#پارت_297سرش را جلو برد با آرام‌ترین صدای ممکن، گویی که حتی با صدایش هم قصد نوازشش را داشت گفت: ببخش منو که اینقدر بی‌توجه بودم به توی ده ساله، ببخش که حسرت یک تاب ناچیز رو اینجوری روی دلت گذاشتم. بهترینش رو می‌خرم تو فقط اشک نریز.نیلوفر همانطور که صورتش چسبیده به پیراهن او بود گفت: تو منو می‌بخشی؟آریو متعجب تنش را عقب کشید و دو دستش را دو طرف صورت او گذاشت و در حالی که خیره‌ی چشمان سرخ او بود پرسید: برای چی عزیز دلم؟ تو چرا نیاز به بخشش من داری؟نیلوفر نگاهش را به سیبک گلوی مردی دوخت که تمام تلاشش را کرده بود و او در ده سالگی با یک هوس مسخره‌ی کودکانه تمام تلاش های او را به باد فنا داده بود و برای یک تاب به التماس افتاده بود.نیلوفر: من… من به خاطر اون تاب التماس کردم. تمام این سال ها تو تلاش کردی خودتو بالا ببری به خاطر من ولی من…آریو که فهمیده بود منظور و قصد او چیست فشار ملایمی به گونه‌های او وارد کرد و گفت: هی هی، دختر خوب این حرفو نزن. تو هیچ اشتباهی نکردی. اشتباه رو منی کردم که حواسم به خواسته‌ی دلت نبوده، اشتباه رو بهبودی کرده که باعث ریزش اشک عزیز دل من شده، اشتباه رو همه‌ی کسایی کردن که اون روز اونجا شاهد کار بهبود بودن و حرفی نزدن. فهمیدی؟ فردا هم قول می‌دم بهترین تابی که وجود داره توی حیاط باشه. قبول؟نیلوفر لبخندی زد و چشمانش را بست.صدای ارامش بخش آریو را کنار گوشش شنید.اینبار خود اریو سر او را به سینه‌اش چسباند و دستش را به زیر موهایش برد و ارام و ملایم گردنش را نوازش کرد تا ارام شود و شاید خواب کمی بتواند او را از این خاطره‌ی تلخ دور کند.کلاس نداشتن و استراحت کوتاه روزش، به او این اجازه را داد که صبح دیرتر از روزهای دیگر بیدار شود.طبقه‌ی پایین رفت و پشت میزی نشست که هنوز صبحانه‌اش چیده و آماده بود. هیچکس در سالن نبود و او مطمئن بود همه صبحانه‌شان را خورده‌اند و این میز تنها به خاطر او آماده مانده است.به سمت سالن رفت و خانوم جان را دید که روی مبل راحتی دراز کشیده بود و فیزیوتراپ جدیدی که این روزها برای کمک به او می‌امد مشغول آموزش حرکات جدید بدنی‌ او به راحله بود.خانوم جون نگاهش به نیلوفر افتاد و صدایش زد.نیلوفر جلوتر رفت و گفت: جانم خانوم جون؟خانوم جون: مادر آریو گفت وقتی صبحانه‌ات رو خوردی به حیاط بری.نیلوفر لبخندی زد و سمت در سالن رفت. چیزی که در حیاط می‌دید باورش نمی‌شد، یک تاب بزرگ و شیک با طرح حصیری که رویش تشک های نرم کرم رنگ بود. جلو رفت و رویش نشست و ارام ارام شروع به تاب خوردن کرد. یک شبه به خواسته‌اش رسیده بود و کاش آریو کنارش بود تا می‌توانست یک دل سیر از او تشکر کند بابت حس خوب الانش.