کارما؛ مُسکنی برای آدم‌های ترسوواقعاً فکر کردی یک نیروی نامرئی به اسم «کارما» گوشه‌ای از این جهان نش

کارما؛ مُسکنی برای آدم‌های ترسوواقعاً فکر کردی یک نیروی نامرئی به اسم «کارما» گوشه‌ای از این جهان نشسته و ۲۴ ساعته حواسش به ۹ میلیارد آدمه که ببینه کی به کی ظلم کرده، کی حق کسی رو خورده، کی خیانت کرده، کی دل کسی رو شکسته، بعد پرونده‌ها رو بررسی کنه، شواهد جمع کنه، حکم صادر کنه و آخرش هم بره یقه‌ی طرف رو بگیره و حق تو رو بذاره کف دستت؟ اگر واقعاً چنین سیستمی وجود داشت، دنیا باید خیلی عادلانه‌تر از چیزی می‌بود که امروز می‌بینیم.حالا بدون تعصب، فقط برای چند ثانیه یک فرض ترسناک رو بپذیر. فرض کن هیچ کارمایی در کار نیست. هیچ نیروی بیرونی‌ای وجود نداره که بخواد جواب ظلمی که بهت شده رو بده. هیچ‌کس قرار نیست به خاطر کاری که با تو کرده، الزاماً تاوانش رو بده. شاید حتی کسی که بهت ظلم کرده، سال‌ها بعد زندگی خیلی خوبی هم داشته باشه و تو هیچ‌وقت نبینی که «جوابش رو گرفت».چه حسی پیدا می‌کنی؟احتمالاً ناراحت می‌شی. شاید حتی عصبانی بشی. چون ما دوست داریم باور کنیم جهان بالاخره یک جایی حساب آدم‌ها رو می‌رسه. دوست داریم وقتی خودمون نمی‌تونیم کاری کنیم، یک نیروی بزرگ‌تر وجود داشته باشه که کار رو برای ما انجام بده.و دقیقاً همین‌جاست که «کارما» برای خیلی‌ها تبدیل می‌شه به یک مُسکن.وقتی یکی بهت ظلم می‌کنه و تو قدرت، توان یا حتی جرأت مقابله باهاش رو نداری، خیلی راحت‌تره که به جای روبه‌رو شدن با خشم و ترست، یک آه بکشی و بگی: «ولش کن... کارما جوابشو می‌ده.»این جمله در لحظه آرومت می‌کنه؛ اما یک مشکل بزرگ داره: ممکنه تو رو برای همیشه در جایگاه آدمِ منفعل نگه داره.چون اگر واقعاً هیچ سیستم تضمین‌شده‌ای برای اجرای عدالت وجود نداشته باشه، تو با دو انتخاب روبه‌رو می‌شی؛ یا باید مسئولیت واکنش خودت رو بپذیری، هزینه بدی، بجنگی، ریسک کنی و برای حق خودت کاری انجام بدی، یا باید با خشم و رنج ناشی از ظلمی که دیدی زندگی کنی.برای همینه که خیلی‌ها با شنیدن این حرف فوراً مقاومت می‌کنن و می‌گن: «نه! کارما قطعاً وجود داره.»می‌دونی چرا؟چون پذیرفتن اینکه شاید هیچ کارمایی در کار نباشه، یعنی دیگه نمی‌تونی مسئولیت آرامشت رو به کائنات حواله بدی.اما مسئله اصلاً این نیست که کارما وجود داره یا نه.مسئله اینه که تو به کدوم باور چنگ می‌زنی تا راحت‌تر با واقعیت زندگی کنی؟اگر باور به کارما بهت آرامش می‌ده، باورش کن؛ اما مراقب باش این آرامش، بهایش بی‌عملی و ترس تو نباشه.چون گاهی چیزی که اسمش رو «ایمان» می‌ذاریم، فقط شکل قشنگ‌تری از فرار کردنه. بازنویسی شده از متن یک نویسنده ناشناس!(کارما، خدا یا جهانی دیگر در اینجا یک معنی دارند!)طبیعت شَر را مجازات نمی‌کند، بلکه ضَعیف را مجازات می‌کند!امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei