می نشینم وسط گریه ی تهران در دودمی نشینم جلوی عکس زنی خواب آلود زنگ می خوردی و قلبم به صدا دوخته بود افسوس ! یک نفر آن طرف گوشی خاموشت بودبازی مسخره ای بود یاد مرا تو فراموشت بود با خودم با همه با ترس تو مخلوط شدمشوت بودم که به بازی بدی شوت شدم خشم و توپیدن من در پی یاری تازه ترس گل دادن تو در وسط دروازه :آنچه میرفت و نمیرفت فرو... من بودم حافظ این همه اسرار مگو من بودماز تحمل که گذشتم به تحمل خوردمدردم این بود که از یار خودی گل خوردم| دکتر سید مهدی موسوی |