‍ روزگاری که در دانشگاه تهران،بدیع الزمانی فروازنفر و سعید نفیسی استاد بودند البته که محصول شفیعی کد

‍ روزگاری که در دانشگاه تهران،بدیع الزمانی فروازنفر و سعید نفیسی استاد بودند البته که محصول شفیعی کدکنی می شود....وقتی صد و بیست هزار بیت شعر گفتی آنوقت تبدیل می شوی به صائب تبریزی که یکی دو بیت شما را کسی نمی داند اما تک تک ابیات کم و گزیده حافظ را اغلب مردم کمابیش می دانند و می پسندند.وقتی سه هزار و نهصد دانشگاه!! در کشور تاسیس کردید آنوقت فارغ التحصیلان آن به صورت انبوه برای استخدام به عنوان خدمه در بیمارستان یا شرکت صف می کشند در حالیکه خیلی از آنها اساسا با مبانی درسی که خوانده اند  آشنا نیستند.منکر وجود افراد باسواد در میان فارغ التحصیلان کشور نیستم اما آنچه که محرز است آن است که همان تعداد اندک باسواد،یا باید به شرایط فعلی تن دهند و پاسخگو و تابع انسان های کوچکِ مدرک دار باشند و یا باید خودشان را برای خدمت به انسانهایی با زبان و چهره متفاوت،آن سوی آبها آماده کنند.این تک جمله طلایی استاد کاتوزیان را بارها باید به گوش جان شنید.زمانی آن را گفته که شاید باور آن از سوی بسیاری از باورمندان ساده اندیش،مشکل بلکه محال بود اما او انگار از ورای یک پنجره شفاف به آنچه که قرار است اتفاق بیفتد می نگریسته و با این یک جمله هماوردی نهاییِ اعتقاد و قدرت را به تصویر کشیده است..کاری به نهج البلاغه خواندن رئیس جمهوری ندارم .اینکه می شود با تکیه بر نامه به مالک اشتر مملکت را اداره کرد یا خیر  هم در صلاحیت من نیست اما جالب اینجاست که حضرات مخالف ایشان،به نهج البلاغه خوانی آقای پزشکیان معترضند و می گویند ریاست جمهوری تریبون امامت جمعه نیست ! یعنی دیگر مخوان!!!خوب به جمله "زرین" دکتر کاتوزیان دقت بفرمائید.