من یک‌‌ آدمی هستم که به‌خاطر اقامت طولانی در خارج از زادگاه (و نه زادگاهم) یاد گرفته‌ام که وطن‌پرست نباشم. این را از بونوئل یاد گرفته‌ام. از آدم‌هایی که ادای وطن‌پرستی درمی‌آورند بدم می‌آید. ولیکن می‌گویم که ما همه‌مان بچه‌های این دنیا هستیم. حالا اگر همدیگر را نمی‌فهمیم، یا به‌خاطر سیستم‌های مختلف است یا نوعِ تربیت‌‌ها... من فکر می‌کنم آن روزی که آدم بتواند با آدم‌های دیگر این جامعه کنار بیاید، دیگر فرقی ندارد که کجا زندگی می‌کند. ممکن است این حرف برای خیلی‌ها خوش‌آیند نباشد، اما مثل مرگ می‌ماند. یعنی وقتی آدم می‌میرد دیگر فرقی ندارد که اینجا خاکش می‌کنند یا در ایران و هندوستان. البته به‌شرطی که در هندوستان، آدم را نسوزانند!*— یازدهم تیرماه، بیست‌و‌هشتمین سالروز درگذشت سهراب شهیدثالث.— *جسد شهیدثالث پس از مرگ، به وصیت خودش، سوزانده شد.— تصویر: رامین مولایی، سهراب شهیدثالث و لوبو ولیچکی، سر صحنۀ هانس، چک‌اسلواکی، ۱۹۸۵.@Ciinematheque