‍ در  انتظار خلق یک اسطوره جدید؟گویا خبری نیست! دیگر از آن امیال آرمانگرایانه که چهره ای بی نظیر از چه گوارا می ساخت و تلاش می کرد رفیق فیدل را الگویی آسمانی قلمداد کند چیزی نمی بینیم اگر هم هست به آن شوری دهه های پیشین نیست.تمایل به خلق اسطوره،خودبخود "سوژه های" اسطوره ایی را به  سمت "میل به اسطوره شدن"می کشاند به گونه ایی که حتی قبل از مرگ هم آنها به ابر انسان مبدل شده بودند.اینکه چه عاملی با عواملی در خلق ابر انسان ها موثر بود ،نه در حد دانش بنده حقیر است و نه مورد بحث بلکه منظور نظرم سکوت و یا بی تفاوتی بخش عظیمی از جامعه هدفی است که یحیی سنوار اینگونه برای رسیدن به اهداف مطلوب آنها،چوب در دست و پهلوانانه کشته شد.اگر این صحنه در دهه های پنجاه و شصت میلادی خلق می شد هم اکنون تی شرت های بسیاری بر تن جوانان دانشجو در شهرهای بزرگ و کوچک غرب و آمریکای لاتین می دیدیم و جوانان ایرانی هم به تقلید،نوشته ها و کاست هایی   رد و بدل می کردند و بعد از نوشیدن چند "پیک" نوشابه استاندارد آن روزها ،"درود بر سنوار" سر می دادند و بر امپریالیسم غرب به سرکردگی آمریکا می تاختند و جنبش جهانی برابری و عدالت را می ستودند و .....همان حرفهایی که البته در ایران نتیجه داد...اما گویا خبری نیست! مرگ سنوار از مرگ اساطیر یونان و ایران،از مرگ مبارزان انگشت شماری که آگاهانه رفتن را برگزیدند چیزی کم نداشت اما شگفتا که شبکه تی وی عربستان،بلافاصله سنوار و گروهش را تروریست نامید! ...جوانان عرب و غیر عرب آزادیخواه و عدالت طلب کجا هستند؟ مرگ از این حماسی تر و پر آپشن تر دیده بودند؟ خیر ...ولی گویا بشر دیگر تاب و تحمل و فرصت و ..و یا هر جور شما می خواهید بگوئید ..."اسطوره سازی" را ندارد.خلق اسطوره غالبا در کشورهای غیر غربی صورت می گرفت و شما کمتر می شنوید که فلان خلبان یا رزمنده در انگلستان آنقدر "بولد" شود که بتوان از وجود یا مرگ او به عنوان یک سمبل استفاده کرد اما تا دلتان بخواهد از سبیل های چخماقی "خسرو گلسرخی" و آن سخنرانی شلم شولبای او در جلسه  مضحک دادگاه استفاده تبلیغاتی شد و اسطوره سازان که فضا را را  خوب و زمین بازی را آماده و تخت می دیدند،به دنبال جسد تختی و صمد بهرنگی هم بودند که تیرشان به سنگ خورد البته ...کمی دیر!نظر شخصی خود من به عنوان یک بیننده ناظر در خاورمیانه،تاسف از مرگ یک انسان است.او گذشته خودش را داشته و کار انسان مدرن هم همین است که مجموع داشته های یک فرد "مطرح" را روی هم بگذارد و خطاها و درست های او بسنجد  تا دچار  لغزش فاحشی به نام "تقدیس یا مقدس سازی"نشود.من از مرگ این انسان و تمامی انسانهای بی گناهی که زیر بمباران اسرائیل در غزه و لبنان کشته شدند واقعا متاسفم و معتقدم با تحلیل درست شخصیت انسانهایی که موجب این انفاقات شدند،می شود جلوی تکرار را گرفت..و در نهایت ..گفتاری خام که البته نیازمند تحلیل است اما گمان می کنم "جوامعی که سریعتر از بحران اسطوره سازی و کیش شخصیت های کاریزماتیک  عبور کردند،با معیارهای امروزی قطعا موفق ترند.بهروز صادقی/ پزشک مهرماه ۰۳