دنیای سینما:فرهاد ترانه هایم را می گریستفرهاد مهراد، خواننده، آهنگساز و نوازندهٔ نامدار موسیقی پاپ و راک ایران، در ۹ شهریور ۱۳۸۱ در پاریس، در ۵۹ سالگی درگذشت.فرهاد مهراد که با نام فرهاد مشهور است، خواننده، آهنگ‌ساز و نوازنده‌ای صاحب سبک بود که کارش را با نواختن گیتار و خواندن آهنگ های روز غربی آغاز کرد و نخستین آلبوم راک‌اندرول انگلیسی ایران را منتشر کرد.آنچه خوانندگان هم نسل او، اواخر دهه چهل و اوایل دهه‌ی پنجاه، را از سایر دوره‌ها جدا می‌کند، تاکید بر مضامین اجتماعی و سیاسی است که در موسیقی فرهاد متبلور ‌است. شبانه‌ی شاملو از جمله تبلور این گرایش است.فرهاد در زمستان ۱۳۵۷ ترانه‌ی انقلابی «وحدت» را هم زمان با خیزش عمومی مردم ایران اجرا کرد که بارها پخش شد، اما متاسفانه مدتی بعد از ادامه‌ی کار منع شد. صدای فرهاد با دلتنگی و غم های مردم گره خورده است و دو سه نسلی با صدای محزون و زیبای او غم و غصه را تجربه کرده اند.شهیار_قنبری، ترانه سرایی که بسیاری از ترانه هایش را فرهاد خوانده است، درباره‌ی همکاری با او گفته بود: "فرهاد ترانه‌هایم را می‌گریست..."از معروف‌‌ترین آهنگ‌های او می‌توان به «مرد تنها» «جمعه» «آیینه‌ها» «خسته» «اسیر شب» «هفته خاکستری» «شبانه۱و۲» «گنجشکک اشی‌مشی» «کودکانه» «سقف» «آوار» «وحدت» «نجواها» «کوچ بنفشه‌ها» «برف» «مرغ سحر» «گل یخ» «شب تیره» و ... اشاره کرد.صدای فرهاد، صدایی متفاوت و ماندگار بود؛ صدایی که با سادگی، صلابت و اندوهی عمیق، ترانه‌هایش را در حافظهٔ موسیقایی چند نسل ماندگار کرد. فرهاد رفت،اما صدایش هنوز هست؛صدایی که انگار از جایی دور،از میان سال‌های گذشته،هنوز با ما حرف می‌زند...یادش گرامی و صدایش ماندگارhttps://t.me/donyayecinema