تو آدمِ خوبی نبودی، این را خودت هم می‌دانستی، تو عادت کرده‌بودی با ولع، دلی را به‌دست بیاوری، تکه‌ها

تو آدمِ خوبی نبودی، این را خودت هم می‌دانستی، تو عادت کرده‌بودی با ولع، دلی را به‌دست بیاوری، تکه‌های شکسته‌اش را بند بزنی، خیالت که راحت شد محکم به زمینش بکوبی و سراغِ دل‌های شکسته‌ی بعدی بروی و هربار احساس خوب بودن کنی، بی‌آنکه بدانی بتِ بی‌نقصی که از خودت در ذهن آدم‌ها ساخته‌ای به این‌زودی‌ها از ذهن‌شان پاک‌ نمی‌شود و زمان می‌برد و شرحه‌شرحه می‌شود دلی تا بپذیرد حقیقت وجود تو دقیقا برعکس چیزی‌ست که وانمود می‌کنی.تو به عبور و بند زدن و شکستنت ادامه می‌دهی و احساس پیروزی می‌کنی که لبریز تجربه‌ای بی آنکه بشکنی، اما پیروز میدان کسی‌ست که با تمام درد، حقیقت تو را می‌پذیرد، شکستگی‌هایش را بند می‌زند، دوباره می‌ایستد و به فتح قله‌های بزرگ‌تری فکر می‌کند.این‌بار اما نفوذناپذیرتر،این‌بار اما قوی‌تر...ضعیف است آن‌که عبور تو را به نظاره می‌نشیند، تکه‌های شکسته‌ی دلش را بغل می‌گیرد، دیوانه‌وار به دروغ‌های تو فکر می‌کند و هنوز هم دوست دارد برگردی،کسی که نمی‌خواهد باور کند تو اگر یک ترک را چسباندی، حالا هزار و یک ترک زده‌ای...#نرگس_صرافیان_طوفان