میدانم باران که می باردباز دلتنگی از دلت شُرّه می کند بی چتر که می روی نه خیسِ باران که خیسِ رویای ش

میدانم باران که می باردباز دلتنگی از دلت شُرّه می کند بی چتر که می روی نه خیسِ باران که خیسِ رویای شانه به شانه رفتنی و قهقهه های عمیق نفس گیرو آغوش های ممتد و بوسه های مکرر من از این دو دستِ دلگیرِ امیدوارقطره قطره باران را قدم به قدم با تو خیس میشوم و شیطنت وار از سر و کول آغوشت بالا می روم و از شیرینی لبانت مست می شوم منحتی از اینجا از پشت این پنجره مه آلود همیشه منتظرلرز خیسیِ باران بر جانم افتاده و دنبال ردی از آتش میگردم و یک چای دودیِ دبش پس گمان مبر که زیر باران تنهایی من دوشادوش شانه های مردانه ات تا انتهای باران آمدم تا انتهای باران#ناشناس