💢 آهوی بی‌پناه دشت‌های موته🖋 مهرناز شهباز 🔺کشف سر ۴۱ رأس آهو در چاه آب یکی از روستاهای میمه، زنگ خطر را درباره وضعیت حفاظت یکی از مهم‌ترین زیستگاه‌های «آهوی ایرانی» در کشور به صدا درآورده است؛ رخدادی که ابعاد آن فراتر از یک پرونده شکار غیر مجاز و البته نبود مدیریت بایسته در «پارک ملی و پناهگاه حیات وحش موته» نشانه‌ای از مجموعه چالش‌هایی است که سال‌هاست عرصه‌های طبیعی و نیروهای حافظ آن را تحت فشار قرار داده است.در بازه زمانی وقوع این شکارها که جزئیات دقیق آن هنوز اعلام نشده، حدود ۵۰ رأس آهو شکار و بقایای ۴۱ رأس از آن‌ها در یک چاه کشف شده است. همین اعداد، به تنهایی تصویری نگران‌کننده از شرایط حفاظتی «پارک ملی و پناهگاه حیات وحش موته» ارائه می‌دهد؛ منطقه‌ای که اهمیت آن به دلیل قرار گرفتن در شمار زیستگاه‌های شاخص آهوی ایرانی دوچندان است.پرونده اخیر را باید در بستری گسترده‌تر دید؛ بستری که در آن کمبود نیروی محیط‌بانی، کمبود تجهیزات و وسایل نقلیه، دشواری‌های معیشتی و ضعف حمایت‌های لازم از محیط‌بانان، توان حفاظت از عرصه‌های طبیعی را تحت تأثیر قرار داده است.پارک ملی و پناهگاه حیات وحش موته را همه به زیستگاه «آهوی ایرانی» می‌شناسند؛ زیستگاه ارزشمندی در شمال استان اصفهان با کوهستان‌ها، تپه ماهورها و دشت‌های وسیع که پناهگاه مهمی برای گونه‌های مختلف حیات وحش به ویژه آهوی ایرانی محسوب می‌شود.محیط‌بانان در پهنه‌هایی وسیع از کوه و بیابان، با شرایط دشوار کاری، وظیفه حفاظت از این سرمایه‌های طبیعی کشور را بر عهده دارند. با این حال، تعداد نیروها در بسیاری از مناطق با وسعت عرصه‌های تحت حفاظت تناسب ندارد و همین مساله، امکان پایش مستمر و مؤثر را کاهش می‌دهد.موته نیز از جمله همین مناطق است؛ این منطقه که از زیستگاه‌های مهم آهوی ایرانی در کشور به شمار می‌رود، به گفته محیط‌بانان با نبود مدیریت بایسته و کمبود نیروی انسانی و تجهیزات مواجه است. در چنین شرایطی، هر خلأ در پوشش حفاظتی می‌تواند فرصتی برای فعالیت متخلفان ایجاد کند و حیات‌وحش و به ویژه آهوی گریزپای ایرانی را در معرض تهدید قرار دهد.اما مساله به کمبود نیرو ختم نمی‌شود. شرایط معیشتی محیط‌بانان نیز بخش مهمی از این معادله است. حقوق ناکافی در برابر دشواری و مسوولیت سنگین این شغل، فشار اقتصادی و نبود حمایت‌های قانونی، می‌تواند به مرور انگیزه و توان روانی نیروهایی را که باید با انگیزه و دلسوزی از عرصه‌های طبیعی حفاظت کنند، فرسوده کند.به واقع باید تصریح کرد، نبود حمایت‌های لازم برای محیط‌بانان در شرایط سخت معیشتی و اقتصادی حاکم بر کشور زیر فشار سختی کار در کوه و بیابان، علاوه بر اینکه موجبات بروز تخلف‌های کاری را محتمل‌تر و زمینه تهدید حیات وحش را از جایی که انتظار نمی‌رود، دوچندان کرده، دلسردی از انجام رسالت بایسته محیط‌بانی را رقم زده؛ موضوعی که تبعاتش آنگونه که محیط‌بانان به ایرنا می‌گویند، در پرونده اخیر کشف سر ۴۱ راس آهو عیان می‌شود.حفاظت از محیط زیست کاری است که بیش از بسیاری از مشاغل به انگیزه، احساس مسوولیت و دلبستگی به طبیعت نیاز دارد. محیط‌بانی که ساعت‌ها در کوه و بیابان، در گرما و سرما و دور از خانواده در حال انجام مأموریت است، به پشتوانه‌ای فراتر از تجهیزات نیاز دارد؛ باید احساس کند سازمان متبوعش در دشواری‌های شغلی و پیامدهای انجام مأموریت، پشتیبان اوست.در نبود چنین حمایتی، دلسردی نیروها می‌تواند به یکی از حلقه‌های آسیب‌پذیر زنجیره حفاظت تبدیل شود. از سوی دیگر، اگر میان عملکرد نیروهای مسوولیت‌پذیر و افرادی که وظایف خود را به درستی انجام نمی‌دهند، تفاوتی دیده نشود و تخلفات احتمالی نیز بدون برخورد مؤثر باقی بماند، انگیزه نیروهای دلسوز بیش از پیش کاهش خواهد یافت...📌ادامه گزارش را در گفت‌وگو با محیط ‌بانان موته در لینک زیر بخوانید: https://irna.ir/xjY5zy@mehrnaz_shahbaz