کسی که فضل حیدر را به لب انکار می‌کرده یقینا داشته بر کفر خود اصرار می‌کرده در این دنیای ظلمانی بدون پرتو نورش عُمَر هم بر هلاکت بارها اقرار می‌کرده...از عمر بن خطاب جمله اى به يادگار مانده كه گاهى به عنوان مَثَل از آن استفاده مى شود و همه مردم حتى كودكان با جمله او آشنا بوده و يا آن را شنيده اند. آن جمله معروف اين است كه عمر در موارد مختلفى گفت:#لولا_على_لهلک_عمراگر على نبود هر آينه عمر هلاک مى شد...(منابع اهل سنت و شیعه)-اصل این جریان نشان می‌دهد که #عمر_بن_خطاب در حل مسائل و مشکلات مسلمین ناتوان می‌شد و برای یافتن پاسخ صحیح، نیازمند علم و داوری امیرالمؤمنین علی(ع) بود؛ آن هم در حالی که خود ادعای جانشینی رسول خدا(ص) را داشت.مسئله فقط یک مراجعه ساده یا یک اتفاق موردی نیست؛ بنا بر نقل‌های تاریخی، این وضعیت بارها تکرار شده است. حتی تعبیر دیگری نیز به عمر نسبت داده شده که خطاب به امیرالمؤمنین(ع) می‌گوید: خدا مرا در مشکلی که ابوالحسن در آن حضور نداشته باشد، زنده نگذارد. این اعتراف‌ها خود به‌روشنی نشان می‌دهد که در مسائل دشوار علمی و قضایی، کسی که گره را باز می‌کرد علی بن ابی‌طالب(ع) بود.نمونه روشن آن، ماجرای زنی است که عمر دستور سنگسار او را صادر کرد؛ اما امیرالمؤمنین(ع) مانع اجرای حکم شد و با یادآوری سخن پیامبر(ص) درباره برداشته‌شدن تکلیف از دیوانه، اشتباه بودن آن حکم را آشکار کرد. پس از روشن شدن مسئله بود که عمر گفت: «لولا علیّ لهلک عمر». یعنی اگر علی(ع) دخالت نمی‌کرد، حکمی نادرست اجرا می‌شد و جان انسانی بر اساس آن از بین می‌رفت. اینجاست که یک سؤال جدی پیش می‌آید:اگر ملاک فقط به شایستگی برای رهبری امت، علم به احکام، قدرت داوری و توانایی پاسخ‌گویی به مسائل مسلمانان باشد، چگونه کسی می‌تواند خود را در جایگاه جانشینی رسول خدا(ص) و مرجع حل مشکلات امت قرار دهد، اما در مسائل شرعی و قضایی، بارها محتاج علمی باشد که نزد شخص دیگری است؟