سپیده دم نزدیک ولی هنوز هوا تاریک بود کستیل گونه های داغ اش رو از دین که سعی در ارام کردم نفس هاش و خشک کردن لب های مرطوب اش از اب دهان خودش و کستیل با پشت انگشت اشاره اش بود پنهان کرد .بعد از برداشتن وسایل از انباری که بوی مرگ میداد خارج شدند ستاره صبحگاهی در دل سیاه اسمان میدرخشید پرندگانلیدار شده بودند و شاخه ها تکان میخورد.دین حرفی نزد و قدم های کستیل رو که ان ها را به زمینی خالی که حرکت حشرات رو زیر کف بوت می شد حس کرد برد او بار ها این کار رو کرده بود چاله هایی که عمق کمی داشت و زمینی که از انچه در خود دفن کرده بود حاصلخیز شده بود .دین اخم کرد حالا از اتفاقی که در این مزرعه رخ می داد خبر داشت زمزمه کرد " این جا یه قبرستونه " انگار مرده ها و سر هایی که زیر خاک بودند و بعضی از ان ها به خاطر بی دقتی کستیل موها و بینی هایشان از خاک تیره که باران دیروز ان را شسته بود می شنیدند و نگاه میکردند انگار نه انگار بوی گندشان بلند و کرم ها بدنشان منزل پر نعمت خود کرده بودند .و کستیل ساکت تر از همیشه بدون کلمه ای شروع به کندن کرد تا قبل از سپیده دم و برخواستن خورشید چیزی که از مرد و زن باقی مانده و در فریزر پل نبود دفن کند راز های این خانواده ._____