نمی‌بینه که شریکش طی این سال‌ها آروم‌آروم بار بخش بزرگی از زندگی رو به دوش کشیده. قبض‌ها. برنامه‌ها. هماهنگی‌ها. مسئولیت‌ها. تصمیم‌های روزمره. پارتنری که علاوه بر زندگی خودش، داره زندگی یک بزرگسال دیگه رو هم مدیریت می‌کنه.در چنین شرایطی، بعضی از افراد مبتلا به ADHD شروع می‌کنن به دنبال کردن منابع جدید هیجان؛ از کراش‌های تازه گرفته تا رابطه‌های نیمه‌عاطفی، پروژه‌های جدید، تغییر شغل، بازگشت ذهنی به آدم‌های قدیمی، خیال‌پردازی درباره زندگی‌های متفاوت یا رویاهای بزرگ و جذاب.در همین زمان، شریک مقابل کم‌کم فرسوده میشه. تنها میشه. دلخور میشه. عصبانی میشه. چون احساس می‌کنه نقش همسر رو از دست داده و تبدیل شده به کسی که باید مدام مراقب، پیگیر و مسئول باشه.خب چه باید کرد؟ همون‌طور که داشتن موتور قوی برای یک ماشین مهمه، اگر فرمان و ترمز نداشته باشی، فقط با موتور قوی نمی‌تونی به مقصد برسی. اگر ADHD وجود داره، باید جدی گرفته بشه. باید شناخته بشه. باید درمان بشه. باید مدیریت بشه.من صراحتا ازت می‌خوام اول از همه «تست نقص توجه» بدی یا اجازه بدی یه متخصص این مساله رو راجع به شما ارزیابی کنه، اگر دیدی واقعا ADHD داری، با جدیت دنبال درمانش باشی. می‌دونم سخته. می‌دونم هزینه داره. می‌دونم ممکنه اولین دارویی که امتحان می‌کنی جواب نده یا عوارض داشته باشه. می‌دونم ممکنه چند بار ناامید بشی و با خودت بگی ولش کن، فایده‌ای نداره.اما چیزی که خیلی از آدم‌ها متوجهش نمی‌شن اینه که گاهی فاصله بین یک زندگی آشفته، فرساینده و غیرقابل‌پیش‌بینی با یک زندگی بسیار قابل‌مدیریت، از جایی شروع میشه که بالاخره درمان درست پیدا میشه.درمان هم فقط دارو نیست. گاهی دارو بخش مهمی از درمانه، گاهی روان‌درمانی، آموزش، کوچینگ، اصلاح سبک زندگی و یاد گرفتن مهارت‌های اجرایی هم لازمه. مهم اینه که آدم بالاخره قبول کنه این مسئله با نصیحت، سرزنش و تصمیم‌های هیجانی حل نمی‌شه.اگر امروز خیلی‌ها می‌تونن کارشون رو حفظ کنن، رابطه‌های عاطفی سالم داشته باشن، به تعهدات‌شون برسن و از زندگی لذت ببرن، بخش بزرگی از این تفاوت به خاطر درمانه. نه به خاطر اراده بیشتر. نه به خاطر اینکه یک روز صبح از خواب بیدار شدن و تصمیم گرفتن آدم منظم‌تری باشن. بلکه چون بالاخره فهمیدن باید کمک درست بگیرن.خیلی از افراد مبتلا به ADHD سال‌ها خودشون رو تنبل، بی‌اراده، بی‌مسئولیت یا بی‌ثبات می‌دونن. در حالی که مسئله اصلی جای دیگه‌ایه. شما نمی‌تونی صرفا تصمیم بگیری که از فردا منظم‌تر باشی. نمی‌تونی صرفا تصمیم بگیری که از فردا بهتر برنامه‌ریزی کنی. نمی‌تونی صرفا تصمیم بگیری که از فردا حواست کمتر پرت بشه. همون‌طور که یک آدم نزدیک‌بین نمی‌تونه با تلاش بیشتر تابلوهای دور رو واضح‌تر ببینه.پس اول باید مشکل پیدا بشه. بعد باید درمان مناسب پیدا بشه. و بعد باید مسئولیت ادامه مسیر رو پذیرفت. به نظرم مهم‌ترین تفاوت بین یک فرد مبتلا به ADHD که سال‌ها در یک الگوی تکراری گیر می‌کنه و یک فرد مبتلا به ADHD که زندگی پایداری می‌سازه، این نیست که یکی باهوش‌تره یا اراده بیشتری داره. تفاوت اینه که یکی بالاخره قبول می‌کنه ADHD یک مسئله واقعیه و مسئولیت درمانش رو می‌پذیره.اون می‌پذیره: این بخشی از واقعیت زندگی منه و باید یاد بگیرم چطور باهاش زندگی کنم. برای همین اگر کسی این متن رو می‌خونه و به ADHD خودش شک داره یا می‌دونه که داره باهاش زندگی می‌کنه، دوست دارم این چند جمله رو جدی بگیره:اختلال نقص توجه داشتن تقصیر تو نیست. اما درمانش مسئولیت توئه. منتظر روزی نباش که ناگهان آدم منظم‌تر، متمرکزتر و مسئولیت‌پذیرتری بشی. دنبال درمانی باش که کمک کنه این اتفاق بیوفته. همون روزی که قبول می‌کنی بعضی مشکلات زندگیت فقط حاصل ضعف اراده نیستن و برای حلشون باید کمک بگیری، زندگی شروع می‌کنه تغییر کردن ❤