همخواب رقیبانی و من تاب ندارمبی‌تابم و از غصهٔ این خواب ندارمآزرده ز بخت بد خویشم نه ز احبابدارم گله ازخویش و ز احباب ندارموحشی صفتم اینهمه اسباب الم هستغیر از چه زند طعنه ،که اسباب ندارمرقیبان صد سخن گویند و یک یک را کنی تحسینچون من یک حرف گویم ،گوییَم بسیار می گوییحدیث غیر گویی تا ز غیرت زودتر میرمپس از عمری که حرفی با من بیمار می‌گوییمنِ اندوهگین را قصد جان کرده ای، نکو کردیرقیبان را به قتلم شادمان کردی ،نکو کردیتو همان یاری که با من داشتی صد التفاتکاین زمان با صد غم واندوه یارم کرده ای| کمال الدین وحشی بافقی |