وقتی جایگاه، جای توانایی را می‌گیردما در دنیایی زندگی می‌کنیم که در بسیاری از مواقع، اگر پول، مقام، قدرت، عنوان یا تخصصی شناخته‌شده نداشته باشی، حتی اگر بهترین ایده‌ها را داشته باشی و بتوانی بهترین تصمیم‌ها و مدیریت را ارائه بدهی، به‌سادگی نادیده گرفته می‌شوی.معمولاً زمانی یک فرد را جدی می‌گیرند که یکی از این ویژگی‌ها را داشته باشد؛ ثروت، قدرت، جایگاه اجتماعی، عنوان معتبر یا تخصصی که دیگران آن را پذیرفته باشند. در چنین شرایطی، حتی حرف‌ها و ایده‌های یک فرد نیز به دلیل جایگاهش، ارزش بیشتری پیدا می‌کنند.اما واقعیت این است که جایگاه فعلی یک انسان، معیار کاملی برای سنجش توانایی واقعی او نیست.ممکن است فردی در جایگاهی که امروز قرار دارد موفق نباشد، اما اگر در محیطی متفاوت، با مسئولیتی مناسب‌تر و با آزادی عمل بیشتری قرار بگیرد، عملکردی فوق‌العاده داشته باشد. انسان‌ها را نمی‌توان فقط بر اساس موفقیت یا شکستشان در یک موقعیت خاص قضاوت کرد.ممکن است فردی مدیر موفقی در یک سازمان بزرگ نباشد، اما در حل بحران، طراحی یک سیستم، مدیریت یک تیم کوچک یا پیدا کردن راه‌حل‌های خلاقانه عملکردی استثنایی داشته باشد. همان‌طور که ممکن است فردی سال‌ها در یک جایگاه قدرتمند قرار داشته باشد، اما بخش قابل‌توجهی از موفقیتش حاصل منابع، ارتباطات، ساختار سازمانی، قدرت یا حتی شانس باشد.با این حال، در بسیاری از جوامع، مسئولیت‌های مهم و تصمیم‌گیری‌های بزرگ بیشتر به کسانی سپرده می‌شود که از قبل پول، قدرت، مقام یا اعتبار دارند؛ نه لزوماً کسانی که بیشترین توانایی را برای انجام آن مسئولیت دارند.به همین دلیل، نتیجه تصمیم‌ها همیشه به معنای واقعی نشان‌دهنده توانایی تصمیم‌گیرنده نیست. بعضی تصمیم‌ها به دلیل شرایط مناسب موفق می‌شوند، بعضی به کمک منابع فراوان جبران می‌شوند و بعضی نیز صرفاً به‌واسطه شانس، نتیجه‌ای بهتر از انتظار ایجاد می‌کنند.مشکل از جایی شروع می‌شود که عنوان و جایگاه، جای توانایی واقعی را می‌گیرد.به جای اینکه بپرسیم:«این فرد واقعاً چه توانایی‌ای دارد؟»اغلب می‌پرسیم:«این فرد چه جایگاهی دارد؟»در حالی که این دو موضوع کاملاً متفاوت‌اند.یک سیستم کارآمدتر باید به افراد فرصت بدهد تا توانایی خود را در عمل ثابت کنند. لازم نیست از همان ابتدا بزرگ‌ترین مسئولیت‌ها را به افراد ناشناخته سپرد. می‌توان یک پروژه، یک تیم یا یک مسئولیت مشخص را در اختیار آنها گذاشت و عملکردشان را سنجید. اگر توانایی خود را نشان دادند، مسئولیت و اختیار بیشتری به آنها داده شود.یعنی به جای اینکه ابتدا قدرت و جایگاه داده شود و بعد منتظر بمانیم ببینیم فرد توانایی استفاده از آن را دارد یا نه، بهتر است ابتدا فرصت اثبات توانایی ایجاد شود و سپس قدرت و مسئولیت افزایش پیدا کند.شاید یکی از بزرگ‌ترین هدررفت‌های استعداد در دنیا همین باشد؛ انسان‌هایی که می‌توانستند در جای مناسب، عملکردی فوق‌العاده داشته باشند، اما هیچ‌وقت فرصت قرار گرفتن در آن جایگاه را پیدا نکردند.گاهی مشکل این نیست که یک انسان توانایی ندارد؛ مشکل این است که در جای اشتباهی قرار گرفته، توسط معیارهای اشتباه قضاوت شده یا هیچ‌وقت فرصت نکرده توانایی واقعی خودش را نشان دهد.به همین دلیل، نباید ارزش یک انسان را فقط با پول، مقام، مدرک، عنوان یا جایگاه فعلی او سنجید.گاهی پشت یک انسان کاملاً معمولی و ناشناخته، یک مدیر فوق‌العاده، یک تصمیم‌گیرنده توانمند یا یک ذهن بسیار خلاق وجود دارد؛ فقط کافی است یک‌بار فرصت پیدا کند تا خودش را نشان دهد.@dgmny