#پارت_296در تاریکی اتاق به سقفی که نمی‌دید خیره بود.نمی‌دانست آریو خواب است یا بیدار... هرچند فرقی ه

#پارت_296در تاریکی اتاق به سقفی که نمی‌دید خیره بود.نمی‌دانست آریو خواب است یا بیدار... هرچند فرقی هم نمی‌کرد. با آرام‌ترین لحن ممکن نامش را خواند: آریو؟طبق معمول همیشه، جانمی بود که در جواب شنید.آریو: جانم؟نیلوفر غرق در گذشته پاسخ سوالی که بی جواب مانده بود را اینگونه داد: من هیچوقت علت نفرت بهبود رو نسبت به خودم درک نمی‌کردم. وقتی ده سالم بود، یادته یکبار همه، خونه‌ی بهبود اینا جمع شدیم؟ اگر یادت باشه آخرین باری بود که رفتم خونشون، بعد اون هرگز راضی نشدم بیام.اریو کنجکاو از بحث پیش آمده ابتدا چراغ اباژور کنار تختش را روشن کرد سپس به پهلو چرخید و دستش را به حالت جک زیر سرش قرار داد و خیره به نیم رخ نیلوفر شد و بادقت گوش به داستانی داد که او هرگز حاضر به تعریف کردنش نشده بود.آریو: یادمه.دلش می‌خواست بزرگترین حسرت ده سالگی‌اش را حال از بین ببرد: یادته تاب بزرگی داشتن توی حیاطشون؟ روش یک قالیچه‌ی کوچیک انداخته بودن با تشکچه های رنگی و کوسن های طرح سنتی. چرا غم صدای معشوقش آزارش می‌داد؟آن روز را به خاطر داشت اما نمی‌دانست که چه شده بود که نیلوفر دیگر حاضر به یاداوری‌اش نشده بود و حال چه دلیلی داشت برای تعریفش؟نیلوفر: من و تبسم با بچه‌های عمه ردمنا رفتیم که روی تاب بشینیم. خب تابش بزرگ بود و ما همه کوچولو. نشستیم روی تاب و بازی می‌کردیم. همون موقع بهبود با مژگان اومدن. از بین ما چهارتایی که روی تاب نشسته بودیم از دست من فقط عصبانی شد و بازومو گرفت و به زور از روی تاب بلندم کرد.لحظاتی سکوت کرد و پس از آن سرش را چرخاند و با صدای ناراحتی که خود گواه خیسی گوشه‌ی چشمش بود گفت: من اون روز خیلی دلم می‌خواست سوار تاب بشم.دستش را بلند کرد و روی گونه‌ی نیلوفر مردابش قرار داد و شبنم جاری شده از گوشه‌ی چشمش را با انگشت شستش به ارامی پاک کرد، اما حرفی نزد. نیلوفر با دستش پیراهن او را گرفت و میان انگشتانش فشرد، گویی سعی داشت تمام حس‌های بدش را اینگونه از بین ببرد در همان حال گفت: اون روز خیلی به خودم بد کردم... اون روز خودم، خودمو از بین بردم. اون موقع خیلی نفهمیدم اما الان...آریو سکوتش را نشکست. گذاشت او ادامه دهد و از ظلمی حرف بزند که خودش به خودش کرده بود، اما در دلش تکرار کرد: کاش فقط به همین ختم شود و حرفی از بهبود نباشد وگرنه...نیلوفر نگاهش را از صورت آریو گرفت و ادامه داد: وقتی مجبورم کرد از روی تاب بلند شم، گفت یک شرط داره اجازه بده که من روی اون تاب بشینم وگرنه حق ندارم حتی یک متری تاب برم. ازم خواست... ازم خواست جلوی همه‌ی اونا زانو بزنم...التماسش کنم تا اجازه بده سوار تاب بشم...سرش را جلو برد و سرش را در سینه‌ی آریو پنهان کرد و شروع کرد به اشک ریختن و ادامه داد: من بچه بودم، ده سالم بود، فقط می‌خواستم سوار تاب بشم، حتی به قیمت تحقیر شدنم.ماتش برده بود. انقدر شوکه شده بود که حتی توان نداشت دست‌هایش را به دور تن ظریف معشوقش بپیچد و آن لحظه دلداری‌اش بدهد.چطور همچین چیزی امکان داشت؟ نیلوفر بچه بود اما بهبود چه؟ بهبود که تنها چهار سال از خودش کوچکتر بود و این یعنی آن زمان بیست و یک سال داشت.او نیلوفر را مجبور به انجام همچین کاری کرده بود؟آن هم در برابر نگاه همه؟اشک‌های نیلوفر پیراهنش را خیس کرده بود.به یکباره صدای هق هق بلند نیلوفر او را به خود آورد. گویی که سعی داشت حجم تحقیر سال هایی دور را اینگونه بروز دهد. دستش را دور تن او حلقه کرد و وای بر حال بهبود شد، تنش را نوازش کرد و وای بر حال بهبود شد، بوسه نشاند بر روی موهایش و باز هم وای بر حال بهبود شد…