تمرینِ کند شدن در جهانی که مدام می‌گوید: سریع‌تر!گاهی می‌گویند افرادی که ADHD دارند، فاصله بین فکر ک

تمرینِ کند شدن در جهانی که مدام می‌گوید: سریع‌تر!گاهی می‌گویند افرادی که ADHD دارند، فاصله بین فکر کردن و عمل کردن برایشان بسیار کوتاه است؛ ایده‌ای به ذهنشان می‌رسد و خیلی زود تبدیل به اقدام می‌شود. نمی‌دانم من واقعاً ADHD دارم یا نه و اصلاً هم علاقه‌ای به برچسب زدن به خودم ندارم. اما یک چیز را خوب می‌دانم؛ برای من، معنا فقط زمانی شکل می‌گیرد که به عمل تبدیل شود. ایده‌ای که فقط در ذهن بماند، بعد از مدتی دیگر الهام‌بخش نیست؛ تبدیل می‌شود به حسرت، فرسودگی ذهن و انبوهی از «بایدهایی» که هیچ‌وقت اتفاق نیفتادند.اما این ویژگی، بهایی هم از من گرفته است.سال‌هاست بیشتر از اینکه درگیر خودِ انجام دادن باشم، درگیر تمام شدنش هستم. انگار ذهنم فقط می‌خواهد یک تیک دیگر به لیست اضافه کند و سریع سراغ بعدی برود. کمتر پیش آمده از خودِ مسیر لذت ببرم. همیشه یک صدای پنهان می‌گوید: «زودتر... وقت دارد تمام می‌شود.»هرچه بیشتر در این موضوع مطالعه کردم، بیشتر متوجه شدم این الگو فقط یک ویژگی شخصیتی نیست. روان‌شناسانی مانند دنیل کانمن و بری شوارتز نشان داده‌اند که ذهن انسان در شرایط احساس کمبود، دنیا را متفاوت می‌بیند؛ وقتی احساس می‌کنیم زمان، پول یا فرصت محدود است، مغز وارد حالت «کمیابی» می‌شود و تمرکزش از تجربه کردن، به تمام کردن تغییر می‌کند.از طرف دیگر، پژوهش‌های فرگشتی هم می‌گویند مغز انسان هزاران سال برای بقا در محیطی با منابع محدود شکل گرفته است؛ جایی که از دست دادن غذا، زمان یا فرصت می‌توانست هزینه سنگینی داشته باشد.شاید به همین دلیل است که حتی امروز، وسط یک زندگی کاملاً عادی، هنوز احساس می‌کنیم باید عجله کنیم؛ انگار اگر چند دقیقه دیرتر بجنبیم، چیزی را برای همیشه از دست خواهیم داد.برای خودم این ترس‌ها شکل‌های مختلفی دارند؛ نکند وقت تمام شود، شب برسد، مواد اولیه تمام شود، از کار بعدی جا بمانم، یا فرصت دیگری را از دست بدهم. اما بعد از مدتی از خودم یک سؤال ساده پرسیدم:بابا کدام بعدی؟واقعاً چه کسی منتظر است؟ چه اتفاقی قرار است بیفتد اگر پنج دقیقه آرام‌تر باشم؟مدت‌هاست دارم حضور را تمرین می‌کنم. سعی می‌کنم سرعت انجام کارها را کمی کمتر کنم، حواسم را به خودِ فرایند بدهم و اجازه بدهم مسیر هم ارزشمند باشد، نه فقط مقصد. راستش را بخواهید، بیشتر وقت‌ها شکست می‌خورم. هنوز هم گاهی بی‌اختیار می‌خواهم همه چیز را سریع تمام کنم. اما همان دفعاتی که موفق می‌شوم، تفاوتش را با تمام وجود حس می‌کنم؛ اضطراب کمتر می‌شود، ذهنم آرام‌تر است و از کاری که انجام می‌دهم واقعاً لذت می‌برم.البته که برای این مدل زندگی، باید چند پیش‌فرض ذهنی را هر روز به خودمان یادآوری کنیم:دیر نمی‌شود. لازم نیست همیشه سریع باشی. موجودی حسابت برای این ماه کافی است. (اگر واقعا کافی باشد!) کسی منتظر تمام شدن کارت نیست. اگر این کار نیم ساعت بیشتر طول بکشد، دنیا به آخر نمی‌رسد. لازم نیست همیشه یک قدم جلوتر از زمان بدوی. و مهم‌تر از همه، ارزش تو به تعداد تیک‌هایی که در یک روز می‌زنی نیست.شاید زندگی، مسابقه تمام کردن کارها نباشد؛ شاید هنر واقعی این باشد که قبل از رسیدن به خط پایان، خودِ مسیر را هم زندگی کنیم. گاهی بزرگ‌ترین پیشرفت، سریع‌تر دویدن نیست؛ کندتر راه رفتن و بیشتر دیدن است.امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei