جنگ ویتنام؛ ۴۹ سال خون، تا رسیدن به یک امضاجنگ ویتنام را معمولاً جنگی هشت‌ساله میان آمریکا و ویتنام می‌دانند؛ اما برای مردم ویتنام، این نبرد در واقع نزدیک به ۴۹ سال طول کشید. جنگی که از مبارزه با استعمار فرانسه آغاز شد، با اشغال ژاپن در جنگ جهانی دوم ادامه یافت، سپس به رویارویی با آمریکا رسید و حتی سال‌ها پس از خروج آمریکا نیز پایان نیافت.پس از جنگ جهانی دوم، هوشی مین رهبری جنبش استقلال‌طلبان را بر عهده گرفت و ویتنام اعلام استقلال کرد. اما قدرت‌های جهانی اجازه ندادند کشور به آرامش برسد. فرانسه دوباره برای بازپس‌گیری مستعمره خود جنگ را آغاز کرد و پس از شکست سنگین در «دین‌بین‌فو»، ناچار شد در سال ۱۹۵۴ استقلال ویتنام را بپذیرد. با این حال، کشور به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم شد؛ تصمیمی که بذر جنگی بزرگ‌تر را کاشت.آمریکا با ترس از گسترش کمونیسم، از دولت ویتنام جنوبی حمایت کرد و به‌تدریج خود وارد جنگ شد. میلیون‌ها تن بمب بر سر ویتنام ریخته شد، صدها هزار سرباز آمریکایی اعزام شدند و میلیون‌ها ویتنامی جان باختند. اما با وجود این قدرت نظامی، آمریکا نتوانست اراده مردمی را که برای استقلال می‌جنگیدند در هم بشکند.حمله غافلگیرکننده «عید تت» در سال ۱۹۶۸، نقطه عطف جنگ بود. اگرچه آمریکا از نظر نظامی حمله را دفع کرد، اما از نظر روانی و سیاسی شکست خورد. افکار عمومی آمریکا علیه جنگ شورید و در نهایت، پس از سال‌ها مذاکره، توافق صلح پاریس در سال ۱۹۷۳ امضا شد. دو سال بعد، سایگون سقوط کرد و ویتنام دوباره متحد شد.اما پایان جنگ، پایان رنج نبود. اقتصاد ویران، تحریم‌ها و سیاست‌های ناکارآمد سال‌ها مردم را در فقر نگه داشت. سرانجام در دهه ۱۹۸۰، رهبران ویتنام مسیر خود را تغییر دادند، اقتصاد را اصلاح کردند، به روی سرمایه‌گذاری خارجی گشودند و روابطشان را با آمریکا عادی کردند.شاید مهم‌ترین درس این تاریخ، نه پیروزی یک طرف بر طرف دیگر، بلکه بیهودگی لجاجت قدرت‌ها باشد. کشورهایی که دهه‌ها برای نابودی یکدیگر جنگیدند، سرانجام پشت یک میز نشستند، مذاکره کردند و شریک تجاری شدند.پرسشی که تاریخ بی‌پاسخ گذاشته این است: اگر قرار بود پایان راه، گفت‌وگو باشد، آیا واقعاً لازم بود میلیون‌ها انسان کشته شوند تا جهان به همان نقطه‌ای برسد که می‌توانست از همان ابتدا انتخاب کند؟امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei