عشق به ستیز میان دهش و تملک پایان می‌بخشد بی‌آنکه آن را رفع یا حل کند؛ اگر در درون عشق به خود بازگرد

عشق به ستیز میان دهش و تملک پایان می‌بخشد بی‌آنکه آن را رفع یا حل کند؛ اگر در درون عشق به خود بازگردم «از» عشق به خود بازنمی‌گردم (برعکس، دیالکتیک از همین دوپهلویی خوراک می‌گیرد). من از عشق بازنمی‌گردم و در نتیجه چیزی از من در خودِ فعل عشق‌ورزیدن برای همیشه گم می‌شود یا درهم‌ می‌شکند. بی‌شک به همین سبب است که من بازمی‌گردم (اگر دست‌کم بازگشت تصویر مناسبی در اینجا باشد)، اما شکسته بازمی‌گردم: شکسته به‌سوی خود برمی‌گردم یا از خود بیرون می‌آیم. بازگشتْ شکست را از میان برنمی‌دارد؛ نه التیامش می‌بخشد و نه رفعش می‌کند، چه، بازگشت فقط در بطن و متن همین شکست حادث می‌شود و آن را گشوده نگه می‌دارد. عشق من را شکسته به خود باز-می‌نمایاند (و این قسمی بازنمایی نیست). عشق این شکستگی را بر من می‌نمایاند: او، این سوژه، در سوژگی‌اش، لمس‌ و شکافته و دریده شده است، و از آن پس، در زمانِ عشق، به‌واسطه‌ی این بریدگیْ گشوده، شکسته یا ترک‌خورده است، ولو بسیار اندک. او «هست»، یعنی این شکست یا زخم نه امری عَرَضی‌ست و نه محمولی که سوژه بتواند بر خود حمل کند. چرا که این شکستْ شکستی در تواناییِ سوژه برای «از آنِ خود کردنِ خویش» است؛ یعنی اولاً و بالذات، وقفه‌ای‌ست در فرایندِ نسبت‌گرفتنِ خود با خود در بیرون از خود. از آن پس، «من» به‌صورت شکسته قوام می‌گیرد. به محض اینکه سر و کله‌ی عشق پیدا شود - کوچک‌ترین عمل عاشقانه، کوچک‌ترین جرقه‌ی عشق - این شکافِ هستی‌شناختی پدید می‌آید که درونِ سوژه را می‌شکافد و اجزای او را از هم می‌گسلد - رشته‌های قلبش را. یک ساعت عشق کافی‌ست، تنها یک بوسه، به شرط آنکه از سر عشق باشد - و مگر در حقیقت می‌تواند جز این باشد؟ مگر می‌توان بدون عشق بوسید، بی‌آنکه، ولو اندکی، شکافته شد؟تَرَکِ عشق صرفاً به این معناست: اینکه من دیگر نمی‌توانم - فرقی نمی‌کند چه ‌قدر بتوانم نزدِ خود احساس حضور داشته باشم، یا چه ‌قدر همین احساس حضور مرا نگه ‌دارد - خود را برای خود پیش‌ نهم (یا خود را بر دیگری تحمیل کنم) بی‌آنکه چیزی از من، بیرون از من، باقی بماند. این بدان معناست که درون‌ماندگاریِ سوژه (همان جایی که دیالکتیک همیشه برای تحققِ خود به آن بازمی‌گردد، از جمله در آنچه «میان‌سوژگی» یا حتی «همرسانی» یا «هم‌جوشی» نامیده می‌شود) شکافته می‌شود - و این چیزی‌ست که به معنی دقیق کلمه تعالی (ترانساندانس) نامیده می‌شود. عشق فعل تعالی‌ست ... اما این تعالی از آن دست نیست که به درونِ نوعی بیرونیت یا غیریت گام نهد تا بازتابِ خویش را در آن ببیند و در آینه‌ی دیگری امرِ درونی و همان را از نو بسازد (خدا، ایقان کوگیتو، بداهتِ خودحضوری). این تعالی از بیرون نمی‌گذرد، زیرا از بیرون می‌آید.ترجمه: نریمان جهانزادNancy, J.-L. (1991). Shattered love. In The inoperative community (pp. 96–97). University of Minnesota Press.