یه جایی از زندگی میرسه که دیگه دنبال اثبات چیزی نیستی.نه اینکه بی‌ تفاوت شده باشی، فقط خسته‌ای از ای

یه جایی از زندگی میرسه که دیگه دنبال اثبات چیزی نیستی.نه اینکه بی‌ تفاوت شده باشی، فقط خسته‌ای از اینکه هر بار حقیقت رو برای کسی توضیح بدی که از اول هم قصد فهمیدنش رو نداشت.برای همین سکوت میکنی. نه از روی ضعف، از روی اطمینان.چون زمان کاری رو میکنه که هیچ توضیحی از پسش برنمیاد.آدم‌ها دیر یا زود نتیجه‌ی انتخاب‌ هاشون رو میبینن، همون‌طور که تو نتیجه‌ی اعتمادت رو دیدی.و شاید بزرگترین آرامش این باشه که دیگه لازم نیست کسی رو قانع کنی؛ واقعیت همیشه خودش راهش رو پیدا میکنه.