خبر مرگ انگار چراغ قرمز است، تابلو ایست و راهبند خط آهن است. به زمان ایست می‌دهد، زمان در جا می‌ماند، می‌خواهد جلو برود اما نمی‌تواند. چون موج بزرگی که به موج‌شکن خورده، با همه توان انباشته‌اش به عقب پرتاب می‌شود.خبر پرتابت می‌کند به سال‌های پایانی دهه هفتاد. عصرهایی که خیابان انقلاب را از تالار مولوی تا تئاتر شهر و از تئاتر شهر تا تالار و حدت و اداره تئاتر گز می‌کنی که تئاتر ببینی و از تئاتر بنویسی. روزهای جشنواره دانشجویی و جشنواره فجر و نمایش آیینی. شهرام را بار نخست در جشنواره دانشجویی دیده بودم اما دوستی‌امان از تئاتر شهر شروع شد. نشسته بودیم روی نیم‌کت‌های سیمیانی جلو در اصلی. چندنفر بودیم همه دانشجویان و بازیگران تازه‌کار تئاتر و من تنها خبرنگار. گپ می‌زدیم و سیگار می‌کشیدیم. شهرام از راه رسید که برود سر تمرین. ایستاد پیش ما سیگاری روشن کند. دوستان آشنایی دادند و از همانجا دوست شدیم. پرتاب می‌شوم به کافه جهان. چایخانه‌ای برای مهمانان هتل جهان که شده بود پاتوق بچه‌های خبرنگار و بازیگر و دانشجویان تئاتر و موسیقی. روزگاری که کافه‌های تهران برای جوانان انگشت‌شمار بود. عصرها پس از دیدن تیاتر یا کار یا هرجا که بودیم، راه‌مان را کج می‌کردیم و خودمان را می‌رساندیم کافه جهان. سفارش چای در قوری‌های استیل. خیلی‌ها بودیم: رسول یونان، علیرضا بهنام، رضا کشاورز، رضا حیدری، نگار آذربایجانی، نوشین صامتی، علیرضا مجمع، محسن نامجو، فلامک جنیدی و نام‌هایی که یادم نیست. شهرام هم می‌آمد. آن روزها سبیل دسته‌موتوری می‌گذاشت. می‌نشستیم به گپ‌وگفت از ادبیات، تیاتر، موسیقی، فلسفه و سیاست. شهرام خوش‌خنده بود و مهربان. مشتی و با مرام. عشق تیاتر بود، خوب تمرین می‌کرد و هر روز تلاش می‌کرد بهترین اجرا را داشته باشد.تیاتر شهر که کافه زیرزمین را راه‌انداخت و کافه‌های دیگر که در خیابان انقلاب راه افتاد کافه جهان از زبان افتاد. روزهایی که نوشتن درباره تیاتر و سینما را کنار گذاشتم و اجتماعی‌نویس شدم. دیدارها و ارتباط‌ها به هیچ رسید. همه پراکنده شدیم.وقتی بازیگر تلویزیون شد من تماشای تلویزیون را ترک کرده بودم و هیچ کدام از سریال‌هایی را که بازی کرد ندیده‌ام. نمی‌دانم چه اندازه موفق بوده است اما با شناختی که از او دارم می‌دانم از کار کم نمی‌گذاشته است.هفته پیش که خواندم به کما رفته آرزو می‌کردم بهبود پیدا کند و برگردد سر کار و زندگیش. آرزویی که مرگ ناکامش گذاشت. یادت همیشه خوش است رفیق سال‌های دور.#شهرام_عبدلی #تئاتر#تلویزیون #بازیگر #جوانی #مرگhttps://www.instagram.com/p/CpFHJknqQW0/?igshid=MDJmNzVkMjY=