‍ این نوزادی است که چهار روز بعد از مرگ دردناک پدر در معدن طبس بدنیا آمده و لابد ما همه ،بعدا اگر زن

‍ این نوزادی است که چهار روز بعد از مرگ دردناک پدر در معدن طبس بدنیا آمده و لابد ما همه ،بعدا اگر زنده باشیم به او خواهیم گفت: ببین عزیزم،دخترم،پسرم،قسمت همین بوده و کلی راجع به دنیا و آخرت و قضا و قدر برای او حرف خواهیم زد و در نهایت او هم چاره ای جز پذیرفتن نخواهد داشت در حالیکه اندوه مرگ پدر قبل از تولد به کنار ،روایت نوع مرگ او هم برای این نوزاد،در آینده غمی مضاعف خواهد بود.شاید به او نگویند پدرش در شرایطی در معدن خفه شده که حقوق او به معیار جهانی چیزی حدود ۱۵۰ دلار در ماه بوده ! اما خودش خواهد فهمید.شاید به او نگویند پدرش برای اعتراض به این حقوق ،که حتی بخور نمیر هم نبوده،تهدید به اخراج شده اما این نوزاد خواهد فهمید...سالها بعد..شاید به او نگویند که در آن روزهای  تلخ ،اعلام عزا شد اما نه برای پدر او و پنجاه نفر دیگر! ولی او خواهد خواند و متوجه خواهد شد که هیچ مدیری به خاطر این فاجعه تغییر نکرد و کسی هم استعفا نکرد.ده دوازده سال بعد او کودکی است که رسانه ها مثل هر کودک دیگر احاطه اش خواهند کرد و به او خواهند گفت راستی یادت نرود که در روزگار مرگ پدر،کل بودجه نگهداری معادن کشور از قیمت یک آپارتمان متوسط در تهران کمتر بوده و اینها با چه شرایطی صدها متر درون سیاهچاله معدن ،هر روز می رفتند و چطور برمی گشتند!اینها بار سنگینی بر شانه های این نوزاد فعلی  خواهد بود و در آینده ..آینده ای نزدیک هر گاه دیدید نوجوانی با شانه های خمیده و کیف کوچکی در دست یا بر پشت،آرام راه می رود و کمتر می خندد و گویا نمی خواهد نوجوانی کند ،بدانید همچون این نوزاد بی گناه باری سنگین بر دوش می کشد که نه کسی مستقیم چیزی  به او گفته و نه می تواند این بار سنگین را با کسی دیگر تقسیم کند.او محکوم به تنهایی است با خلوتی که از پیش برایش مهیا شده و این انگشت شمار بزرگانی که مغموم و گریان نظاره گر تنهایی این نوزادند،با تاسف بسیار..انگشت شمارند!...بهروز صادقی/ پزشک..مهرماه ۰۳