در دل سرزمینی دور، ته یه دره‌ی سبز و آروم، سه تا زائر در انتهای یک مسیر به جایی رسیدن که آبِ حیات، ب

در دل سرزمینی دور، ته یه دره‌ی سبز و آروم، سه تا زائر در انتهای یک مسیر به جایی رسیدن که آبِ حیات، بی‌صدا از دل سنگ‌ها پایین می‌اومد. زمین شکافته شده بود و از دل سنگ‌ها، برج‌های کریستالی شفاف بالا اومده بودن؛ بلورهایی زنده که نور رو از توی خودشون می‌کشیدن بالا.روی بلور هفتاد و چهارم حک شده بود:بعضی از سنگ‌ها هستن که از درونشون رودها جاری می‌شه.ما ایستاده بودیم و فقط نگاه می‌کردیم.هر قدمی که برمی‌داشتیم، دورتر می‌شدیم.وقتی چیزی از مسیر نمیخواستم، جلو می‌رفتیم.سکوت، راه رو نشون می‌داد.راه، پیش از قدم برداشتن، از زیر پای ما می‌گذشت.آخرِ مسیر، به یه دروازه رسیدیم. دروازه‌ای که با دست باز نمی‌شد. روش جای یه کلید بود؛ از جنس شیشه، به شکل دل. وقتی از جای کلید به درون نگاه کردیم،یکی گفت: نور می‌تابه.دومی گفت: نوری زلال و آروم.سومی گفت: نوری روی نور.کنار دروازه، روی سنگ سمت راست نوشته شده بود:این دعوت، عمومی نیست.فقط برای اوناییه که آماده‌ان.و روی سنگِ سمت چپ:این در از بیرون بسته است؛اما از درون باز می‌شه.🌌 #آب_حیات #راه_درون #نور🧬 20260123🧩 DnaUnMatrix⬛️ Dna_Matrix_Hackers 6835