امید، آخرین چیزی که نباید از دست بدهیموقتی به ایران رسیدم، چند ساعت تمام مسافران را برای بازجویی نگه داشتند.بعدتر فهمیدم این اتفاق، به‌صورت رندوم، بخشی از روال کار است. جالب‌تر اینکه از شغل بعضی از اقوام و اطرافیان آدم هم اطلاعات دارند. بعد از آن هم سه روز درگیر وصل شدن به اینترنت، خرید کانفیگ، پیدا کردن راهی برای دسترسی به اینترنت آزاد و کارهایی شدم که شاید برای خیلی‌ها عادی شده باشد، اما برای من که ۹ ماه از ایران دور بودم، دوباره سخت، خسته‌کننده و فرساینده بود.این چند روز بیشتر از همیشه به یک چیز فکر کردم؛ اینکه این روزها تقریباً همه، به شکلی درگیرند. یکی با جنگ، یکی با تورم، یکی با فشارهای اجتماعی، یکی هم با کسب‌وکاری که فقط تلاش می‌کند سرپا بماند. واقعیت این است که هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌شود با چند جمله انگیزشی نادیده گرفت.اما یک حقیقت دیگر هم وجود دارد؛ اگر امید را از خودمان بگیریم، چیزی برای ادامه دادن باقی نمی‌ماند. من تصمیم گرفتم حالا که اینجا هستم، چه برای مدت کوتاه و چه طولانی، به‌جای جنگیدن با همه چیز، شرایطی را که از دستم برمی‌آید برای خودم بسازم. آرامشم را تا جایی که می‌توانم حفظ کنم، ادامه بدهم و تسلیم فرسودگی نشوم. نه فقط برای خودم؛ برای کسانی که دوستشان دارم و شاید از حال و رفتار من، اندکی امید بگیرند تا آنها هم بتوانند ادامه دهند.قوی بودن شاید انتخاب ما نباشه، اما "ادامه دادن" هست. امید رو زنده نگه داریم تا این کارو (ادامه دادن) از روی بی‌چارگی انجام ندیم! امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei