😡😡 پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وطنش را دوست می داشتمرحوم آیت الله تولایی خراسانی در سخنرانی خو

😡😡 پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وطنش را دوست می داشتمرحوم آیت الله تولایی خراسانی در سخنرانی خود در مسجد مروی تهران، در سال 1383 قمری می فرمود:زمانی ‌كه پيغمبر از مكّه بيرون رفتند و مهاجرت فرمودند، خيلى در زحمت بودند و با رنج به طرف مدينه می ‌رفتند. دلشان خيلى شكسته بود. آخر حبّ وطن را که نمى ‏شود كارى كرد. پيغمبر وطنش را دوست داشت. پيغمبر زمان فتح مکّه و آمدن به مكّه فرمودند: اى زمين! خدا مى ‏داند تو را دوست ‏دارم. محلّ تولد منى، محلّ نشو و نماى منى، و اگر مى ‏گذاشتند از تو بيرون نمى ‏رفتم. هركس بخواهد حبّ وطن را از بين ببرد، يقين بدانيد وجدان ندارد، شعور آدمیزادی ندارد، بلكه مدرك و مشعر حيوانى ندارد. كبوتر به آشيانه ‏اش علاقه دارد، گنجشك به لانه ‏اش علاقه دارد. دوست دارد وطنش، زادگاهش خوب باشد، در رفاه باشد، در امنيّت باشد. اينها را هر حيوانى مى ‏خواهد، دیگر  چه برسد به انسان. خلاصه پيغمبر خيلى متأثر بود كه وی را از مكّه كه محلّ زندگی آباء و اجدادش بوده است، بيرون كرده ‌اند. نااميد بود و با حالت يأس به ‏مكّه نگاه مى ‏كرد. آمد تا به جُحْفه رسيد كه يكى از مواقيت است. پيغمبر تا به جحفه رسيد، جبرئيل فرود آمد و خواند: (إِنَّ الَّذي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لَرادُّكَ إِلى مَعاد) پيغمبر غم مخور! ای حبيب خدا! خوشدل باش، زیرا آن كسى كه قرآن را بر تو فرض كرده، واجب نموده است؛ یعنی آن كسى كه قرآن را بر تو نازل فرموده است، يعنى خداى تو، تو را به وطنت بر مى ‏گرداند. تو اينجا خواهى آمد. به حسب شرايط زمان و عوامل موجوده، بعيد و ممتنع به نظر مى ‏آمد كه پيغمبر بار ديگر روى مكّه را ببيند و زمانی آیه نازل شد که پيغمبر ابداً اميد بازگشت به مكّه نداشت تا آن‌که پيغمبر سال هشتم هجرت، مكّه را بدون اين ‌كه يك محجمه خون بريزد، فتح كرد. وقتى آن حضرت به مکّه آمد، از بالاى تپّه يك نگاه كرد و خطاب كرد: اى حرم خدا! اى خانه خدا! خدا مى‏داند من نمى ‏خواستم از تو دور شوم. تو وطن منى، تو زادگاه منى، ولى نگذاشتند بمانم. خدا را شكر كه زنده ماندم و به وطنم برگشتم. وقتى آمد پايين عتبه، باب را گرفت و گفت:«لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ وَحْدَهُ أَنْجَزَ وَعْدَهُ وَ نَصَرَ عَبْدَهُ وَ أَعَزَّ جُنْدَهُ وَ هَزَمَ الْأَحْزَابَ وَحْدَه» سپاس خدا را، خدايى که جز او خدایی نيست. به وعده ‏اش وفا كرد، بنده خودش را يارى كرد، و به تنهايى بر احزاب قريش غلبه داد. (سخنرانی های مدرسه مروی تهران، پنج شنبه 14 ماه رمضان سال 1383 قمری)