در تمام دنیاهای فانتزی که خوانده‌ایم، یک نقطه‌ی مشترک هست:شب‌ها هر چقدر هم طولانی باشند، سپیده‌دم هم

در تمام دنیاهای فانتزی که خوانده‌ایم، یک نقطه‌ی مشترک هست:شب‌ها هر چقدر هم طولانی باشند، سپیده‌دم همیشه فرا می‌رسد.در دل تاریک‌ترین فصل داستان، وقتی سایه‌ها بلندتر از نام‌ها می‌شوند، چیزی هست که شکست نمی‌خورد. نه با زنجیر، نه با ترس، نه با فراموشی.قهرمان‌ها همیشه با شمشیر نمی‌جنگند؛ گاهی فقط ایستاده‌اند، نفس کشیده‌اند، و نرفته‌اند کنار.مردمانی که شب را خوب می‌شناسند و با این حال طلوع را از یاد نبرده‌اند. به دل‌هایی که زیر بار سنگین زمان هنوز می‌تپند، هنوز دوست می‌دارند، هنوز ایستاده‌اند.امید همیشه بی‌صدا می‌آید. در نگاه‌هایی که هنوز به هم اعتماد دارند، در دست‌هایی که خسته‌اند، اما رها نمی‌کنند.جهان‌هایی که مردمش هنوز رؤیا را زمین نگذاشته‌اند. صداهایی که شاید آهسته باشند، اما خاموش نیستند.این جهان‌های خیالی، سال‌هاست به ما گفته‌اند هیچ قدرتی ابدی نیست، و هیچ داستانی بدون شجاعت به پایان نمی‌رسد.در کتاب‌ها یاد گرفته‌ایم که تاریکی از داستان حذف نمی‌شود، اما هیچ داستانی هم برای همیشه در تاریکی نمی‌ماند.ما کنار همه‌ی کسانی هستیم که هنوز به صفحه‌ی بعد امید دارند.🆔 @Dragon_Age ✨💬 @Dragon_Age_Chat