از آدم بودن، تناقص‌ها را دوست دارم. اینکه پشت خنده‌هایت یک اندوه عمیق داری.اینکه دوستش داری اما گاهی قلبت پر از نفرت می‌شود.اینکه غمگینی اما ته قلبت هنوز امید داری.ما آدم‌ها تکه‌های سرهم شده‌ی حس‌های متناقضیم. پر از وسوسه و شرم و عشق و رنج و شادی.هیچ‌کس نیست که بتواند خودش را از این تناقضات جدا بداند. هر لحظه تجربه‌اش می‌کنیم و ادامه می‌دهیم.@donyaye_rangitar