پل پوزخند زد " اگه آدم خوبیه ......چرا ولش کردی " لب هایش با حالت تفکر کج شد و نگاهش را از چشم های دین گرفت " خوب نبود توی تخت وقتی برات ساک میزد " کلماتش تاریک و لحنش سرد بود او قدم دیگری به دین نزدیک شد .بوی مرگ میداد .دین این بار عقب نرفت صورتش را خنثی نگه داشت بوی خون، بوی خون آزار دهنده بود میز جراحی هنوز کثیف بود " تو از انسانیت چی میدونی که داری برای من سخنرانی میکنی کستیل بی نقص نیست ولی برای من تنها کسی است که هیچ جایگزینی نداره "با تمام نفرتی که از ان مرد داشت حقیقت رو گفت تنفس هوای اطراف پل ترسناک و خفه بود مرده و متعفن دین به نگاه سردش چسم دوخته بود .که ناگهان سایه ای جلو در ظاهر شد کستیل دستش رو به چهارچوب در گرفته بود سستی پاهایش از فشار دستش روی جوب معلوم بود نفس های عمیق و چهره خسته انگار سال هاست اسودگی رو تجربه نکرده .پیراهنش چروک و دکمه ها کنده شده بودند .زین نامش را همان طور که سال ها پیش شیرین و مهربان بر زبان می اورد زمزمه کرد " کستیل " بهت زده نگران از فاش سدن راز هایش این که کستیل حرف های او را شنیده او مشتاق به شعله ور کردن احساسات زیر خاکستر نبود .پوزخند زهرآلود پل بزرگتر شد میدید که طوفانی در راه است ابر هایی پر بار احساسات که با پلک زدن نفس های بریده و دست های مردد برای لمس فاش می شد و هر دو پسر هنوز دور از هم ایستاده بودند پل به سمت بیل و کلنگ کوسه انبار رفت انها را برداشت از اخرین باری که کستیل گور هایی در مزرعه کنده و دو مرد مسافر را دفن کرده بود گلی و کثیف بود او به سمت کستیل و دین رفت و بیل و کلنگی که در دست داشتجلوی پای ان دو پرت کرد اهن ثدای بلندی درست کرد و سکوت رو شکست " به معشوق ات یاد بده چه طور یه گور بکنه هر چیزی که توی سطل هست چال کن و براش دعا نخوان مرده ها نیازی به کلمات تو ندارن ." همین طکر که دور می شد با سرخوشی به سمت کلبه اش می رفت داد میزد او صاحب این زمین بود صاحب اسب ها مرد و دختری که اندکی از انها در سطل بود و همین طور صاحب کستیل و معشوق جوانش .با کوبیده شدن در کستیل نگاهش را از بیل ها گرفت و به دین نگاه کرد خستگی که در خودش حس میکرد در چشم های سبز دین هم‌ بود و ان کلمات " هیچ جایگزینی نداره " فکرش و تکرار اون کلمه مثل خورشید تابستان بود گرم ، دلنشین  . لب های کستیل لرزید و دین انگار منتظر بود خبری از خشم نبود میل هایی که فکر میکرد ناخواسته است رو با کشیدن انگشت هاش خاموش میکرد این که میخواست کستیل رو لمس کنه .و کستیل تسلیم شد در رو رها کرد و پاهای بی حسش دو فدم به جلو گذاشت و این دین بودن که با دیدن بی تعادلی مرد جوان با وحشت و نگران به سمت او رفت بازو هاش مثل همیشه اماده حمایت بود دور بدن کستیل پیچید و تن لاغرش را گرفت کستیل با حرص لب هاش رو به لب های اشنا دین که رگ به رگش را از حفظ بود کوبید بوسید و بوسید و دست هاش با اخرین توان دور گردن مرد بلوند حلقه شد پسراهن را در مشتش چنگ‌ زد و شلخته و دلتنگ طعم سیگار کمی تلخ و بزاق شیرین رو چشید سرش رو کج و لب های دین رو به امید گرفتن جواب بوسه سخت تر و عمیق تر می بوسید .دین رو رو نگه داشته بود نه محکم نه شل ولی لب هاش مثل های یک مرده بی حرکت بو. چشم هاش رو با ناتوانی بسته بود بدنش جریان الکتریسیته رو در انگشت ها سینه و لب هایی که به لطف کستیل خیس و خنک بود حس میکرد .پلک های کستیل در حال مرطوب شدن بود این امید که دین هنوز هم اون رو دویت داشت رویایی بود که زندگی رو با ان تحمل میکرد سرعت بوسه های کستیل کم شد دست هاش شل تر چه فکری کرده بود یک خیال کودکانه یک امید واهی از روی پنجه ها پایین امد ولی دین مثل زندگی به او چنگ زد محکم طوری که دنده های اسیب دیده اش  درد گرفت و نفسش خاموش شد حلفه بازوهای عضلانی اش را دور او تنگ کرد یاد اورد شب هایی که با هم تا سپیده صبح عشق بازی میکردند دیوانه وار و گرم .کستیل رو که مثل عروسک پارچه ای شل بود به سمت خود کشید و شروع به بودن کرد لب هاشون با ولع روی هم حرکت میکرد دست های کستیل شروع به نوازش کرد و لب خندش باعث برخورد دندانهایشان حین بوسه شد  خنده ای مثل طاعون مسری بود و لب های دین رو هم گرفتار کرد حس گرما در سه هر دو بود حس خوشبختی که گم شده بود .دین روی لب های کستیل زمزمه کرد " مسیح ... دلم برات تنگ شده بود " کلمات و بوسه با هم مخلوط شدند صدای نفس بریده کستیل باعق خنده کوتاه دین شد .و کستیل حتی برای گفتن همین هم دست از بوسیدن نکشید دلتنگی به نیاز تبدیل شد  فاق شلوارش رو به جین تنگ دین فشار داد تا نیازش رو به اون بفهمونه ولی صدای قدم هایی که به انبار نزدیک می شد باعث شد هر دو مثل دو قطب همسان اهنربا از هم فاصله بگیرند .بر خلاف اون چه تصور داشتند قدم ها از انبار دور شد و ناگهان ناپدید، انگار که اصلا کسی اون جا نبوده