‍ خواهشمندم این کلیپ کوتاه را ببینید.نوع دیگری از برخورد با مرگ! اجرای یک نمایشنامه کوتاه از کسی که قبل از مرگ،تابوت و خاک و مرگ را ترسیم کرده و لبخند مشایعت کنندگان را به همراه دارد.فردوسی بزرگ می فرماید.."اگر مرگ داد است بیداد چیست؟ز داد اینهمه داد و فریاد چیست؟"و خیام هم متاثراز مرگ عزیزان و آینده خویش"در حال اعتراضی" دائم به مرگ و نیستی،جهان را ترک می کند..تعداد ابیات اعتراضی خیام آنقدر زیاد است که می توان دهها مثال آورد  مانند.."این کوزه گر دهر چنین جام لطیفمی سازد و باز بر زمین می زندش""ناگاه یکی کوزه برآورد خروشو یا کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش"و یا این کوزه چو من عاشق زاری بوده است ....و دهها مثال دیگر..حافظ بزرگ هم می فرماید:"حجاب چهره جان می‌شود غبار تنمخوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنمچنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیستروم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم".سعدی بزرگوار.."دریغا که بی ما بسی روزگاربروید گل و بشکفد نوبهاربسی تیر و دی ماه و اردیبهشتبرآید که ما خاک باشیم و خشت"حتی خیام که "دَم اندیشی" و لذت از زندگی را تبلیغ می کند نتوانسته تاثر از مرگ را پنهان کند.این مرد که اشک و لبخند همراهان را برانگیخت چه گفت؟او از یک سگ درون تابوتش گفت، گفت سلام و بعد هم گفت زنگ زدم بگم خداحافظ...او مرگ را با این درام کوتاه و تاثیرگذار" عادی سازی" کرد.او به ما غیر مستقیم فهماند که می شود مرده باشی و زندگان را به ارزش زندگی"با خنداندن" آنها آگاه کنی نه اینکه زنده باشی و هر لحظه با مرگ اندیشی،فضای مرگ را برای زندگان ترسیم کنی..خوش باشی مرد ایرلندی..بهروز صادقی/ پزشک...شهریور ۰۳