هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده، ولی بالاخره خسته میشه،از حسِ اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، ا

هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده، ولی بالاخره خسته میشه،از حسِ اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌دادنِ خودش، از برطرف‌کردنِ سوتفاهما؛کاسه صبرِ آدمای زندگیتونو لبریز نکنید،ممکنه دیگه هیچ آدمی، به این اندازه وصله‌ی‌ وجودتون نباشه