از آن همیشه مشغول خسته کننده که بیرون آمدم،زمین هنوز خیس بود.روشنایی نه این که بود؛ اما هنوز کامل نر

از آن همیشه مشغول خسته کننده که بیرون آمدم،زمین هنوز خیس بود.روشنایی نه این که بود؛ اما هنوز کامل نرفته بود.از پیچ اول کوچه آرام عبور کردم، هنوز به پیچ دوم نرسیده بودم که صدای تمپو و نی امبان آرام آرام گوشم را قلقلک می داد.نرسیده به ورودی مترو صدایش را کامل میشنیدم،چند لحظه که دنبال صدا گشتم متوجه حضور جوان جنوبی شدم.جلو درب نمایشگاه ماشین، طوری که اگر باران گرفت سازش خیس نشود، زیر طاق کوچک ساختمان نشسته بود.تنها بود.تمپو را ضبط کوچک کنار دستش میزد و مسئولیت نواختن نی امبان با او بود. بی نظیر نمیزد نه!اما غمِ به زور شاد شده اش از پشت نواهای تکراری بندری اش مشخص بودپول های خردِ هزاری و پانصدی جلوی پایش نشان میداد، نوایش خیلی به گوشه شاسی سواران و نمایشگاه داران تقاطع سهروردی بهشتی خوش نمی آید.کیف پولم را که نگاه کردم فهمیدم من هم نباید خیلی از این نوایِ تکراریِ جدید ذوق زده میشد.دو دل که کرایه تاکسی ام را به او بدهم یا نه، دست آخر پنجی کهنه ته کیف پولم را روی مقوای نم دار جلو پایش گذاشتم.به رسم تشکر با آرنج، فشاری به پوسته های سازش داد و چند لحظه ای را با صدای بلند تر نواخت.چون بی تاب دیدن او که تاب من است بودم، خیلی منتظر شنیدن ادامه آهنگش نشدم، با یک لبخند، رد پله برقی ها را گفته به داخل مترو سر خوردم.هنوز نوای جنوبی از گوشم کامل خارج نشده بود که با صدای تک نوازی ویالون تلفیق شد.آهنگ غمگینی که اسمش را نمیدانم اما هزاران بار شنیده بودمش.این یکی را بر خلاف جوان بندری زیاد دیده بودم. جوان تو پر همیشه با لباس های رنگ پریده که ویالون کهنه اش روی شونه اش زار میزد، بر خلاف امروز که لباس گشاد تمیز و رنگ و رو داری پوشیده بود. نزدیک تر که میشدم به این فکر رفتم که مثل ظاهرش چقدر نسبت به ماه گذشته که اولین بار صدای سازش را شنیدم بهتر مینواخت.حیف که دیگر کیف پولم خالی بود.بدون مکث از کنارش میگذشتم. در کنار پول های داخل کاور سازش که بیشتر پنجی و دهی بود کارت های ویزیت مشکی طلایی با عکس ویالون خودنمایی میکرد.تا انتهای پله های مترو هنوز صدای دلنواز نواختنش را به گوش میکشیدم.نزدیک یلادستتمام شهر را جوانان ساز میزنندکاش برای یلدا یشان بودنه تکه های کاغذ چرکی که سرنوشت هایمان را مشخص می کند.یلدا 1400#سروش_غفاریJoin us: @diarghalam