#پارت_289هق هقش لحظه‌ای قطع نمی‌شد.نباید برای این دختر دلسوزی می‌کرد اما وقتی فکر می‌کرد که همین ترس را شاید حتی چندین برابر بیشتر در آن روز لعنتی نیلوفرش تجربه کرده بود دلش اتش می‌گرفت و ذره‌ای نیز احساس ترحم نسبت به دختر مقابلش پیدا می‌کرد.لیوان ابی را جلویش قرار داد و گفت: اینو بخور.رزیتا لیوان را گرفت و سپس با صدایی لرزان پرسید: از من چی می‌خوای؟آریو مقابلش نشست و با جدیت کفت: تو چیزی داری که من بتونم ازت بخوام؟ فقط فکر کن یک تسویه حساب شخصی با پدرت دارم همین.با حرص و عصبانیتی که سر منشأش ترس لانه کرده در دلش بود لیوان را روی میز کوبید و گفت: لعنتی اخه به من چه ربطی داره؟ با اون حساب داری پای منو چرا وسط کشیدی؟ برو سراغ خودش.لبخند تلخی زد و گفت: کاش همینقدر که تو این موضوع رو می‌فهمی، پدرت هم می‌فهمید. راستی تو چند سالته؟دیگر جیغ و داد و فریاد کاری از پیش نمی‌برد لحنش را نرم کرد و التماس را مهمان صدایش کرد و گفت: تو رو به هرکی می‌پرستی به من کاری نداشته باش؛ بذار من برم.آریو تکیه‌اش را به مبل داد و یک پایش را روی پای دیگرش قرار داد و با خونسردی گفت: می‌خوره بیست و پنج یا شش سالت باشه درسته؟دختر که گویی به سنگ التماس می‌کرد کم آورد... ارام و زمزمه وار گفت:۲۶.آریو اینبار بی‌ریا لبخند زد و گفت: نیلوفر من هجده سالشه. یعنی در واقع تازه می‌خواد هجده سالش بشه. اما اون پدر اشغال صفت و حرومزاده‌ات چند روز پیش اونو دزدید و کتکش زد. از فرط عصبانیت دندان‌هایش را بر هم فشرد و غرید: حتی باعث شد پرده‌ی گوشش آسیب ببینه. برای شکنجه‌ی بیشترش توی استخر خالی بستش و گذاشت استخر پر از آب بشه. حالا می‌بینی من چقدر با تو خوب و ملایم رفتار می‌کنم؟پوزخند زد و گفت: ولی می‌دونی بدترین بلایی که سر زن من آورد چیه؟ ترس جای خود را به تعجب داده بود... امکان نداشت پدرش همچین کاری کند. پدر او آدم بده‌ی این داستان نبود. آدم بد و منفی داستان درست مقابلش ایستاده بود، کسی که سعی می‌کرد تندیس قهرمان زندگی‌اش را نابود کند.آریو با خنده گفت: حدس می‌زدم باور نکنی... اتفاقا حالا جالب‌تر شد که نمی‌دونستی پدرت چطور ادمیه. پدرت تا جایی پیش رفت که برای تهدید من یک نفر رو استخدام کرد تا روی دست نیلوفر من داغ بذاره. البته توی این نقشه‌اش دست تنها نبود بلکه پدر بزرگ خودمم هم همدستش بود. رزیتا نمی‌توانست باور کند. این مرد دروغگوی دو عالم بود. تنها سعی می‌کرد به او و پدرش آسیب بزند.دست‌هایش را روی گوش‌هایش قرار داد و شروع کرد به جیغ کشیدن و می‌گفت: بسه... چی از جونمون می‌خوای؟ ولم کن لعنتی.قهقهه‌ی آریو به هوا رفت. این دختر برخلاف تصوراتش زود پا پس کشیده بود، ولی این به معنای پایان جنگ روانی آریو نبود.بدون آن که تلاشی برای ساکت کردنش بکند خیره‌اش ماند.