تقصیر دل من بود در دام تو افتادمای خاطره ی شیرین ای عشق خدادادمصد بار غزل گفتم  اما تو نمیخواندی از اول شیدایی صد نامه فرستادمپیوند تو محکم شد این عشق مسلم شدانگشتر عشقم را در دست تو بنهادمتا دل به دلت دادم از عشق تو سرشارمآن خاطره ی زیبا جاری شده در یادمیاد آور ایامم  دیدار تورا هر دم در هیچ گذرگاهی از دست نمی دادمشعر و غزلم تحتِ ؛ تاثیر نگاهت شد من نقش گل و مرغِ مینیاتور بهزادمدل دادم و دل کندم میگریم و میخندماز قید غم دنیا راحت شدم آزادمنقش هنری ماند و جان دادم و خاموشمچون قاصدکی حیران در بادم و بربادماوضاع دگرگون شد قلب من و تو خون شدآمد به لبم جانم در ظلمتِ  بیدادمبد ضربه زدی بر من لعنت به تو ای دنیابا دست خودت کندی از ریشه و بنیادممن رانده شدم حالا مثل پدرم آدماز اسب چرا اما ؛ از اصل نیفتادم🖌 #سیــن_جیــم_میــم🌿