🔹 کورسویی ز چراغی رنجور! (گزارش مختصر تجربه‌ام از شرکت در جشنواره جریان)✍️ دکتر وحید احسانیاخ

🔹 کورسویی ز چراغی رنجور! (گزارش مختصر تجربه‌ام از شرکت در جشنواره جریان)✍️ دکتر وحید احسانیاخیرا تجربه‌ای داشتم که شایسته می‌دانم با سایرین در میان بگذارم.شهریور امسال با بی‌میلی در بخش «کنشگری داوطلبانه»ی جشنواره جریان شرکت کردم؛ جشنواره‌ای مربوط به فعالیت‌های فرهنگی‌اجتماعی استادان و کارمندان دانشگاه‌های کشور.تا روز دوّم دائماً خودم را سرزنش می‌کردم که «چرا فعالیت‌های دلی و داوطلبانه‌ام را در رویدادی رسمی و اداری ثبت و به فضای آکنده از امتیاز، کمّیت و ریا آلوده کرده‌ام»؛ از این کارم احساس گناه داشتم.به کلّیت جشنواره نیز دید خوبی نداشتم، به آن به چشم فعالیتی اداری، گزارش‌مدار (مسئولان مربوط صرفاً بخواهند گزارش بدهند که چنین جشنواره‌ای برگزار کردیم)، بی‌روح، ناکارآمد و مصداق هدردادن عمر و سرمایه نگاه می‌کردم؛ حضورم صرفاً حالت تکلیفی داشت، به امید جایزه‌ای که شاید برنده شوم و به زخمی بزنم.امّا با دیدن ارائه‌های دعوت‌شدگان که از دانشگاه‌های مختلف سراسر کشور آمده بودند، دید و احساسم کاملاً تغییر کرد. می‌دیدم برخی دلسوزان دغدغه‌مند در گوشه و کنار دانشگاه‌های کشور چه تلاش‌های ارزشمندی دارند.برخی برای برقراری ارتباط با جوانان و نوجوانان و انتقال ارزش‌های فرهنگی به‌آنها، بازی‌های جدید و جالبی ساخته و با محوریت آنها رویدادهایی برگزار کرده بودند.برخی در این جوّ رخوت و ناامیدی، توانسته بودند با دانشجویانِ دیگری انگاشته‌شده ارتباط برقرار و شور و پویایی ایجاد کنند.برخی از عمق جان اندیشیده و برای برداشتن گام‌هایی واقع‎بینانه ایده‌هایی طلایی صورت‌‎بندی کرده بودند و غیره.فضای متفاوتی بود؛ سالهاست هر کجا دور هم جمع می‌شویم، بحث از گرفتاری‌ها، شکست‌ها، نشدن‌ها و موانع است؛ از دیدن تلاش‌های انسان‌هایی که به جای لعنت فرستادن به تاریکی شمعی افروخته بودند، خیلی امید، انرژی و انگیزه گرفتم.خلاصه تجربه جالبی بود؛ جوانه‌های سرسبز و زیبایی را دیدم که با وجود مسائل، مشکلات و موانع فراوان، از زیر پوست دانشگاه‌های کشور سر برآورده بودند.فضای حاکم بر بخش فرهنگی اجتماعی دانشگاه‌های کشور بسیار بیمار است؛ ازیک‌سو، حداقل استقلال لازم و شرایط مورد نیاز برای برقراری ارتباط با طیف‌های متنوّع دانشجویان وجود ندارد و از سوی‌دیگر، بوی گند تأکید بیش‌ازحدّ بر ظواهر، کمّیت‌‌ها، امتیاز، گواهی و رتبه‌بندی همه جا را برداشته است.اتّفاقاً همین واقعیت تلخ بود که ارزش و زیبایی تلاش‌‌ها را دوچندان می‌کرد؛ اینکه این جوانه‌های باطراوت در بیابان خشک و از دل سنگ روییده بودند!آنچه در این «شب ظلمانی» دیدم، چیزی بیش از «کورسویی ز چراغی رنجور» بود.به امید فردایی بهتربه امید ایرانی آباد💢 پویش ملی دوباره دانشگاهhttps://t.me/dobarehdaneshgah