✳️ رد هلیا در میاندشت؛ جایی که یوز هنوز صاحب دشت استقسمت سوم | چشم‌هایی که شب و روز دشت را می‌پایندد

✳️ رد هلیا در میاندشت؛ جایی که یوز هنوز صاحب دشت استقسمت سوم | چشم‌هایی که شب و روز دشت را می‌پاینددر این منطقه، گروهی از نیروهای محلی(قرق بان ها) نیز در کنار محیط‌بانان رسمی فعالیت می‌کنند؛ نیروهایی که ضابط قضایی نیستند، اما با حضور مستمر در منطقه، پایش، گشت‌زنی و شناسایی تخلفات، به محیط‌زیست کمک می‌کنند.یکی از آنها روی تپه‌ای در میاندشت مشغول دوربین‌کشی و پایش منطقه است. می‌گوید از سال ۱۴۰۲ در یوزکنام فعالیت می‌کند و یکی از قرق‌بان‌های قدیمی منطقه است.مرادی از روزی می‌گوید که آفتاب غروب کرده بود، هوا ابری بود و باران نم‌نم در دشت می‌بارید. اردیبهشت‌ماه بود که برای نخستین بار هلیا و سه توله‌اش را در این دشت دید.رنگ‌های میاندشت؛ تصویری از یک سرزمین زندهدر مسیر، چند رودخانه فصلی از کنارمان عبور می‌کنند؛ رودخانه‌هایی که در این فصل خشک‌اند، اما ردشان هنوز روی زمین باقی مانده است.تپه‌های میاندشت تغییر رنگ می‌دهند؛ سبز، سیاه، قرمز، نارنجی و دوباره قرمز و خاکستری. گویی زمین، در هر پیچ جاده، رنگ دیگری از خود نشان می‌دهد.لینک گزارش🆔 @doenews