم. از طرفی قصد ابراز کردنش رو هم ندارم. نمی‌خوام نیلوفر به عنوان ادای دین خودش را وارد زندگی من بکنه یا بابت چیزی عذاب بکشه. بعد از اتمام این داستان ها نیلوفر به زندگی خودش می‌رسه. به چیزی که دلش بخواد، منم همچنان مراقبش خواهم بود حتی اگر لازم باشه فقط با عنوان پسر عمو.اشکی که از گوشه‌ی چشم پیرزن چکید را آریو با دستش پاک کرد. او که سعی می کرد با لبخند مصنوعی دل نوه‌اش را شاد کند گفت: نیلوفر و اقاجونتون خوشبخت ترین آدمای زمینن. چون و من و تو عاشقانه می‌پرستیمشون. فقط پدربزرگت بی لیاقت بود، امیدوارم نیلوفر ارزش این حس تورو بدونه.آریو با لبخند بوسه‌ای بر پیشانی پیرزن نشاند و سپس گفت: می‌رم از نیلوفر سر بزنم. لازمه ببرمتون اتاقتون؟خانوم جون: نه، می‌خوام اخبار ببینم.آریو: این اخبار چی داره که هرروز می‌بینی؟خانوم جون نگاه اشک آلودش را به تلویزیون دوخت و با صدای پر بغضی پاسخ داد: اینقدر هرروز نگاه می‌کنم تا بالاخره یک روز خبری که باید رو بشنوم. بعد از اون روز شاید بتونم توی ارامش بمیرم.دلش گرفت برای زنی که در اخبار در انتظار خبر دستگیری باند بزرگ قاچاقچیان دارویی بود که از همسر و فرزندانش تشکیل می‌شد.بدون آن که حرفی بزند به سمت پله ها رفت تا صورت نیلوفر آبی‌اش را ببیند. زیبایی‌ای که در نگاه او در میان کثیفی این مرداب، مقدس و بکر بود.