چون مثل یک غَزل دل من را گُداختی؛در کُنج آن برای خودت خانه ساختی.این دل که در نداشت، تو از در نیامدی!با عِلم عشق راه دلم را شناختی.تو، تک سوار خوش قدم زندگانی‌امتا مُنتهای بی‌کسی‌ام را نتاختی؟آن دَم رسیدهْ بر دل من تار میزدی؛گل واژه‌های شعر مرا خود نواختی.ذِهنم غزل شد و طلب از من قمار کردباید فرار کرد از این یکنواختی.در این قمار من همه ام را گذاشتمشکر خدا که قاپ زدی و نباختی.#سروش_غفاری به ارمغانم۲۸ تیر ماه ۱۴۰۳Join us: @diarghalam