‍ دو بیت از این غزل حافظ کافی است تا من و شمای ایرانی بدانیم با چه نابغه ای سر وکار داریم و واسفا که حتما" گوته "باید تجلیل کند،آن هم با فهم زبان دوم از حافظ تا منِ ایرانی بنشینم و فکر کنم که این سایه گسترده بر سر ایران،از قرن هشتم تا ابد ..که بوده و چه گفته است.دارو و غذا و حتی موسیقی و آثار مکتوب گاهی تاریخ مصرف دارند.حتی برخی فیلم ها و اشعار و نوشته ها و کتاب های تا مرز تقدس رسیده، اما چرا تک تک اشعار حافظ برای ما ایرانیان،انگار سرنوشتی است که هر روز نوشته می شود و بوی کهنگی به خودش نمی گیرد؟در غزل فوق دو بیت را بر می گزینم و تفسیر با شما عزیزان و بی تردید در میان خوانندگان کسانی هستند که دیدگاهی تخصصی تر و کامل تر از امثال من دارند اما خوبی لسان الغیب آن است که به هر کسی بر اساس وسع ،اجازه نتیجه گیری و کام جویی می دهد و هیچ کس را بی بهره نمی گذارد.دو بیت آخر.."فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهرکاین کارخانه ای است که تغییر می کنند"و در نهایتمی خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسبچون نیک بنگری همه تزویر می کنند"اطلاق لفظ شاعر به چنین کسی واقعا قصوری است نابخشودنی..صدها سال طول کشیده تا فلاسفه ثابت کنند که "ثابت ترین" اصل در این جهان بی انتها "بی ثباتی" است ....و  اینکه بیت آخر...برای ما بالندگان و بالغ شدگان و میانسالان بعد از ۵۷،این تک بیت شاه بیت است...ولی....دید حافظ وسیع تر از این حرفهاست.بعدها گوستاو یونگ در "سایه شخصیت" پاره ای را توضیح داد و بعد روانشناسان اصطلاح "پرسونا ماسکینگ" یا نقاب را به کار بردند اما  برای ما ایرانیان این معنای همه شمول حافظ که خودش را هم در جمع جا داده...جذاب تر است.امروز روز بزرگداشت حافظ بود.ما ایرانیان بدهکار حافظیم چرا که همیشه فانوسی روشن،ولو گاهی کم رنگ در افق دیدمان قرار داده که با آن دنیا را بهتر ببینیم.#حافظبهروز صادقی/ پزشک/ ۲۰ مهر ماه