بعضی روزها آنقدر دلتنگی و یادمان های با او بودن بر سرت هجوم و یورش می آورد که نمیدانی به کدام جان پن

بعضی روزها آنقدر دلتنگی و یادمان های با او بودن بر سرت هجوم و یورش می آورد که نمیدانی به کدام جان پناه باید پناه ببری:خیابان و هدفون و خش صدای آوازه خوان محبوبت ؟یا کنج اتاق نشستن و فکر کردن و وقت تلف کردن؟فرقی نمیکند ! هیچ راه فراری نیست ؛وقتی دلَت تنگ می شود همه انگار برایت غریبه ونامحرم‌ند و فقط و فقط دلت ، جان پناهِ درکنار او بودن را میخواهد. انگاری دست و پای دلت به تخت شکنجه صلیب می شود ودائم فکر وخیال ها ، برای کرده و ناکرده ات ، ذره ذره ی وجودت را به دردناک ترین حالت ممکن جراحی می کنند .وفریادهای دردآگینِ بی آوا وبی صدایت را هیچکس نمی شنود: حتی او حتی خدا پیش کدام خدا گلایه و فریاد باید بُرد؟! پیش خدا اصلا چه بگویی از کدام عارضه برایش رِقَتآور ضجه بزنی؟خدا می نگرد به درد کشیدن هایت ، اما باور کن خودش هم می داند بی علاج است این درد !عاشق و دلباخته شدن دردناک و المبار ترین دردی بود کهخدا با آن من را برای تمام معصیت های کرده و ناکرده ام مجازات وتوبیخ کرد!و عشق جراحتی عمیق در قلبم وارد کرد که هیچ کس جز تو ، استطاعت پانسمان و زخم بندی کردنش را ندارد!پس تا این مجروحِ زخم خورده زیر بیماری عشق تلف نشدهبا در کنارم "بودنت " ( بودن با تمام بار معناییَش) که همچون تیغ جراحی پزشکان معجزه آساست این سودازده‌ی در خود زندانی را قطره ای از آرامش وجودت ، استخلاص و رهایی تبرع کن .#یادمان#دلباخته#مجروح_شده_ی_عشق#جان_پناه#NaEim