دوست خوبم، وقتی نامه‌ات رو می‌خوندم مدام دو تا حدس مختلف توی ذهنم شکل می‌گرفت. دو توضیح متفاوت برای چیزی که امروز داری تجربه می‌کنی. طبیعتا ممکنه هیچ‌کدوم از این حدس‌ها درست نباشن، یا حتی هر دو تا حدی درست باشن. اما اگر جای تو بودم، قبل از اینکه درباره آینده این رابطه تصمیم مهمی بگیرم، حتما این دو احتمال رو با دقت بررسی می‌کردم:حدس اول: نکنه داری بحران معنا رو با بحران رابطه اشتباه می‌گیری!تو ظاهرا دنبال زنی هستی که هم عاشقش باشی، هم بهترین دوستت باشه، هم شریک زندگیت باشه، هم تو رو کاملا بفهمه، هم همیشه هیجان‌زده‌ات کنه، هم هیچ‌وقت تکراری نشه، هم هر روز یک نسخه تازه از خودش بهت نشون بده. درسته؟ اما زندگی واقعی این‌طوری نیست. در زندگی واقعی، هیچ آدمی نمی‌تونه برای سال‌ها منبع دائمی هیجان یک آدم دیگه باشه. اصلا هیجان خاصیتش اینه که موقته.حالا بذار یک سوال تلخ ازت بپرسم: فرض کنیم فردا از این رابطه خارج شدی. بعدش چی؟ دقیقا چی اتفاق می‌افته؟ صبح روز بعد بیدار میشی و ناگهان آدم متفاوتی میشی؟ تکلیفت تو زندگی روشن میشه؟ مسیر زندگیت واضح میشه؟ می‌فهمی با زندگیت چه کار می‌خوای بکنی؟ یا فقط یک آدم مهربان و وفادار از زندگیت حذف شده و بقیه سؤال‌ها هنوز سر جاشون هستن؟خاطرت باشه هر چیزی که درباره‌ این زن نوشتی، خصایصی هستن که خیلی‌ها تمام عمرشون رو صرف پیدا کردنش می‌کنن و هرگز پیداش نمی‌کنن. پس به نظرم مسئله اصلی اصلا ایشون نیست. چیزی که از پیامت می‌فهمم اینه که تو بیشتر از اینکه درگیر بحران رابطه باشی، درگیر بحران معنا هستی. انگار مدتیه نمی‌دونی دقیقا کجای زندگی ایستادی. و وقتی آدم نمی‌دونه کجای زندگی ایستاده، خیلی راحت فکر می‌کنه مشکل از رابطه است. متأسفانه خیلی وقت‌ها «رابطه» میشه نزدیک‌ترین هدف برای شلیک کردن.بذار یه مثال ساده بزنم. فرض کن یک نفر از شغلش ناراضیه، از خودش ناراضیه، از بدنش ناراضیه و از مسیر زندگیش هم مطمئن نیست. خیلی وقت‌ها اولین فکری که به ذهنش میاد اینه که شاید شریک عاطفی من آدم مناسبی نیست. نه چون مشکل از شریکشه، بلکه چون تغییر شریک زندگی از روبه‌رو شدن با تمام سؤال‌های بزرگ‌تر زندگی ساده‌تره. و این همون چیزیه که باید ازش بترسی. باید از اشتباه گرفتن منشا درد بترسی.ممکنه از این رابطه خارج بشی و چند سال بعد کنار زنی قرار بگیری که بسیار هیجان‌انگیزتره، شوخ‌تره، عجیب‌تره، پرشورتره و ساعت‌ها باهاش حرف بزنی. اما بعد از مدتی، وقتی دوباره با خودت تنها بشی، همون سؤال‌ها برمی‌گردن. همون ابهام‌ها. همون تردیدها. همون حس گم‌گشتگی.چون مسئله اصلی هیچ‌وقت اون زن نبوده. مسئله خودت بودی.به‌هرحال من نمی‌دونم باید با این زن بمونی یا نه. هیچ‌کس نمی‌تونه این تصمیم رو به جای تو بگیره. اما یه چیز رو خوب می‌دونم: اگه روزی ازش جدا شدی، امیدوارم به این دلیل نباشه که فکر کردی جایی در دنیا انسانی وجود داره که همزمان مهربان‌تر، عمیق‌تر، پذیرا‌تر، هیجان‌انگیزتر و کامل‌تره.چون این جست‌وجو ممکنه تا آخر عمر ادامه پیدا کنه. و خیلی از آدم‌ها وقتی به آخرش می‌رسن، متوجه میشن دنبال انسان کامل نبودن؛ دنبال فرار از تردیدهای خودشون بودن. و اون وقت برای جبران خیلی دیر شده.البته وقتی نامه‌ات رو می‌خوندم، یه احتمال دیگه هم مدام تو ذهنم می‌اومد؛ اینکه شاید بخشی از این داستان اصلا به نحوه کارکرد مغزت مربوط باشه، نه به رابطه‌ات.حدس دوم: نکنه پای ADHD وسط باشه؟اجازه بده یه حدس حرفه‌ای بزنم: احتمالا پای اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه، یعنی ADHD، هم در میون باشه.یکی از الگوهای بسیار رایجی که در سال‌ها کار بالینی بارها و بارها باهاش مواجه شدم، رابطه بین یک فرد بسیار وظیفه‌شناس و کمال‌گرا با فردی مبتلا به ADHD هست. اوایل این مدل رابطه‌ها معمولا فوق‌العاده جذابن. چون یکی نظم میاره، یکی خلاقیت. یکی ثبات میاره، یکی هیجان. یکی حواسش به واقعیت‌های زندگیه، یکی مدام در حال ساختن ایده‌های تازه‌ست. یکی زمین رو می‌بینه، یکی آسمون رو. یکی برنامه می‌ریزه، یکی رویا می‌بافه. و همین تفاوت‌هاست که باعث میشه هر دو نفر با خودشون فکر کنن بالاخره اون چیزی رو پیدا کردن که همیشه جاش تو زندگی‌شون خالی بوده.اما به مرور، اگه ADHD، شناخته و مدیریت نشه، کم‌کم اتفاق عجیبی می‌افته. رابطه دو بزرگسال، آروم‌آروم تبدیل میشه به رابطه والد و فرزند. و از اینجا به بعد، هر دو نفر شروع می‌کنن به رنج دادن و رنج کشیدن.فرد ADHD کم‌کم از زندگی قابل پیش‌بینی و باثباتی که شریکش ساخته خسته میشه. مخصوصا وقتی اون موج اولیه عاشقی، تازگی، دوپامین و هیجان فروکش می‌کنه، ممکنه وارد این فاز بشه که دیگه کسی شوخی‌هاش رو نمی‌فهمه، بازیگوشی‌هاش رو دوست نداره و او دیگه اون آدم جذاب و متفاوت سابق نیست.اما معمولا یک چیز مهم رو نمی‌بینه.