ما فریاد می‌زدیم: « چراغ! چراغ! » و ایشان درنمی‌یافتند. سیاهی‌ِ چشمِ‌شان سپیدی‌ِ کد

ما فریاد می‌زدیم: « چراغ! چراغ! » و ایشان درنمی‌یافتند. سیاهی‌ِ چشمِ‌شان سپیدی‌ِ کدری بود اسفنج‌وار شکافته، لایه‌بر لایه‌بر شـباهت بُرده از جسـمیّتِ مغزشـان. گناهی‌شان نبود: از جَنَمی دیگر بودند. #احمد_شاملو