پشت چراگاه وسیع دین نوری دید تقریبا جایی که کستیل برای قربانیان پل و خانواده اش گورستان کوچکی از باف

پشت چراگاه وسیع دین نوری دید تقریبا جایی که کستیل برای قربانیان پل و خانواده اش گورستان کوچکی از بافی مانده بدن های تکه تکه شده آن ها ساخته بود. چشم هایش را تنگ کرد ولی نور عجیبی که گویی در حال حرکت بود به یک باره ناپدید شد انگار درون زمین فرو رفته بود.مثل فانوسی که بدون پناه در برابر باد نه چندان قوی خاموش شده باشد. دین با باد تابستانی لرزید حس میکرد تنها نیست و کسی در حال تماشا اوست اما تماشاچی آرمیده در سایه ها را نمی دید. با اخم به انبار چوبی نگاه کرد بر خلاف همیشه درش باز بود. بی توجه به کسی که از لای پرده های خانه در تاریکی به او نگاه میکرد به سمت انبار به راه افتاد نوری از لای در به بیرون میتابید و بر خلاف همیشه چراغ های خانه پل خاموش بود. از فهمیدن می ترسید این که چه اتفاقی کستیل را به این روز انداخته بود. صدایی پاهایش را از حرکت وا داشت و طعم دهانش را تلخ کرد. این صدا پل بود که از داخل انبار به همان بدی به دین خوش آمد گفت و کنایه میزد ." وقتی انقدر بلند نفس میکشی نیازی به یواش راه رفتن نیست بوی عرقت از یه مایل دورتر قابل تشخیصه " پا های دین از حرکت ایستاد و قلبش یخ بست ولی با این حال از وارد شدن به انبار منصرف نشد.