همه‌ی تلاش‌ها برای زیباشناختی‌کردنِ سیاست در نهایت به یک چیز ختم می‌شوند: جنگ. فقط جنگ است که می‌توا

همه‌ی تلاش‌ها برای زیباشناختی‌کردنِ سیاست در نهایت به یک چیز ختم می‌شوند: جنگ. فقط جنگ است که می‌تواند برای جنبش‌های توده‌ای در مقیاس وسیع هدفی تعیین کند، بی‌آنکه نظام رایج مالکیت را به چالش بکشد. این ضابطه‌ی سیاسی وضعیت است. ضابطه‌ی تکنولوژیک را می‌توان چنین به بیان درآورد: فقط زیر سایه‌ی جنگ است که بسیج جمیع منابع تکنیکیِ امروز ممکن می‌شود ضمن اینکه نظام مالکیت دست‌نخورده باقی می‌ماند؛ پر پیداست که لباس تقدسی که فاشیسم بر تن جنگ می‌کند به این ادله متشبث نمی‌شود. باری، مارینتی در مانیفست خود درباره‌ی جنگ استعماری اتیوپی می‌گوید: «بیست ‌و هفت سال است که ما فوتوریست‌ها علیه نام‌گذاری جنگ به‌ عنوان امری ضدزیباشناختی شوریده‌ایم ... به همین سبب اعلام می‌داریم: ... جنگ زیباست، زیرا سبب برقراری سلطه‌ی بشر بر ماشین از طریق ماسک‌های ضدگاز شیمیایی، بلندگوهای هراس‌انگیز، شعله‌افکن‌ها و تانک‌های سبک می‌شود. جنگ زیباست، زیرا آغازگر تحقق رویای فلزی کردن تن انسان است ... .»این مانیفست از فضیلت شفافیت برخوردار است. سزاوار است که دیالکتیسین‌ها صورتبندی‌هایش را بپذیرند. از منظر ایشان، زیباشناسیِ جنگ امروز چنین رخ می‌نماید: اگر نظام مالکیت در فرایند بهره‌برداریِ طبیعی از نیروهای مولد خلل ایجاد کند، گسترشِ ابزارهای تکنیکی، سرعت، و منابعِ انرژی موجب سوق یافتن به‌سوی نوعی بهره‌برداریِ غیرطبیعی می‌شود و این در جنگ تحقق می‌یابد.ویرانگری جنگ گواه آنست که جامعه هنوز به‌قدر کافی بالغ نشده تا تکنولوژی را همچون اندامِ خویش در خود ادغام کند؛ یعنی تکنولوژی هنوز به مرحله‌ای نرسیده است که توان مهار نیروهای ابتدایی و بنیادینِ جامعه را داشته باشد. وجوه هولناک جنگ امپریالیستی ناشی از شکاف میان ابزارهای عظیم تولید و بهره‌برداریِ ناکافی از آنها در فرایند تولید است - به قولی، ناشی از بیکاری و فقدان بازار. جنگ امپریالیستی شورش تکنولوژی‌ست؛ یعنی مطالباتی را که تکنولوژی برای بهره‌برداری از ماده‌ی طبیعی داشته اما جامعه برآورده نکرده است این‌بار در هیئتِ «ماده‌ی انسانی» جمع‌آوری می‌کند. جامعه بجای زهکشیِ رودخانه‌ها سیلِ انسا‌نی را روانه‌ی بستر سنگرها می‌کند؛ به‌عوض پاشیدن بذر از هواپیماها، بمب‌های آتش‌زا بر فراز شهرها فرو می‌ریزد؛ و از رهگذر جنگ شیمیایی، هاله را به شیوه‌ای نو نابود می‌سازد. فاشیسم می‌گوید «Fiat ars—pereat mundus» [بگذار هنر محقق شود، حتی اگر جهان به نابودی کشیده شود] و همان‌گونه که مارینتی اذعان می‌کند، انتظار دارد جنگ اسباب ارضای زیباشناختیِ ادراک حسی را که حالا به‌واسطه‌ تکنولوژی دگرگون شده است فراهم آورد. این آشکارا تحقق نهایی «هنر برای هنر» است. بشر که در زمان هومر موضوع تأمل خدایان المپ بود، اکنون خود به موضوع تأمل خویش بدل شده است. ازخودبیگانگی او به چنان درجه‌ای رسیده که می‌تواند ویرانیِ خویش را همچون نوعی لذت زیباشناختی اعلی تجربه کند. این همان وضعیت سیاستی‌ست که فاشیسم آن را زیباشناختی می‌کند. کمونیسم در پاسخ هنر را سیاسی می‌کند.ترجمه: نریمان جهانزادبرگرفته از: Benjamin, Walter, 1969, The work of art in the age of mechanical reproduction In H. Arendt (Ed.), Illuminations (H. Zohn, Trans.). Schocken Books.