از این بلوغ ِ سترون، به شعر ِ خسته، تکیدماز اوج ِ وَهم ِ لذایذ، به قعر ِ قصه رسیدمبرای دغدغه هایم، غ

از این بلوغ ِ سترون، به شعر ِ خسته، تکیدماز اوج ِ وَهم ِ لذایذ، به قعر ِ قصه رسیدمبرای دغدغه هایم، غزل بهانه ی من شدکه گریه گریه نوشتم، که جرعه جرعه چکیدمتمام ِ شعر ِ تَرَم را، که هیچگاه نیامدبه چشم ِ بسته سرودم، به گوش ِ تشنه شنیدمبه لرزه ها قلمم، داس ِ بی صلابت ِ من شدهراس ثانیه ها را، هَرَس نکرده چشیدمشدم چو وارث ِ مرگ ِ هزار شعر ِ نگفتهبه زیر بارش ِ تلخ ِ سحاب ِ غصه خمیدمبه لال مانی ِ امّید، تا به نطفه بمیردشدم چو عقد ِ لسانی، خود و به گور تپیدمبرای شادی ِ روحم که در معادله گم شدهزار فاتحه خواندم، به خاک ِ سینه دمیدم#سیما_اسعدی