صبحانه؛ آخرین سنگر یک مهاجرمی‌گویند آخرین چیزی که یک مهاجر از فرهنگ مادری‌اش کنار می‌گذارد، عادات غذ

صبحانه؛ آخرین سنگر یک مهاجرمی‌گویند آخرین چیزی که یک مهاجر از فرهنگ مادری‌اش کنار می‌گذارد، عادات غذایی اوست—و در میان تمام وعده‌ها، صبحانه مقاوم‌ترین آن‌هاست.تحقیقات مردم‌شناسی و جامعه‌شناسی تغذیه نشان می‌دهد مهاجران حتی سال‌ها پس از پذیرش زبان، پوشش و سبک زندگی کشور جدید، همچنان روز خود را با صبحانه سنتی کشورشان آغاز می‌کنند.حالا چرا صبحانه؟۱. لنگرگاه روانی: ناهار معمولاً تحت تأثیر محیط کار و شام در کنار دوستان یا جامعه جدید شکل می‌گیرد؛ اما صبحانه در حریم امن خانه و قبل از رویارویی با چالش‌های روزمره خورده می‌شود. ۲. حافظه حسّی (Sensory Memory): طعم‌ها و بوهای صبحانه، عمیق‌ترین پیوند را با دوران کودکی و احساس امنیت دارند.در واقع، اولین وعده روز، آخرین نخ اتصال به ریشه‌هاست؛ تلاشی ناخودآگاه برای شروع روز با حس «در خانه بودن»، حتی فرسنگ‌ها دورتر از خانه.پ.ن: بی دلیل نیست هنوز خامه عسل برای من صد هیچ بقیه چیزارو میزنه :))))#صبحانه