دوست خوبم، عشق رو ما از تو کتاب‌ها یا سر کلاس درس یاد نمی‌گیریم، از روی تجربه‌های کودکی یاد می‌گیریم. و یه واقعیت عجیب وجود داره: خیلی وقت‌ها آدم‌ها دقیقا همون مدل رابطه‌هایی رو انتخاب می‌کنن که یه زمانی بهشون آسیب زده. نه چون دوستش دارن یا براشون خوبه بلکه به این خاطر که اون تجربه براشون صرفا یه تجربه‌ی آشناست.برای همینه که می‌بینی کسی که با والدین خشمگین بزرگ شده، تهش جذب آدم‌های خشمگین می‌شه. کسی که همیشه با بی‌توجهی یا انتقاد روبه‌رو بوده، سر از رابطه‌ای درمیاره که توش باز هم دیده نمی‌شه. انگار یه بخشی از وجود ما مدام دنبال چیزی می‌گرده که می‌شناسه، حتی وقتی اون چیز دردناکه. انگار ما با کسی ازدواج می‌کنیم که حس خونه‌ای رو که توش بزرگ شدیم برامون زنده می‌کنه.واسه همین، در موقع جدایی، آدم فقط از یک آدم جدا نمی‌شه، از چیزی جدا می‌شه که سال‌ها براش حس خونه داشته. و دل کندن از چیزی که حس خونه می‌ده، حتی اگر رنج‌آور هم باشه، اصلا کار ساده‌ای نیست. به همین دلیل، آدم ترجیح می‌ده تو یک درد آشنا بمونه تا اینکه وارد یک ناشناخته ترسناک بشه.بذار بیشتر راجع به اهمیت این حس آشنای خونه توضیح بدم. بعضی آدم‌ها وقتی به رابطه‌ای سالم نزدیک می‌شن، به شکل عجیبی مضطرب می‌شن. نه چون اون رابطه بده، بلکه چون ناآشناست. و برعکس، وقتی دوباره وارد رابطه‌ای می‌شن که در اون نادیده گرفته می‌شن، کنترل می‌شن یا دوست داشته نمی‌شن، احساس آرامش می‌کنن. نه به این خاطر که خوشحال‌اند؛ به این خاطر که مسیرش رو بلدن. حسش رو می‌شناسن و همه‌چیز براشون آشناست.حالا برگردیم به شما. راستش فکر نمی‌کنم سؤال اصلی این باشه که «برم یا بمونم؟» خودت جواب این سؤال رو می‌دونی. سؤال اصلی اینه: آیا حاضرم وارد مسیری بشم که راهش رو بلد نیستم؟ به نظرم سخت‌ترین بخش تغییر همینجاست. اینکه بپذیری فقط چون چیزی برای من آشناست، دلیل نمی‌شه برای من خوب هم باشه. اینکه بتونی بین حس آدم آشنا و ادم امن تمایز قائل بشی.بهرحال، در این مسیر ناآشنا، کمک گرفتن از یک روانشناس می‌تونه خیلی کمکت کنه تا حضور این حس آشنا رو بهتر درک کنی، بفهمی چه نقشی در انتخاب‌هات داشته و داره و چطور می‌تونی کم‌کم ازش فاصله بگیری. خیلی وقت‌ها چیزی که ما بهش می‌گیم «سرنوشت»، در واقع فقط الگوی تکرارشونده‌ای هستن که هنوز فرصت نکردیم بهش آگاه بشیم ✌️❤️