یکی از بهترین توصیه‌هایی که تا حالا شنیده‌ام اینه که وقتی می‌خوای کسی رو فراموش کنی، باید روی واقعیت اون آدم تمرکز کنی، نه روی تصوری که ازش توی ذهنت ساختی. وقتی پای کشش و دلتنگی وسط باشه، خیلی وقت‌ها چیزی که آتیش رو روشن نگه می‌داره خود اون آدم نیست؛ بلکه چیزیه که برای ما نمایندگی می‌کنه. کسی که خیال می‌کنیم هست. چیزی که فکر می‌کنیم قراره به زندگیمون اضافه کنه. آدمی که تصور می‌کنیم کنار اون تبدیل بهش خواهیم شد. این خیال‌پردازی‌ها کم‌کم می‌تونن به وسواس تبدیل بشن و هرچی بیشتر توشون غرق بشیم، تشخیص دادن مرز بین داستانی که خودمون ساختیم و واقعیتی که وجود داره سخت‌تر می‌شه.من نمی‌خوام درد و سردرگمی تو رو کوچیک جلوه بدم، اما فکر می‌کنم اگه بتونی تفاوت بین داستان واقعی‌ای که بین تو و این مرد وجود داشته و فانتزی که سال‌هاست توی ذهنت درباره‌اش ساختی رو ببینی، خیلی از ابهام‌ها برطرف می‌شن.بذار یه جور دیگه بگم، باید بفهمی هر بار که به این فانتزی پناه می‌بری، واقعا دنبال چی هستی؟ هیجان؟ رمانس؟ فرار؟ احساس زنده بودن؟نوستالژی؟ امید به ماجراجویی‌های تازه؟ الان بیشتر توضیح میدم: فرضیه اول) از توضیحاتی که دادی، به نظر می‌رسه اوایل یا اواسط دهه چهل زندگیت باشی. این هنوز سن جوونیه، اما در عین حال شروع نیمه دوم زندگی هم هست. وارد مرحله‌ای شدی که می‌تونه هیجان‌انگیز باشه، می‌تونه ترسناک باشه، می‌تونه خسته‌کننده باشه، یا همه این‌ها با هم. برای خیلی از آدم‌ها این دوره از زندگی با یک سؤال مهم همراهه: «همین بود؟» یعنی کم‌کم متوجه می‌شی بعضی از درها برای همیشه بسته شدن، بعضی از رویاها هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتن و بعضی از مسیرها رو دیگه نمی‌شه امتحان کرد. برای همین بعید نیست بخشی از این وسواس به اون مرد، در واقع کمتر درباره خودش و بیشتر درباره مواجه شدن با گذر زمان باشهفرضیه دوم) فکر می‌کنم هرچی سنمون بالاتر می‌ره، عشق اول رمانتیک‌تر به نظر میاد. نه لزوما چون اون آدم فوق‌العاده بوده، بلکه چون دلمون برای بخشی از زندگیمون تنگ شده که دیگه بهش دسترسی نداریم. اون موقع نه قسطی بود که پرداخت کنیم، نه بچه‌ای که بزرگ کنیم، نه این همه نگرانی و بحران اقتصادی و اجتماعی که هر روز دور و برمون می‌بینیم. زندگی ساده‌تر بود، سبک‌تر بود و آینده هنوز پر از امکان‌های کشف‌نشده به نظر می‌رسید.برای همین می‌خوام ازت بپرسم نکنه چیزی که دنبالش هستی، خود این مرد نباشه؟ نکنه دلت برای اون دختر نوجوون تنگ شده که برای اولین بار عاشق شد؟ همون دختری که توی حیاط دانشگاه ایستاده بود و با یک نگاه احساس می‌کرد همه‌چیز ممکنه. شاید چیزی که امروز دلتنگش هستی، بیشتر از اینکه یک آدم باشه، یک دوره از زندگیه؛ دوره‌ای که دیگه برنمی‌گرده.فرضیه سوم) یه چیز دیگه هم به چشمم میاد. تصادفی نیست که این وسواس درست در دوره‌ای از زندگیت ظاهر شده که سال‌هاست با همسرت زندگی می‌کنی. شاید رابطه‌تون زیادی آشنا شده باشه. شاید زیادی قابل پیش‌بینی شده باشه. و اگر این‌طوره، کاملا قابل فهمه. بالاخره هر رابطه بلندمدتی بعد از مدتی بخشی از تازگی و هیجان روزهای اولش رو از دست می‌ده و جای اون رو صمیمیت، امنیت و تکرار می‌گیره. مشکل اینجاست که گاهی ما این تغییر طبیعی رو با از بین رفتن عشق اشتباه می‌گیریم. در چنین موقعیت‌هایی ذهن خیلی راحت وسوسه می‌شه به گذشته برگرده؛ به آدم‌هایی که هیچ‌وقت واقعا نداشتیمشون، به راه‌هایی که هیچ‌وقت نرفتیم و به زندگی‌هایی که هیچ‌وقت تجربه نکردیم. چون خیال‌پردازی درباره یک زندگی نزیسته، خیلی راحت‌تر از روبه‌رو شدن با واقعیت زندگی‌ایه که الان داریم.فرضیه چهارم) یه چیز دیگه هم به چشمم میاد. تصادفی نیست که مردی که این همه ذهن تو رو درگیر کرده، کسیه که خودت می‌گی هیچ‌وقت علاقه زیادی بهت نداشته و حتی خیلی هم خوب نمی‌شناسیش. گاهی وسواس پیدا کردن نسبت به یک آدم نسبتا غریبه، از روبه‌رو شدن با واقعیت‌های یک رابطه بلندمدت امن‌تره. چون یک آدم دور از دسترس می‌تونه هر چیزی که دلت می‌خواد باشه؛ هیجان‌انگیز، متفاوت، اسرارآمیز و بی‌نقص. اما یک رابطه واقعی، پر از پیچیدگی، مسئولیت، روزمرگی و چالش‌هاییه که ناچاریم باهاشون روبه‌رو بشیم. برای همین گاهی ذهن ما به جای درگیر شدن با مسائل واقعی زندگی، ترجیح می‌ده خودش رو مشغول یک آدم ناتمام و دست‌نیافتنی کنهفرضیه پنجم) تا حالا دقت کردی چرا ذهنت مردی که سال‌هاست دوستت داشته، بهت احترام گذاشته و بارها نشون داده که خوشبختی تو براش مهمه رو نمی‌بینه، ولی از اون طرف این‌قدر درگیر مردیه که بیشتر از یک ساله حتی جواب پیامت رو نداده؟ نمی‌گم احساساتت اشتباهه، ولی دوست دارم از خودت بپرسی چرا ذهنت این‌قدر درگیر کسیه که هیچ‌وقت انتخابت نکرده؟ گاهی پشت دلتنگی براى يك آدم، دلتنگی براى يك عشق نيست؛ دلتنگی براى تأييد شدنه.