بسیاری از ما تصور می‌کنیم که عبور بدون گریه و خشم از یک بحران یا تروما، نشانه سرسختی و قدرت ماست. ام

بسیاری از ما تصور می‌کنیم که عبور بدون گریه و خشم از یک بحران یا تروما، نشانه سرسختی و قدرت ماست. اما کارل گوستاو یونگ به ما هشدار می‌دهد که این آرامش ناگهانی را جشن نگیریم؛ این یک آرامش طبیعی نیست، بلکه مکانیزم “انفکاک روانی” است.وقتی حجم درد از آستانه تحمل روان فراتر می‌رود، «روح خود را بی‌حس می‌کند تا منِ روانی (ایگو) بتواند به زندگی ادامه دهد.» در واقع روان ما کلید خاموش پنهانی را می‌زند تا فرو نپاشیم. ما به ظاهر زنده می‌مانیم، کار می‌کنیم، می‌خندیم و معاشرت می‌کنیم، اما حقیقت این است که بخش مهمی از وجود ما زنده به گور شده است.@donyaye_ajayeb