دوست خوبم، بعضی آدم‌ها عاشق تجزیه و تحلیلن اما همه آدم‌ها این‌طوری نیستن. اگه با بعضی‌ها بخوای وارد یک گفتگوی عمیق بشی، ممکنه بهت بگن: «من الان فقط می‌خوام املتم رو با آرامش بخورم، تو چرا داری زندگی ساده منو این‌قدر پیچیده می‌کنی؟!» بله آدم‌ها واقعا با هم فرق دارن. این آدمها نه اینکه احساس نداشته باشن؛ فقط دلشون نمی‌خواد مدام ایده‌ها رو زیرورو کنن، دنبال معنای عمیق‌تر بگردن یا احساساتشون رو موشکافی کنن. اون‌ها دوست دارن زندگی قابل پیش‌بینی باشه و لازم نباشه هر روز همه‌ چیز رو از نو بررسی کنن. همه این‌ها رو گفتم که بگم به نظرم همسرت برای تو انتخاب اشتباهی نبوده. یه نکته مهم رو یادت باشه: زندگی مشترک رو این اصل نمی‌چرخه که مدام رابطه رو زیر ذره‌بین ببری و همه‌ چیز رو تحلیل کنی. ازدواج بیشتر روی وفاداری، تعهد و ثبات بنا شده. برای اینکه یه رابطه دوام بیاره، گاهی باید بعضی سؤال‌ها رو بی‌جواب بذاری، بعضی ابهام‌ها رو بپذیری و به جای تحلیل کردن، زندگی کنی.من خودم برای اینکه آروم باشم، به حجم زیادی از رفتارهای ساده، قابل پیش‌بینی و قابل اعتماد از طرف همسرم نیاز دارم. با اینکه راجع به خودم میدونم که من عاشق آدم‌های عجیب و غریب و پیچیده‌‌ام، اما این لزوما به این معنا نیست که بتونم هر روز با یکی از همون آدم‌های عجیب زیر یک سقف زندگی کنم. چون در نهایت، من امنیت، سادگی و قابل‌پیش‌بینی بودن یک زن رو دوست دارم. این ویژگی‌ها برای من آرامش‌بخشن و به نظرم سادگی و سر‌راستی می‌تونه خیلی‌ هم خصیصه‌ جذابی‌ باشه.تجربه شخصی من نشون میده که خیلی از مردها، حتی وقتی از نظر فکری و احساسی آدم‌های عمیقی هستن، باز هم سبک زندگی ساده‌ رو ترجیح می‌دن. دوست دارن زندگی‌شون ملموس، مشخص و قابل پیش‌بینی باشه. می‌دونم خیلی وقت‌ها سادگی و سرراستی مردها می‌تونه رو مخ باشه. اما فکر می‌کنم شکوفایی فکری و احساسی خیلی از زن‌ها اتفاقا کنار مردهایی اتفاق می‌افته که ساده، صادق و قابل اعتمادند.البته این به این معنا نیست که نیاز تو به گفت‌وگوی عمیق یا کنجکاوی فکری مهم نیست. اتفاقا کاملا واقعی و ارزشمنده. فقط شاید قرار نباشه همه این نیازها رو صرفا از همسرت تأمین کنی. آدمهای دیگه باید این نیاز رو در تو تامین کنن.و یه چیز دیگه هم هست که به نظرم باید بدونی. سادگی همسرت، یا حتی بی‌تفاوت به نظر رسیدنش، لزوما از بی‌علاقگیش به شما نمیاد. گاهی فقط روشی برای زنده موندنه. همون‌طور که برای تو چیزهای خیلی مهمی توی این رابطه در خطره، برای اون هم همین‌طوره. وقتی عقب می‌کشه، سکوت می‌کنه یا سعی می‌کنه همه‌ چیز رو سبک و بی‌دردسر نگه داره، شاید شاید اتفاقا به این دلیله که این رابطه براش خیلی مهمه و همین اهمیت، آسیب‌پذیرش می‌کنه. شاید ته دلش این ترس رو داره که کم‌کم احساس کنه توی خونه‌ی خودش دیگه اختیار چندانی نداره.به‌هرحال بهت پیشنهاد می‌کنم به جای اینکه مدام روی این تمرکز کنی که همسرت چرا اهل کندوکاو در احساساتش نیست، بیشتر حواست به چیزهایی باشه که هر روز به رابطه‌تون اضافه می‌کنه؛ مهربونی، تعهد، مسئولیت‌پذیری و امنیتی که کنارش تجربه می‌کنی. هر وقت دیدی کاری که انجام می‌ده حال رابطه‌تون رو بهتر می‌کنه، همون لحظه بهش بگو. ازش قدردانی کن، ذوق کن و اجازه بده خودت هم از اون لحظه لذت ببری.ذهن تحلیلگر تو مدام می‌خواد فیلم گذشته رو عقب بکشه و دوباره بررسی کنه که اصلا چه چیزی در این مرد برات این‌قدر جذاب بوده. اما حدس من اینه که قلب و بدنت، خیلی قبل‌تر از ذهنت، دلایل خوبی برای انتخاب این مرد داشتن.چون واقعیت اینه که گاهی ذهن ما دقیقا نمی‌دونه به چی نیاز داره، اما قلبمون ما رو به سمت همون چیزی هدایت می‌کنه که واقعا بهش احتیاج داریم. وقتی کنار یک نفر حالت خوبه، اما بدون اون احساس می‌کنی فرو می‌ریزی، این خودش یه نشونه مهمه.به نظرم شما تازه در ابتدای صمیمیت واقعی قرار دارید. طبیعیه که همسرت برای رسیدن به اون فضای صمیمی، بیشتر از تو زمان لازم داشته باشه. و هرچقدر بیشتر این حس رو بهش منتقل کنی که تو از اون جلوتر و بالغ‌تری، رسیدن اون به اون نقطه بیشتر طول می‌کشه. مهم‌ترین کار اینه که تحقیر و نگاه از بالا به همدیگه رو تا جایی که می‌شه کمتر کنید و روی چیزهایی که در رابطه خوب کار می‌کنن، بیشتر سرمایه‌گذاری کنید. از همسرت انتظار نداشته باش نسخه‌ای از خودت باشه.و هر وقت ذهنت شروع کرد به خیال‌پردازی درباره مردی که خیلی بهتر یا کاملا مناسب توئه، سعی کن واقع‌بین باشی. از خودت بپرس: آیا کنار اون واقعا احساس امنیت می‌کنم؟میدونم تو عاشق شور و اشتیاقی، اما فراموش نکن هر رابطه جدیدی، اگر دوام بیاره، دیر یا زود تبدیل به یک زندگی مشترک معمولی و تکراری می‌شه. حتی پیچیده‌ترین آدم‌ها هم وقتی هر روز کنارشون زندگی کنی، کم‌کم ساده و آشنا به نظر می‌رسن.