برای همه‌ی آن‌ها که محترمانه رفتن را پذیرفتند، به حرمت همه‌ی دندان‌قروچه‌های بعد از بغض،به حرمت همه صبوری‌ها و سکوت‌‌های مومنانهو به حرمت همه‌ی چایی‌های یخ کرده و فتیله کردن پرز فرش... به حرمت همه‌ی زل‌زدن‌ها به شکاف سقف و سیگارهای توی تراس...حکمت این است:″دل سپردن به آنچه بالاسری مقدر کرده‌است″آنکه رفته، حتماً دلیلی محکم‌ برای بستن کوله‌اش داشته و رفته... دعایش کن... آنکه مانده و‌ حرمت لحظات خوب را نگاه داشته و رنج کشیده و حسرت یک آخ بلند را بر دلِ روزگار داشتهدلم می‌گوید صبر بر رفته پیش خدا حرمتِ جانباز دارد!یک تکه از وجودش را راضی شده که برود؛ مثل اهدای عضو...#صبر تلخ است، اما میوه‌ی شیرینی دارد. صبر کن و به جان بخر... خدا چیزی که می‌گیرد، در عوضش چیزی بهتر برایت کنار گذاشته...آه بکش و‌ حسرت یک فریاد و پژواکش را بر جگر کوه‌های اطرافت بگذار...″آه″ نامِ کوچک خداوند است که یک الف و لام معرفه بر سر آن گذاشته‌اند که با بقیه اشتباهش نگیری... ″الآه″ همان #الله است...تنهایی؟ قبول دارم دورت بگردم... همدردیم... من و تو و همه‌ی آدم‌های این کره‌ی خیس...تنهایی رنج بشرِ معاصر است... تنهایی؟ یعنی از خدا تنها‌تر؟؟خودش توی کتابش گفته: ما ودعک ربک و ما قلی، ولت نکرده... و لسوف یعطیک ربک فترضی، قول داده از دلت در می‌آورد...گریه کن... بغض کن... آه بکش... ولی حرمت تنهایی‌ات را نگاه دار... شیرین است... ببین کی گفتم...#حامد_عسکری