سکس در دنیای معاصر: سر و صدای پشت روابط آراماسلاوی ژیژکترجمه‌ی نریمان جهانزادبه‌جای ابتذال شر، با اب

سکس در دنیای معاصر: سر و صدای پشت روابط آراماسلاوی ژیژکترجمه‌ی نریمان جهانزادبه‌جای ابتذال شر، با ابتذال سکس طرفیم.وقتی دوستانم از من می‌خواهند تجربه‌ی جنسی شدید و پرحرارتی - واقعی یا خیالی - را برای‌شان بازگو کنم، نخستین تصویری که بلافاصله به ذهنم می‌رسد همیشه صحنه‌ای‌ست از فیلم شب ایگوانا (1964) به کارگردانی جان هیوستون که اقتباسی از نمایشنامه‌ای از تنسی ویلیامز است. این صحنه ‌را قبلاً هم در یکی از کتاب‌هایم تفسیر کرده‌ام. با وجود کشش جنسی میان شانون (با بازی ریچارد برتون) و زنان متعدد در آن هتل فرسوده‌ی مکزیکی، تعیین‌کننده‌ترین صحنه‌‌ی فیلم توصیفِ ظریف هانای عفیف (با بازی دبورا کار) برای شانون است از «تجربه‌ی عشقی» خود با یک فروشنده‌ی لباس‌زیر استرالیایی.هانا: فهمیدم که اون هر چی بیشتر ...شانون: هر چی بیشتر چی؟هانا: خب... بی‌قرار شد... وقتی که غروب اون روز، آخرین انعکاس‌های نور خورشید روی سطح آب داشتن پر می‌کشیدن. خب، آخرش آروم‌آروم به سمتم خم شد... ما توی قایق روبروی هم بودیم... و اون با نگاه پرشور و ولعش به چشمام خیره شده بود. بعد گفت: «دوشیزه جلكس؟ لطفی در حقم می‌کنید؟ برام یه‌کاری انجام می‌دید؟» گفتم: «چه کاری؟» گفت: «راستش... اگر پشتم رو بهتون بکنم و اون ور رو نگاه کنم، شما یکی-دو تیکه از لباس‌هاتون را درمی‌یارید و بدینش به من؟ فقط بذارینش کف دستم.»شانون: چه باحال!هانا: بعد گفت: «فقط چند ثانیه طول می‌کشه.»پرسیدم: «چی چند ثانیه طول می‌کشه؟» نگفت چی، اما...شانون: ارضا شدنش؟هانا: آره.شانون: اون‌وقت تو چیکار کردی؟هانا: من... قبول کردم. بعله! اونم نزد زیر قولش. تا قبل از اینکه بگم آماده‌ام و یه‌تیکه از لباسم رو به سمتش پرتاب کنم، روش رو را برنگردوند.شانون: بعد با اون لباس چیکا کرد؟هانا: هیچی. فقط لباس رو گرفت دستش. منم موقعی که داشت ارضا می‌شد روم رو برگردوندم اون‌طرف.به جزئیات قصه دقت کنیم: این ماجرا برای هانا هم تجربه‌ای شدید (یک «تجربه‌ی عشقی») بوده، با اینکه اصلاً آن فروشنده را درست نمی‌شناخته. سکسوالیته دقیقاً همینطور کار می‌کند: صحنه‌ای به‌ظاهر مضحک که در آن هیچ تماس جسمی‌ای بین طرفین صورت نمی‌گیرد می‌تواند بارها شدیدتر از پرحرارت‌ترین کنش‌های جسمی باشد - آنچه حرکات بدنی را جنسی می‌سازد زمینه‌ی خیالین آنهاست؛ و این زمینه‌ی خیالین که زندگی جنسی مرا تنظیم می‌کند باید با تلاش بسیار آموخته و ساخته شود.وقتی صحبت از آموزش جنسی می‌شود اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد، البته، آن قسمت از فیلم معنای زندگی ساخته‌ی مانتی پایتان است که در آن معلم از دانش‌آموزانش درباره‌ی روش تحریک آلت زنانه سوال می‌پرسد. دانش‌آموزان که از ناآگاهی خود خجالت‌زده شده‌اند چشم‌شان را از نگاه معلم می‌دزدند و تته‌پته‌کنان پاسخ‌هایی نیم‌بند می‌دهند، در همین حال هم معلم دارد به شدت آنها را به‌خاطر تمرین‌نکردن این موضوع در خانه سرزنش می‌کند. سپس معلم با همکاری همسرش دخول را به دانش‌آموزان نشان می‌دهد. یکی از پسربچه‌های کلاس که حسابی از موضوع حوصله‌ش سر رفته یواشکی از پنجره به بیرون نگاه می‌کند. معلم با کنایه ازش می‌پرسد: «میشه لطفاً به ما بگی چی اون بیرون توی حیاط انقدر جذابه؟»... این صحنه غریب (uncanny) است، چون به‌وضوح نشان می‌دهد که چگونه لذت جنسی با دستور سوپرایگو حفظ می‌شود: لذت جنسی امری خودانگیخته نیست، بلکه وظیفه‌ای‌ست که باید آموخته شود، و به همین دلیل، آموزش جنسی، به ویژه برای بزرگسالان، ضروری‌ست. آنچه باید بیاموزند تکنیک عمل جنسی نیست، بلکه این است که هنگام انجام آن چه تصورات خیالی‌ای داشته باشند. هر زوج باید فرمول خاص خود را ابداع کند، همان‌طور که هانا و فروشنده‌ی ناشناسِ لباس‌زیر در فیلم هیوستون چنین کردند. حالا، آیا فضای مجازی که در آن بی‌نهایت تصورات جنسی (غالباً ناشناس) جریان دارد بهترین ابزار آموزشی قابل تصور است؟ تنها کافی‌ست در آن چرخی بزنید و انتخاب کنید ... اما، به گمان من آن سطح از ارتباط کوتاهی که میان هانا و فروشنده رخ داد در دیجیتالی‌شدن سکس در دنیای معاصر از دست رفته است - در دنیای مجازی سکس صرفاً سکس است، با تمام قساوتِ مبتذلش. حالا دیگر ما به‌جای ابتذال شر، با ابتذال سکس مواجه‌ایم.منبع یادداشت:https://slavoj.substack.com/p/sex-today-the-noise-behind-quiet