#پارت_293از پشت در صدای زمزمه‌ کردنش را می‌شنید.بی سر و صدا در را باز کرد تا بهتر بتواند بشنود.او را دید که مشغول باز کردن بافت موهای چون شب سیاهش بود و آهنگ نیلوفر را با ریتمش می‌خواند.نیلوفر:«ای عشق من ای زیبا نیلوفر مندر خواب نازی شبها نیلوفر مندر بستر خود تنها خفته ای توترک من و دل ای مه گفته ای توای دختر صحرا نیلوفر آی نیلوفر آی نیلوفردر خلوتم بازای نیلوفر آی نیلوفر آی نیلوفرتویی نامهربان یا مننکن جور و جفا با منروم در کوه و صحرابلکه بین سبزه هاای نوگل دیر آشنایابم تو را یابم تو راحالا تو عاشقی یا مننکن جور و جفا با منروم در کوه و صحرابلکه بین سبزه هاای نوگل دیر آشنایابم تو را یابم تو را»لبخند چون بخیه‌ای چسبیده بود بر لبش.دخترک در حال و هوای خود، آهنگی که به نامش بود را می‌خواند و غرق لذت می‌شد.همانطور که نیلوفر پشتش به او بود، نزدیکش شد.سرش را خم کرد و با صدایی ارام در گوشش ادامه‌ی ترانه را به سبک دکلمه زمزمه کرد:«آسمانی دلبر منعشق من نیلوفر من»نیلوفر متعجب از حضور غیر منتظره‌ی او چرخید و گفت: کی اومدی؟آریو خندید و دست او را از روی موهایش رها کرد و همانطور که خودش با ملایمت مشغول باز کردن بافت گیسوان یار شد گفت: از اول کنسرت.نیلوفر نخودی خندید و گفت: حالا از کنسرت لذت بردی؟این دختر کی تا این حد بزرگ شده بود که بتواند با جملاتش این چنین دلبری کند؟موهای آزادش را رها کرد و کمی و تنها کمی برای رهایی از بند عطر خوش گیسوان یارش، از او فاصله گرفت و گفت: نمی‌دونستم صداتم مثل سیمات بی‌نظیره.نیلوفر هم درست به مانند هر آدم دیگری از تعریف شنیدن غرق لذت شد.از روی تخت بلند شد و گفت: گفته بودی دو سه روزی نیستی.آریو کتش را روی تخت انداخت و درحالی که دکمه‌های پیراهنش را باز می‌کرد گفت: دیگه توی ورامین کاری نداشتم پس برگشتم. امروز که مشکلی نداشتی؟نیلوفر: نه. همه چی خوب بود.تازه از حمام آمده بود و مشغول خشک کردن موهایش با حوله بود که در اتاق باز شد و نیلوفر با لیوانی شربت در دستش وارد شد.وقتی لیوان را سمتش گرفت کم مانده بود که چشمانش از فرط تعجب بر روی زمین بیوفتد.