‍ توزیع مرگ با مرگ اندیشی متفاوت است.ایرانی تا بوده با مرگ دست و پنجه نرم کرده و به مرگ اندیشیده و پ

‍ توزیع مرگ با مرگ اندیشی متفاوت است.ایرانی تا بوده با مرگ دست و پنجه نرم کرده و به مرگ اندیشیده و پروای مرگ داشته!عارف ایرانی اگر به مرگ می اندیشیده،برای ساختن خویشتن خویش بوده و به زعم خودش برای آمادگی بیش تر و شفافیت روح و صیقل دادن روان.فرودست ایرانی هم هرگاه به مزارستان رفته و سنگهای یکسان را دیده که زیر آنها دولتمند و غنی ،یک شکل و یک جور خفته اند،نفسی کشیده به راحتی و به خودش گفته خب این است عاقبت کار پس "غصه " چرا؟شاعر ایرانی از مرگ گفته اما نه همسان و هم شکل..سعدی بزرگ که امروزی ترین سخنوران ایران است فرموده:بر آنچه می گذرد دل منه که دجله بسیپس از خلیفه بخواهد گذشت از بغدادگرت زدست برآید چو نخل باش کریمورت ز دست نیاید چو نخل باش آزاد..❤️❤️❤️❤️لذت بخش بود ،نه؟!می فرماید دل منه اما تلاش کن یا آزادمرد باشی و یا سخی...در هر دو حال آرامش بخش برای اطرافیانت..خیام آن بزرگ عدم اندیش می فرماید:گویند بهشت و حور  عین خواهد بودو آنجا می ناب و انگبین خواهد بودگر ما می و معشوق گزیدیم چه باک؟چون عاقبت کار همین خواهد بود.ملاحظه بفرمایید صورت دوم مرگ اندیشی را( منظور تعبی خیام) که با کمال رندی و بلاغت ،شادمانی به انسان کادو می دهد.فردوسی بزرگ می فرماید ای مردم مرگ داد نیست!اگر مرگ داد است بیداد چیست؟ز داد اینهمه داد و فریاد چیست؟یعنی فردوسی مرگ را واقعیت می داند اما می گوید عادلانه نیست و شما که می گوئید هست چرا فریاد می زنید؟اما این صورت خاص از اهداء مرگ که درست مانند پیشنهاد مواد مخدر "صنعتی" به فرد روبرو می ماند نه عرفانی است نه جوانمردانه ،نه عافیت اندیشی است نه حتی اخلاقی چرا که همچون وزش بادی است  سرد بر پیکر یک ورزشکار که منتظر است بعد از گرم کردن و کسب آمادگی،بیش تر بکوشد و امیدوارانه تر تمرین کند.این اندیشه خاص فرقه صدا و سیما  در ایران،همان تفکر آخرالزمانی و ختم گونه است که گویا به قصد توجیه اینچنین فجایعی می آفریند که از قضا در تاریخ ایران بی سابقه نیست و در اواخر عهد صفوی رد پاهایی کاملا  مستند از آن دیده و نقل شده است.در هر حال ورد صدا و سیما به مصداق آن مثال مولانا که می فرماید : گفت ای جان خوب ورد آورده ای ....لیک سوراخ دعا گم کرده ای...تلاشی است عبث و کاملا نکوهیده و ریاکارانه که بدون تردید بر بارش سیل غم و اندوه در جامعه غم زده ایرانی خواهد افزود..در پایان به این پرسش من توجه بفرمائید که ..اگر به جای تشویق و ترغیب ،چنین کادویی به مثلا یک کاشف یا مخترع بزرگ داده می شد( مثلا ماری کوری یا لوئی پاستور)آیا او انگیزه را برای ادامه تلاش از دست نمی داد؟به روز صادقی..پزشک ..دی ماه ۰۳