۱ترجمه فارسی متن کامل مقاله دکتر محمدجواد ظریف (همراه با همکاری یک پژوهشگر دیگر) که در نشریه معتبر F

۱ترجمه فارسی متن کامل مقاله دکتر محمدجواد ظریف (همراه با همکاری یک پژوهشگر دیگر) که در نشریه معتبر Foreign Affairs منتشر شده و بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی داشته است:ایران و ایالات متحده چگونه می‌توانند بن‌بست بر سر مسئله هسته‌ای را بشکنند؟✍ محمدجواد ظریف و امیرپارسا گرمسیرینشریه فارن افرز (Foreign Affairs)در روابط بین‌الملل معاصر، امنیت صرفاً مفهومی نیست که کشورها آن را برای خود طلب کنند؛ بلکه ابزاری است که از طریق آن رفتار دیگران را کنترل، محدود و هدایت می‌کنند. هنگامی که دانشمندان علوم سیاسی از «امنیتی‌سازی» سخن می‌گویند، منظورشان فرایندی است که طی آن یک موضوع خاص به‌عنوان تهدیدی وجودی تصویر می‌شود؛ تهدیدی که توجیه‌کننده اقدامات فوق‌العاده و خارج از چارچوب سیاست‌ورزی عادی است، نه مسئله‌ای که بتوان آن را با سازوکارهای معمول حکمرانی حل‌وفصل کرد.جمهوری اسلامی ایران نمونه‌ای روشن از این پدیده است. طی دو دهه گذشته، اسرائیل و ایالات متحده کوشیده‌اند جهان را متقاعد کنند که ایران را نه به‌عنوان کشوری عادی، بلکه به‌مثابه یکی از بزرگ‌ترین تهدیدهای نظام بین‌الملل تلقی کند. نتیجه این رویکرد، موجی مداوم از محکومیت‌ها، تحریم‌های فلج‌کننده، تهدید به اقدام نظامی و در نهایت، عملیات نظامی علیه خاک ایران بوده است؛ آن‌هم در مقاطعی که مذاکرات دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن در جریان بوده است.در این میان، مدیریت انتظارات اهمیت فراوانی دارد. هدف مذاکرات نمی‌تواند بازسازی روابط دوستانه میان دو کشور باشد. ایران و ایالات متحده اختلاف‌هایی عمیق و ریشه‌دار دارند که از هویت و ایدئولوژی نشئت می‌گیرد و هیچ‌یک از طرفین به‌طور واقع‌بینانه قادر به چشم‌پوشی از آن‌ها نیست. از منظر واشنگتن، این اختلاف‌ها شامل ماهیت نظام سیاسی انقلابی ایران و موضع آن در قبال اسرائیل است؛ و از منظر تهران، شامل حمایت بی‌قیدوشرط آمریکا از اسرائیل و حضور گسترده و مداخله‌جویانه ایالات متحده در سطح جهانی.در رأس این اختلاف‌ها، برنامه هسته‌ای ایران و تحریم‌های آمریکا قرار دارد؛ همان پیوندی که توافق هسته‌ای (برجام) اساساً برای حل‌وفصل آن طراحی شده بود. ایالات متحده باید به این واقعیت توجه داشته باشد که نمی‌تواند توانمندی‌های قابل‌توجه ایران را از بین ببرد، چرا که بخش عمده این توانمندی‌ها بومی است و در صورت تخریب نیز قابلیت بازسازی دارد. با این حال، دو کشور می‌توانند بر سر دو هدف مشترک به توافق برسند: نخست آنکه ایران هرگز به دنبال ساخت سلاح هسته‌ای نرود؛ و دوم آنکه ایالات متحده هرگز ایران را به جنگ نظامی یا اقتصادی تهدید نکند یا درگیر آن نسازد.اگر این اهداف به‌درستی مدیریت شوند، مخاطرات همکاری می‌تواند در مقایسه با دستاوردهای آن قابل‌قبول باشد. شفافیت ایران در تعامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی می‌تواند به توقف انتشار روایت‌های بی‌پایه و امنیتی‌ساز درباره ایران کمک کند و زمینه را برای دستیابی به توافقی سیاسی با ایالات متحده فراهم آورد.در صورتی که تهران و واشنگتن موفق به اجرای یک توافق هسته‌ای به‌روزشده شوند، امکان پرداختن به سایر موضوعات دشوار نیز فراهم خواهد شد؛ از جمله امنیت منطقه‌ای، کنترل تسلیحات و مقابله با تروریسم. برای مثال، ممکن است از ایران خواسته شود در ازای دریافت تضمین‌های متقابل از سوی ایالات متحده و شرکایش، تعهد دهد که به ایالات متحده یا متحدان آن در منطقه حمله نکند. همچنین ایران می‌تواند متعهد شود که از توانمندی‌های نظامی خود صرفاً در چارچوب دفاع مشروع و در پاسخ به حمله مسلحانه قبلی استفاده کند، مشروط بر آنکه چنین تعهدی به‌صورت متقابل پذیرفته شود.در مقابل، ایالات متحده باید به نگرانی‌های امنیتی ایران نیز رسیدگی کند؛ از جمله حضور تهدیدآمیز نظامی آمریکا در پیرامون مرزهای ایران و سرازیر شدن بی‌سابقه تسلیحات پیشرفته آمریکایی به منطقه. با وجود تمامی نگرانی‌های واشنگتن درباره خریدهای تسلیحاتی ایران، تهران تنها بخش اندکی از هزینه‌های نظامی‌ای را صرف می‌کند که ایالات متحده و متحدانش در منطقه متحمل می‌شوند.ایران و ایالات متحده همچنین ممکن است در برخی حوزه‌ها فرصت‌هایی برای همکاری فعال بیابند. ایران از شبکه‌ای قدرتمند از دانشگاه‌ها، جمعیتی بزرگ و تحصیل‌کرده و بخش خصوصی پویا برخوردار است که پیوندهای تاریخی عمیقی با بازارهای جهانی دارد. در واقع، ایران یکی از باثبات‌ترین و در عین حال دست‌نخورده‌ترین اقتصادهای بالقوه سودآور در جهان به‌شمار می‌رود. از این‌رو، دو کشور می‌توانند در حوزه‌های مهم علمی و فناورانه همکاری‌هایی سازنده داشته باشند.