🔹️شهر با #سوت شبگردها آرام می‌خوابیدپدرم کلافه بود، سیگارش ته کشیده بود. آن روزها #سیگار تیر گل با

🔹️شهر با #سوت شبگردها آرام می‌خوابیدپدرم کلافه بود، سیگارش ته کشیده بود. آن روزها #سیگار تیر گل بازار بود. فرستادم سر خیابان سیگار بگیرم. ساعت ۱۲ شب. منظورش از سر خیابان، تقاطع خیابان میثم و #خاوران بود. سیگارفروشی همیشه تا ساعت یک‌ و دو نیمه‌شب روی یک جعبه چوبی میوه بساط می‌کرد. شال و کلاه کردم. از در که زدم بیرون، #رادیو داشت آرم برنامه #راه_شب را پخش می‌کرد. پله‌ها را دوتایکی پایین رفتم. در راهرو را که باز کردم دیدم  برف می‌آید. چندسانتی روی زمین نشسته بود. با خودم گفتم: "جانمی جان، فردا مدرسه تعطیل". انگار وقت #قصه_شب رادیو، بارش #برف آغاز شده بود. گرم شنیدن بودیم حواس‌مان به بیرون نبود. دانه‌های برف پیاپی می‌چرخیدند و فرود می‌آمدند. آسمان نور سرخ مهتابی‌اش را پخش زمین کرده بود؛ همه جا انگار روز؛ روشن. تا برسم سر خیابان میثم همه راه را دویدیم و سرپا روی برف سر خوردم. خبری از بساط سیگار فروش نبود. برف نشسته بود جای کاسبی‌اش. بادم خالی شد. بی‌سیگار نمی‌شد برگردم. گفتم شاید سیگارفروش سر چهارراه اول #اتابک باشد. چاره‌ای نبود، راه افتادم. هنوز نیمی از خیابان اتابک را نرفته بودم که با صدای بلند و کشدار سوتی سر جایم خشکم زد. صدای سوت #شبگرد بود. آن سوی خیابان توی پیاده‌رو ایستاده بود. میانه‌سال بود با ریش‌های خاکستری.  اورکت سبز آمریکایی پوشیده بود و کلاه بافتنی خاکستری به سر داشت. یک شولای پشمی هم انداخته بود روی سر و شانه‌اش. با گرز چوبی بلندی در دست. آمد وسط خیابان ایستاد: "بچه! این وقت شب، تنها اینجا چه کار می‌کنی؟!"دست‌وپایم را جمع کردم: "اومدم برای بابام سیگار بخرم."سری تکان داد: "چرا خودش نیومد؟! زود برو تا بساطشو جمع نکرده. من اینجا واسادم هواتو دارم."چراغ مغازه‌ها که خاموش می‌شد و کرکره‌ها را پایین می‌کشیدند خیابان دست شبگرد بود. کسبه و اهل محل شبگرد می‌گرفتند که از شب تا صبح در کوچه و خیابان بگردد و مغازه‌ها و خانه‌ها را بپاید #دزد به مال و منال مردم نزند.  شب‌ تا سپیده صدای سوت‌شان  گاه و بیگاه می‌آمد و گاهی صدای فریادشان که همراه چند ناسزا به دزدی هشدار و ایست می‌دادند.سیگار را که گرفتم تندی برگشتم. همانجا وسط خیابان ایستاده بود. تا برسم به خیابان خاوران پشت سرم آمد. ماند تا از خیابان رد شدم. به خیابان میثم که خواستم بپیچم پشت سرم را نگاه کردم. مانده بود و می‌پایید که من بی‌خطر بروم. تا سر کوچه‌امان برسم چند باری صدای سوتش بلند شد. شاید داشت پیام می‌داد: "آسوده برو! من از اینجا هواتو دارم."سال‌هاست (در پانویس بخوانید...)https://www.instagram.com/p/CpGU2NxqbyC/?igshid=MDJmNzVkMjY=