#پراکنده_های_ناگهان (۱۷)نمایش آدم‌هاهر کدام از رفتارهای آدم یک نمایش است. نمودی است از آن چهره‌ای که می‌خواهد از خود نمایش بگذارد یا آن چیزی که دوست دارد در چشم دیگران جلوه کند. آن‌چه که در این نمایش مهم دانسته می‌شود شناختی است که دیگری از او برداشت می‌کند. از همین رو آدمی همواره در کار ویرایش نمایش‌های خود است تا چهره‌ای بهتری از خود نزد دیگران بسازد.هر چه رفتار بتواند چهره پسندیده‌تری از آدمی ساخته و پرداخته کند و نمایش باورپذیرتر باشد خشنودی و سبکی بیشتری در رخسار و پیکر آدمی پدیدار می‌شود. آدمی اما گاهی از این نمایش خود به خنده می‌افتد درست در همان جایی که خشنودیش از کنش نمایشی با باورش گلاویز می‌شود؛ باورش به این که رفتار و کنش نمودارشده، واقعیت ذاتی یا پرورده‌شده او نیست بلکه واقعیت نمایشی و بازیگرانه اوست.او می‌داند که بازی می‌کند و از این که با چهره بازیگر خودش دیدار می‌کند، چهره‌ای که توانسته دیگری را بفریبد و چهره دلخواه خود را در نگاه دیگری بسازد کیف می‌کند و از حماقت دیگری به خنده می‌افتد و هم‌چنین از نقشی که خودش بازی می‌کند. اگرچه چنان می‌نماید که فریب نمایش کارگر افتاده است اما فریب‌خوردگی و زودباوری هم نمایشی است که دیگری به صحنه می‌آورد تا بازی خودش را پیش ببرد. او هم دست‌اندر کار بازی و فروانداختن چوب‌دستش است تا مار خوش خط‌وخال فریب را به جنبش درآورد.حمید رادبامداد یکشنبه ۱۹ تیر ۱۴۰۱@didbid