دنیای سینما:وزارت توالت در دربار ناصری، هیچ چیز اتفاقی نبود؛ حتی " صدای مَخرَج همایونی " هم تشریفات داشت. زُبیده‌خانم، یکی از محبوب‌ترین زنان شاه، برادرش را وارد دستگاه سلطنت کرد و ناصرالدین‌شاه برایش لقبی تراشید که در تاریخ ماندگار شد: "امینِ ضِرطه" . یعنی کسی که امانت‌دار صدای باد شکم شاه بود! وظیفه‌اش این بود که پشت در مبال شاه بایستد، آفتابه طلایی را حاضر کند و با سر و صداهای ساختگی، نگذارد کسی از آن چه در خلوت سلطنت می‌گذرد، باخبر شود.کار او آن‌قدر مهم شمرده می‌شد که حتی در سفر فرنگ، به عنوان " آفتابه‌دار همایونی" همراه شاه بود. ناصرالدین‌شاه با غرور از قطار و کالسکه پیاده می‌شد، و در کنار او، وزیری مخصوص حضور داشت که مأموریتش چیزی نبود جز پنهان کردن صدایی که می‌توانست " هیبت شاهنشاهی" را زیر سؤال ببرد!طنز ماجرا اینجاست که پسر همین امین ضرطه بعدها مقرب درگاه شد، به منصب امیرتومانی رسید و حتی داماد شاه شد؛ یعنی "رازدار توالت" توانست دودمانش را به اوج قدرت برساند.ناصرالدین‌شاه که شیفته‌ی فرنگ بود، شاید نمی‌دانست در انگلستان هم مقامی مشابه وجود داشت؛ "خدمتکار توالت پادشاه" یا همان Groom of the Stool که در کنار شاهان انگلیسی، از خلوت‌ترین لحظات به مشاوران درجه‌یک بدل می‌شدند. حتی ویلیام سوم، توالت قابل حملی به نام "کلوز-استول"  داشت که هنوز در کاخ همپتون کورت نگهداری می‌شود.پس اگر امروز این لقب‌ها برایمان خنده‌آور است، در روزگار گذشته بخشی جدی از سیاست و قدرت بود. تاریخ گاهی نشان می‌دهد که شاهنشاهان با همه‌ی شکوهشان، باز هم در برابر نیازهای ساده بدن انسانی، محتاج یک "وزارت توالت" بوده‌اند!https://t.me/donyayecinema