بعد از ۹۰ روزِ سخت... ۹۰ روزِ بی‌خبری و دوری از خانه‌ای که یک دهه با عشق ساخته بودیم.امروز به سختی، با هزاران ترفند و وصل و قطع شدن‌های مکرر، خودم را به اینجا رساندم؛ فقط برای اینکه بگویم تولدت مبارک.من در تمام این ۹۰ روز، مثل مادری که از فرزندش دور مانده باشد، ثانیه‌شماری می‌کردم. این‌بار نه با اینترنتِ همیشه در دسترس، که با هزاران مانع و رنج خودم را به آستانه این خانه رساندم تا در این ده سالگی، جای خالی‌ام را با حضور دوباره‌ام پر کنم.می‌دانم که برای شما هم آسان نیست؛ می‌دانم که هر یک‌بار دیدن یک پیام، بهایی داشته. این را بدانید که این حضور نشانه‌ی «عشق» است که حتی در روزهای قحطیِ ارتباط، راهش را به قلبِ این کانال پیدا می‌کند.اینجا، جایی که ما در آن نفس کشیدیم، دلشدگان ده ساله شد. تولدمان مبارکِ همه‌ی ما که با تمامِ این دوری‌ها، هنوز همدیگر را فراموش نکرده‌ایم.💞