آرمین کچویی فقط یک فرد نیست؛ یک الگوی تکرارشونده است.هر چند وقت یک بار نام‌ها عوض می‌شوند؛ یک روز در بورس، یک روز در کریپتو، یک روز در فارکس و حساب PAMM، اما داستان تقریباً همیشه یکسان است.ابتدا چند ماه یا چند سال محتوای آموزشی منتشر می‌شود یا چند معامله موفق به نمایش گذاشته می‌شود یا تعدادی سودهای چشمگیر از پراپ ها دیده می‌شوند و در نهایت اعتماد شکل می‌گیرد. بعد جامعه‌ای از دنبال‌کنندگان جمع می‌شود. در آخر سرمایه‌ها به سمت فرد سرازیر می‌شوند و وعده‌هایی مانند «ماهانه ۶۰ تا ۸۰ درصد سود»، «چند برابر کردن سرمایه»، «جبران ضرر از جیب خودم» و امثال آن مطرح می‌شود.اما سؤال اصلی این نیست که چرا چنین افرادی به وجود می‌آیند.سؤال مهم‌تر این است که چرا این همه آدم حاضر می‌شوند به آن‌ها پول بدهند؟پاسخ را باید در وضعیت روانی و اقتصادی جامعه جستجو کرد.بسیاری از افراد فقط به دنبال سود نیستند؛ آن‌ها به دنبال جبران هستند. جبران سال‌ها عقب‌ماندگی مالی، تورم، کاهش قدرت خرید، شکست‌های قبلی، فرصت‌های از دست رفته و حتی بی‌عدالتی‌هایی که شاید خودشان هم در ایجاد آن نقشی نداشته‌اند.وقتی فردی احساس می‌کند از زندگی عقب افتاده، دیگر به دنبال رشد تدریجی نیست. او به دنبال «پرش» است.در چنین شرایطی وعده ۵ درصد یا ۱۰ درصد سالانه جذاب نیست. ذهن به دنبال راهی می‌گردد که در چند ماه همه چیز را جبران کند. همین نیاز روانی، انسان را در برابر داستان‌هایی مثل سودهای نجومی، حساب‌های پم، سیگنال‌های تضمینی و پروژه‌های مشابه آسیب‌پذیر می‌کند.نکته تلخ ماجرا این است که اغلب این افراد قربانی طمع صرف نیستند؛ قربانی امیدِ فشرده‌شده هستند.امیدی که می‌خواهد زمان را دور بزند.اما بازارها یک قانون بی‌رحم دارند: هرجا بازدهی غیرعادی وعده داده شود، ریسک غیرعادی هم پنهان شده است.آیا این چرخه قابل اصلاح است؟تا حدی بله.اما نه با قانون‌گذاری، نه با افشاگری و نه با دستگیری چند نفر.اصلاح واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که افراد بپذیرند ثروت پایدار معمولاً کند، خسته‌کننده و تدریجی ساخته می‌شود. زمانی که به جای پرسیدن «چطور پولم را در شش ماه ده برابر کنم؟» بپرسند «چطور طی پنج سال آینده وضعیت مالی‌ام را دو برابر کنم؟»تا زمانی که جامعه به دنبال میانبر باشد، فروشندگان میانبر هم وجود خواهند داشت. آرمین کچویی می‌رود، فرد دیگری می‌آید.چون مسئله اصلی یک شخص نیست؛ مسئله عطش همیشگی ما برای رسیدن سریع‌تر از واقعیت است. امیرحسین رضائی🦉از مدیریت تا ماجرا@donrezaei