‍ سفری به کیشتا جایی که من می دانم "کیش" هرگز یک مکان علمی / فرهنگی نبوده! حتی وقتی سعدی بزرگوار کیش را از نزدیک می بیند با بازرگانی مواجه می شود که:همه شب نیارمید از سخن های پریشان گفتن که فلان انبارم به ترکستان است و فلان بضاعت به هندوستان و خاطر اسکندریه داریم که خوشست اما دریای مغرب مشوش است و ..کار را به جایی می رساند که سعدی جان به لب رسیده می فرماید:آن شنیدستم که در اقصای غوربارسالاری بیفتاد از ستورگفت چشم تنگ دنیا دوست رایا قناعت پر کند یا خاک گور..▪️شرکت مرک آلمان شاخه خاورمیانه به رهبری تیم امارات متحده گروهی از پزشکان را برای آموزش و گفتگو و جر و بحث راجع به بیماری مستقل"پره دیابت" به کیش دعوت کرد و ما هم رفتیم.از همان ابتدا مشخص شد که وقتی دعوت سمپوزیوم علمی در کیش باشد،خیلی نباید دنبال کیفیت رفت اما به قول جواد خیایانی "خدا وکیلی" بد نبود.به نتایج علمی کاری ندارم که چندان تازه نبود اما منظور نظرم همان حکایت سعدی است و آن بازرگان پریشان خاطر  هفتصد هشتصد سال پیش  که گاهی خاطرش به ترکستان مایل شده و گاه به هندوستان و گاهی به مصر و لحظاتی به یمن و در نهایت گوگرد پارسی خواهد برد به "چین"...بعله! چین هم جایی داشته اما به عنوان وارد کننده. عجبا!!....بازار کیش را  هشتصد سال بعد از سعدی،چین طوری گرفته که دیگر خبری از هیچ تنابنده ای نبود.حتی برخی فروشندگان هم چینی بودند! فارسی حرف می زدند و یکیشان که  می خواست یک اسپیکر بنجل را به بنده قالب کند طوری قسم می خورد که نزدیک بود به خاطر قسم جون بچه ش اسپیکر یک بار مصرفش را بخرم!بازار گرم و شرجی کیش در این روزها علیرغم دمای بالای هوا،سرد بود و بی روح.فروشندگان ناراضی و فلاسفه عزیز راننده تاکسی که کاملا صاحب نظر بودند،می فرمودند که علت کسادی بازار کیش،گرانی بی حد و حصر آن است..(از کرامات شیخ ما این است...😁)سالهای اولیه دهه پنجاه،یک آدمی همه کاره می خواست کیش مرکز تجارت و سیاحت منطقه باشد.امیر ابوظبی به تهران آمد و درخواست مساعده داشت برای امورات زندگی و خرج زن و بچه ها که مبالغی به او داده شد( منبع مرکز پژوهش های مجلس فعلی) و امیر دوبی درخواست ملاقات داشت که نپذیرفتند.کیش در حال پیشتازی بود اما خب بوی گل سنبل و یاسمن از راه رسید و کیش عملا در مقابل دوحه و دوبی "مات"شد.هواپیمای ما در برگشت به تهران یک بوئینگ ۷۴۷ چهل ساله  بود که وقتی داخل آن نشستیم تفاوتش با بقیه هواپیماها آشکار شد.روی بدنه آثار جوشکاری و دستکاری دیده می شد و داخل آن هم علیرغم تمیزی،استهلاک را می شد دید.هواپیما چندین مسافر خارجی داشت! باز هم چینی و تعدادی هم موبور و باز هم چهره هایی شبیه به افاغنه خودمان..مسافران دست می زدند و بلند بلند می خندیدند تا اینکه زنگ هشدار نواخته شد و خلبان گفت:لیدیز اند جنتلمن..خلبان هستم و بعد چند واژه نامفهوم و در نهایت مشکلی پیش آمده،برمی گردیم به فرودگاه کیش! ناگهان دست زدن ها متوقف و" اما یجیب المضطر و..." آغاز شد  و نگاه به آفتاب در حال غروب و لرزش فک ولرزش "همان دست ها" جای شادی را گرفت!..خوشبختانه سالم برگشتیم کیش و آنجا گفتند خود دانید! یا بروید کنسل کنید اما بدانید و آگاه باشید که فعلا هواپیما نداریم و با بلمی، لنجی خودتان را برسانید ساحل شمالی و یا اینکه منتظر بمانید ببینم چه می شود!داخل هواپیما گرم بود و در آن دو سه ساعت معطلی فقط دو هواپیما وارد کیش شد..آفتاب غروب کرد و شب از راه رسید تا اینکه خلبان اعلام کرد که مشکل برطرف شده..پرواز کردبم اما این بار دیگر کسی دست نمی زد و نمی خواند.برگشتیم.بهروز صادقی / مهر ماه ۰۳