دین با قدم های محتاط و آهسته به در نزدیک شد در را هل داد و اولین قدم را به داخل انبار گذاشت. پل آن ج

دین با قدم های محتاط و آهسته به در نزدیک شد در را هل داد و اولین قدم را به داخل انبار گذاشت. پل آن جا ایستاده بود مقابل میزی چوبی که وسایل کوچک و بزرگ مانند چاقو ها ساطور ها و ظرف های شیشه ای تیره را روی خود جای داده بود دین اسم و استفاده بیشتر آن ها را بلد نبود ابزار هایی مانند گیره فلزی با دسته چوب و اهرم هایی که چندین پیچ بلند داشتند. وسایل مورد نیاز درمانگاه ها و مراکز پزشکی، بوی خون و الکل ریه های دین را پر کرد و در چند قدمی در متوقف شد. پل پشت به او با دستمال سفیدی وسایل جراحی اش را یک به یک تمیز و در مایع شفاف مخصوص ضد عفونی کننده می گذاشت. دین از گوشه چشم به خفاش کوچکی که وارونه در گوشه انبار از طنابی آویزان شده بود نگاه مشکوکی کرد و دوباره به پل خیره شد. اوضاع انبار داستان غم انگیز اتفاق دیروز را به رنگ تیره خون بازگو می کرد. چیزی که دین با دزدیدن نگاهش از فهمیدن آن پرهیز میکرد. دلش به حال کستیل سوخت او دیروز این جا بود و وقتی قدم به بیرون گذاشت تکه هایی از روحش از هم گسسته شده بودند مانند استخوانی که قابل ترمیم نبود. همین باعث تک خنده پل شد او متوجه توجه دین به خفاش شد و فهمید در سر پسر جوان چه میگذرد. از بالای شانه نگاهی به دین که دو به شک و با اخم های در هم کشیده به او خیره بود انداخت . " وقتی از یه ماجرا زمان زیادی میگذره و آدم های زیادی داستان او ماجرا رو به روش خودشون تعریف میکنن حقیقت با دروغ ها و فراموش کاری ها تغییر میکند آدم های دروغ گو ماجرا رو اونجوری که خودشون میخوان تعریف میکنن کمی اغراق کمی بی انصافی بعضی اوقات هم مردم فقط فراموش میکنن اصل ماجرا چی بوده. مردم درباره خون آشام ها قصه ها و شعر های زیادی میگن که بیشترشون مایع تاسفه.