#سالروز‌ازدواج‌رسول‌الله‌و‌حضرت‌خدیجه🌺اولین بیت شد این مصرع بسم الله استقلم از آنچه در افکار من است آگاه استپُر مضمونم و بیت الغزلی در راه استصحبت از حضرت خورشید، سخن از ماه استباز کرده ست اذان حنجره ی مأذنه راتا شب و روز بخوانم پسر آمنه راباغ در رویش خود فصل بهاری داردعشق در اوج جوانی است، قراری داردنور در حجله ی عشق آمده کاری داردپسر آمنه تنهاست؟ نه، یاری داردبَه به این وصلتِ فرخنده پی و ختم به خیردر خورِ همسری عشق، خدیجه ست نه غيرهمسر بی بدل حضرت طاها او بودلایق مادری اُمِ ابیها او بودنور را آینه هرآینه تنها او بودمصطفی آن همه تنها شد اما او بودبا وجودش به نبی هیچ غمی غالب نیستتا خدیجه است غم از شعب ابیطالب نیستالسلام ای که در این شعر سرانجام توییمصطفی را تو دلارامی و آرام توییدینم از اوست ولی پایه ی اسلام توییای غریبی که پر از نامی و گمنام توییبه مقام تو چه اندازه حسادت بردندلقب خاص تو را نیز به سرقت بردندما کجا و سخن از مدح تو با این دل پُرشرمگینم که نداریم کلامی در خورما که گوهر نشناسیم چرا سُفتنِ دُرخرج دین شد همه ی مال تو اُشتر اُشتروای برما و بر این شیوه ی مهمانی ماشده سرمایه ی تو خرج مسلمانی ماگفتم از مدح تو از روضه ات اما کمتررفتی و ماند غمت روی دل پیغمبردخترت فاطمه جان داد پسِ آتشِ درمجتبی آه کشید از دلش از سوز جگرآمد از عرش برای تو کفن، طیب و پاکنوه ات کرببلا بی کفن افتاد به خاک#محسن‌ناصحی