دنیای سینما:آقایان مدیرلطفا بی تفاوت نباشیدکوهیار هیرکانیبمباران مراسم عروسی یک جنایت جنگی است. چنین جنایتی در هر کجای دنیا اتفاق بیفتد با موجی گسترده از محکومیت و تقبیح روبرو می شود. متاسفانه، بر خلاف جنایت مدرسه میناب و لامرد، به نظر می رسد در فضای فرهنگی کشور به دلیل فقدان راهبری های درست از سوی سیاست گذاران فرهنگی و رسانه ای نوعی انفعال و بی تفاوتی را نسبت به چنین فجایع و جنایات شاهدیم.انتظار می رود وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و سازمان صدا و سیما به عنوان متولیان اصلی این حوزه اجازه ندهند این گونه وقایع و جنایات در سکوت خبری فراموش یا کمرنگ شوند. خطر عادی سازی نسبت به این جنایت و مشابه آن در افکار عمومی و جامعه فرهنگی تامل برانگیز است.در رابطه با مدرسه میناب که در نخستین روز جنگ ۴۰ روزه صورت گرفته بود، با اعتراض گسترده در اقشار مختلف جامعه بویژه هنرمندان و سینماگران همراه شد. اما، در جنایت اخیر که در آن تعدادی از هموطنان مظلوم و بی گناه در یک مراسم جشن و شادی به خاک و خون کشیده شده و به شهادت رسیدند انتظار می رفت علاوه بر نهادهای سیاسی و اجتماعی، مراکز و سازمان های فرهنگی بویژه،  وزارت ارشاد و بخش های تابعه، مجموعه ها و تشکل های صنفی در اقدامی هماهنگ یا خودجوش واکنش نشان دهند. احتمالا، مسئولان فرهنگی، هنری و سینمایی در این زمینه به دلیل گرفتاری ها، مشغله های روتین و روزمرگی ها دچار غفلت شده اند. طبیعی است وقتی مراکز فرهنگی و سینمایی نسبت به این جنایت سکوت می کنند و در جایگاه به اصطلاح،  "مجموعه های پیشران" از درک اهمیت و حساسیت موضوع غافل می شوند بدنه تخصصی و صنفی هم با این سکوت همراه می شود. اگر چه باز هم مانند همیشه،  بی تفاوتی و بی عملی دستگاه های فرهنگی را، تعدادی از  هنرمندان به صورت خودجوش جبران کرده اند.آقای وزیرآقای مسئولانآقای مدیران عزیز فرهنگی لطفا بی تفاوت نباشید، جنایات را عادی و معمولی نبینید. می توان به جای بسیاری از  انشانویسی ها، سخنرانی های فاضلانه، دورهمی های بی حاصل و کم اثر؛ و سفرها و اقدامات نمایشی در چنین بزنگاه هایی میدان داری کرد. حوزه فرهنگ و هنر همچنان، در روایت اتفاقات یکساله اخیر کشور، فرسنگ ها از متن جامعه و سایر گروه های اجتماعی عقب است.https://t.me/donyayecinema