اشعار حافظ مملو است از فغان و فریاد در باب معشوق، پر کردن ساغر و مانند آن، اما حتی در اندوه همان‌قدر سبک‌بال می‌ماند که در سعادت. چنان‌که مثلاً در جایی می‌گوید: بدین سپاس که مجلس منور است به دوست / گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز* شمع به ما می‌آموزد که بخندیم و بگرییم؛ در شعله‌اش با شکوهی شاد می‌خندد و هم‌هنگام در اشک‌های سوزان ذوب می‌شود؛ در سوختنش، روشنی و شکوهی شادمانه می‌پراکند. این ویژگی عام تمام این شعرهاست. به چند تصویر جزئی‌تر اشاره کنیم. پارسیان پیوند عمیقی با گل‌ و جواهرات دارند، بیش از همه با گل سرخ و بلبل. خاصه در میان ایشان رایج است که بلبل را دامادِ گل سرخ شمارند. این هدیه‌ی جان به گل و عشقِ بلبل در شعر حافظ بسیار رواج دارد. چنان‌که می‌گوید:ای گل به شکر آنکه تویی پادشاه حسن /با بلبلان بی‌دل شیدا مکن غرور**حافظ خود از بلبل دلِ خویش سخن می‌گوید. در حالی‌که «ما» در اشعار خود به شکلی بسیار متفاوت از گل و بلبل و شراب سخن می‌گوییم. اینها در اشعار ما معنایی پیش‌پاافتاده و معمولی دارند؛ گل سرخ برای ما امری زینتی‌ست، همچون «تاجی از گل سرخ که بر سر نهند» و نظایر آن؛ یا طنین بلبل را در شعرمان می‌شنویم و صرفاً احساسات‌مان برانگیخته می‌شود؛ ما باده می‌نوشیم و آن را غم‌زدا می‌نامیم. اما برای پارسیان گل سرخ نه تصویر است نه زینتی صرف و نه نماد. برعکس، در نگاه شاعر پارسی، گل دارای جان است و همچون وصلت با معشوق ظاهر می‌شود. شاعر با جان خویش در جان گل غرق می‌گردد.-----ترجمه‌ی انگلیسی اشعاری که هگل به آنها ارجاع داده:*Out of thanks that the presence of thy friend enlightens thee/ in woe burn like the candle and be satisfied**Out of thanks, 0 rose, that thou art the queen of beauty/ beware that thou disdain not the nightingale's loveمنبع:Hegel, G. W. F. Aesthetics: Lectures on Fine Art. Translated by T. M. Knox. Vol. 1. Oxford: Clarendon Press, 1975. pp. 368-370