یه روز به خودت میای و میبینی مدت‌هاست برای هیچ چیز ذوق نکردی.نه برای یه خبر خوب، نه برای یه قرار، نه حتی برای چیزایی که یه زمانی آرزوشون رو داشتی.نه اینکه زندگی بدتر شده باشه، فقط انقدر اتفاق‌ های مختلف از سرت گذشته که دیگه هیچ‌ چیز مثل قبل هیجان‌ زده‌ات نمیکنه.کم‌کم یاد میگیری آروم خوشحال بشی، آروم ناراحت بشی، و آروم از کنار خیلی چیزها رد بشی.شاید از بیرون اسمش بی‌تفاوتی باشه.اما حقیقت اینه که بعضی آدم‌ها بی‌ احساس نمیشن، فقط احساساتشون رو خیلی گرون تر از قبل خرج میکنن.