نمی‌دانم که فردا دسترسی دارم که برایتان بنویسم یا نه؟ حتی نمی‌دانم تقدیرم در این است که تا روزی دیگر در این دنیا بمانم یا خیر. ولی اکنون که هنوز دستم می‌رسد، حرفم را می‌زنم.حقیقتا باور دارم که عمر دست خداست. عزت و ذلت دست خداست. هیچ برگی از درختی نمی‌افتد مگر در قلمرو قدرت و حکمت او باشد. ما راضی هستیم به رضای او و آرزو می‌کنیم تا جایی که لیاقت داریم، به اعضا و جوارح ما قدرت دهد تا به راهش خدمت کنیم. نه تنها شکایتی ندارم، بلکه افتخار می‌کنم که نام زیبای الله و محمد و علی در این دنیا بر زبانم جاری شده است. چه سعادتی از این بالاتر؟در این لحظات به این فکر می‌کنم که چقدر دنیای ما با دنیای آن‌ها فرق می‌کند. آن‌هایی که درباره جنگ و مرگ و تجاوز و ظلم می‌خندند. آن‌هایی که برایشان کشته شدن بیش از ۴۰ دانش‌آموز در مدرسه‌ای در میناب بر اثر تجاوز کفار، یک پاورقی خواهد بود. آن‌هایی که غایت فکرشان این است که در تعطیلات آخر هفته چطور خوش‌گذرانی کنند. آن‌هایی که افسار دنیا را گرفته‌اند و مانند بدمستان به هر طرف می‌خواهند می‌کشند. چه مشمئزکننده است دنیایشان. چه کوتاه است قدشان.خدایا بر داده و نداده‌ات شکر.@drbazargan