ادامه از👆اما مسئله تنها به یک سوءتفاهم نظری محدود نمی‌شود. بخشی از مقاومت در برابر تغییر فرم ریشه‌ا

ادامه از👆اما مسئله تنها به یک سوءتفاهم نظری محدود نمی‌شود. بخشی از مقاومت در برابر تغییر فرم ریشه‌ای عاطفی و نوستالژیک دارد؛ فرم‌های فرهنگی برای ما صرفاً مجموعه‌ای از قواعد فنی یا زیبایی‌شناختی نیستند، آن‌ها حامل خاطرات جمعی، تجربه‌های زیسته و احساس تعلق‌اند. بسیاری از ما نخستین مواجهه‌های خود با فرهنگ کردی را از خلال همین فرم‌ها تجربه کرده‌ایم؛ از صدای سازها و شیوهٔ خواندن آوازها گرفته تا روایت‌ها، تصاویر و رسومی که با آن‌ها بزرگ شده‌ایم. به همین دلیل، هر پیشنهاد برای تغییر فرم گاه نه به منزلهٔ یک دگرگونی هنری، بلکه همچون تهدیدی علیه بخشی از حافظه و هویت جمعی احساس می‌شود. با این حال، شاید باید میان خاطرهٔ ما از یک فرم و ضرورت تاریخی آن تمایز قائل شد؛ ارزش عاطفی یک فرم لزوماً به معنای جاودانگی یا کارآمدی آن نیست، همان‌گونه که دوست داشتن خانه‌ای قدیمی ما را ناگزیر به سکونت همیشگی در آن نمی‌کند.با این همه، در مورد فرهنگ کردی مسئله لایه‌ای دیگر نیز دارد. فرهنگ کردی در طول دهه‌ها و حتی سده‌های گذشته بارها در معرض مصادره، انکار و سرکوب قرار گرفته است؛ در چنین شرایطی، بسیاری از فرم‌های فرهنگی تنها ابزارهای بیان هنری نبوده‌اند، بلکه به پناهگاه‌های حافظه و هویت جمعی تبدیل شده‌اند. از این منظر، حساسیت نسبت به تغییر فرم را نمی‌توان صرفاً نوعی محافظه‌کاری فرهنگی تلقی کرد؛ این حساسیت تا حدی واکنشی تاریخی به بیمِ از دست رفتن چیزی است که  بارها در معرض حذف قرار داشته است. با این حال، شاید پرسش امروز این نباشد که آیا باید از این میراث محافظت کرد یا نه، بلکه این باشد که چگونه می‌توان از آن محافظت کرد بی‌آنکه آن را در قالب‌هایی محبوس ساخت که دیگر توان برقراری ارتباط با مخاطبان جدید را ندارند.البته این به معنای بی‌اهمیت بودن محتوا نیست. فرم می‌تواند توجه را جلب کند، اما به تنهایی قادر به انتقال تمامی لایه‌های یک اثر فرهنگی نیست؛ آنچه فرم فراهم می‌آورد، امکان دیده شدن است، و اگر این امکان با محتوایی غنی، خلاقانه و زنده همراه شود، می‌تواند به شناختی عمیق‌تر از یک فرهنگ بینجامد. اما اگر به همان سطح از نشانه‌های هویتی محدود بماند، خطر آن وجود دارد که فرهنگ به مجموعه‌ای از برچسب‌ها و نمادهای پراکنده فروکاسته شود.شاید ارزش واقعی پدیدهٔ «Here Gulê» نیز نه در خود این قطعه، بلکه در پرسشی باشد که پیش روی ما قرار می‌دهد. این اثر نشان داد که در عصر الگوریتم‌ها، دیده شدن یک فرهنگ تنها به اصالت، قدمت یا غنای تاریخی آن وابسته نیست؛ بلکه به توانایی آن در یافتن فرم‌هایی بستگی دارد که بتوانند در رسانه‌های مدرن دست به دست شوند. از این رو، «Here Gulê» را می‌توان نه صرفاً یک ترند گذرا، بلکه نشانه‌ای از چالشی بزرگ‌تر دانست: چگونه می‌توان عناصر اصیل فرهنگ کردی را در قالب‌هایی بازآفرینی کرد که با منطق ارتباطی جهان امروز سازگار باشند، بی‌آنکه در این فرایند هویت، پیچیدگی و غنای خود را از دست بدهند؟@Dengikurdistan