#پارت_291بالاخره زمانش رسیده بود... لحظه‌ای که میشکاتی از حضور دخترش در کنار آریو باخبر شده بود و حا

#پارت_291بالاخره زمانش رسیده بود... لحظه‌ای که میشکاتی از حضور دخترش در کنار آریو باخبر شده بود و حال آریو منتظر نتایج این باخبری بود.تلفنش که زنگ خورد لبخند نشست روی لبش. رو به دخترکی که تنها اشک می‌ریخت و دیگر سر و صدایی نداشت تلفنش را تکان داد و گفت: بابا جونت پشت خطه. رزیتا حرفی نزد. او تنها دنبال آزادی بود، تصمیم داشت حجم اطلاعاتی که دریافت کرده بود را به فراموشی بسپارد و پس از رهایی از این انتقام کثیف به درک و پردازش آن ها بپردازد.آریو تماسش را که جواب داد صدای عصبانی و پر از خشم میشکاتی را شنید.میشکاتی: دخترم کجاست؟آریو با لذت بابت نمایشی که خودش راه انداخته بود گفت: سلام جناب میشکاتی. خوب هستین؟میشکاتی عصبی غرید: بهت می‌گم دخترم کجاست؟ چی می‌خوای؟آریو از جایش بلند شد و درحالی که دستش را به معنای خداحافظی برای رزیتا تکان می‌داد از واحد خارج شد و در همان حال گفت: نگران نباش. جای دخترت امنه. آدمای من رسم مهمان نوازی رو بهتر از تو یکی بلدن. بعدشم من که دخترت رو با زور و اجبار نیاوردم. به خواست خودش با من همراه شده.میشکاتی با صدایی سرشار از درماندگی گفت: چی می‌خوای؟ هرچی می‌خوای بگو ولی دخترمو آزاد کن.آریو پشت فرمان نشست و گفت: نگران چی هستی؟ دخترت هفده هیجده ساله نیست که، بیست و شش سالشه. چرا اینقدر بال بال می‌زنی؟ راستی تو ارزش دخترت رو با اون معامله‌ی چند وقت پیشمون ثابت کردی. هر معامله یک قیمتی داره دیگه. نمی‌شه فقط یک طرف سود و منفعت ببره. این طور نیست؟میشکاتی با همان درماندگی، گویی که دیگر چاره‌ای نداشته باشد گفت: بگم غلط کردم خوبه؟ هنوز که محموله‌ها به مقصد نرسیده می‌تونی بیخیال اون معامله بشی. اما به دخترم کاری نداشته باش. آریو با بی‌رحمی و جدیت گفت: دخترت تا زمانی که ذره ذره‌ی ترسی که زنم حس کرد و رو بچشه اینجا می‌مونه. تو هم هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی پس بهتره ادماتو از دور و بر خونه‌ی من جمع کنی. میشکاتی: بازی بدی رو شروع کردی.او بی‌اهمیت به حرف آخر او تلفن را قطع کرد و سمت خانه رفت.حالا که در تهران بود می‌توانست به جای دو روز دیگر امروز به خانه برود.اینجوری خیال خودش هم راحت‌تر بود.به خانوم جون که تنها در سالن نشسته بود و اخبار نگاه می‌کرد سلام کرد.خانوم جون: سلام. چرا اینجایی؟ مگه نگفتی کارت سه چهار روز طول می‌کشه؟آریو روی مبل نشست و گفت: کارم اول قرار بود ورامین باشه ولی حالا تهرانه. برای همین اومدم خونه. نیلوفر کجاست؟خانوم جون: نمی‌دونم مادر. حتما سر درس و مشقشه. همش دلتنگت بود مثل مرغ پر کنده اینور اونور می‌رفت، آخرم که گفت می‌خواد بهت زنگ بنزنه برای همین رفت بالا دیگه برنگشت.لبخند ارامی روی لبش نشست.‌درسته که نیلوفر هیچ حس و علاقه‌ای به او نداشت، او هم هرگز توقعی ازش نداشت. همینکه نبودنش را حس می‌کرد و دلتنگش می‌شد یک دنیا برایش ارزش داشت.او تنها یک جایگاه در زندگی نیلوفر می‌خواست، فرقی نمی‌کرد آن جایگاه با چه عنوانی باشد. تنها نیلوفر باید او را می‌پذیرفت، چه به عنوان پدرخوانده، همسر یا حتی پسر عمو. هیچ فرقی نداشت.