من همیشه هدیه‌های بی‌مناسبت رو بیشتر دوست داشتم؛هدیه‌هایی که نه تولدی پشتشونه، نه سالگردی، نه مناسبت خاصی...فقط یک روز، یک جایی، میان شلوغی زندگی،چشم کسی به چیزی افتاده و با خودش گفته:این شبیه توئه...این منو یاد تو انداخت...و همون لحظه، تو از گوشه‌ی ذهنش رد شدی.به‌نظرم قشنگ‌ترین قسمت یک هدیه، خود هدیه نیست؛اینکه بفهمی جایی، میان هزاران فکر و اتفاق،کسی تو رو به یاد آورده...مگه چیزی باارزش‌تر از این هم هست؟اینکه کسی، بی‌هیچ بهانه‌ای،تو را در خاطرش داشته باشد...و این بسیار، بسیار ارزشمنده.🤍